Oud en nieuw

Oud en nieuw, oude dag, nieuwe dag, oud jaar, nieuw jaar, oude 19 jaar, nieuwe 20 jaar, noem het allemaal maar op, het komt eraan! Vandaag op mijn werk zat de sfeer er al lekker in, in de oliebollen bedoel ik dan. In mijn pauze moest ik zakjes poedersuiker scheppen om aan de klanten mee te geven. Het is een heel raar idee om onschuldige poedersuiker is zakjes te scheppen als je weet dat je de volgende avond minder onschuldig soort van poedersuiker uit een zakje zal scheppen en dan niet om over de onschuldige oliebollen te strooien maar om een minder onschuldige nacht door te komen. Als je begrijpt wat ik bedoel...
Vandaag, na een 10 urige werkdag ben ik helemaal kapot. Het liefst kruip ik lekker mijn bed in en maak ik er een 10 urige nachtrust van. Maar daar is het nog iets te vroeg voor, dat zou betekenen dat ik morgen om 7 uur eruit moet, en dat terwijl ik pas om half 10 weer oliebollen met poedersuiker moet verkopen. Dus straks nog even eten (ja veel te laat, vind ik ook!) en dan lekker met mijn oncharmante pyjama aan een charmante film beginnen om vervolgens oncharmant in slaap te vallen om weer charmant morgen oudjaarsdag te kunnen vieren.
Bij deze: iedereen een prettige jaarwisseling en tot volgend jaar!

Beestenbende

En dan zitten er ineens 3 beesten op je kamer. Een katertje, een poes en een hond. De kater ligt ergens rustig te liggen, de poes ligt op mijn bureau stoel waardoor ik op het puntje moet gaan zitten en de hond heeft zijn kop op mijn voeten laten rusten. Allemaal hopeloos verloren omdat er verder niemand thuis is. De hond van mijn oma is een neuroot, vanaf dat ik binnen kom begint ie te blaffen, kwispellen, hopend dat ik oma mee heb genomen. Nu ligt hij sip naar de deur te staren en te piepen tot ze binnen komt. De kater probeert ondertussen de poes van mijn stoel te jagen gewoon omdat hij daar zin in heeft en ik zit hier maar, niet wetend wat ik met de hond aan moet, balend dat de poes mijn stoel heeft gepikt en stiekem opgelucht dat ze zometeen zal wegspringen omdat de kater haar wegjaagd. Maar stiekem is het heerlijk van die beesten om je heen. Meestal vind ik een beestje wel genoeg, ik vind het dan ook niet erg dat ze dalijk allemaal weer naar beneden hollen als er mensen thuis komen, maar even, voor dat kleine moment dat ze allemaal hier zitten is het wel leuk.
Maar mijn kamer is een bende, en als die beesten dan met zn allen op mijn kleed gaan liggen, naast alle andere troep die daar ook ligt, weet ik helemaal niet meer wat ik in hemelsnaam in deze (beesten)bende moet gaan/kunnen doen.

De Weduwenaar

Het vervolg van 'komt een vrouw bij de dokter' van Kluun. Komt een vrouw vij de dokter heb ik binnen twee dagen uit gelezen. Met dit boek gaat dat ook zeker gebeuren. Niet alleen omdat het lekker weg leest, ook omdat ik het niet los kan laten en het gewoon mooi geschreven is. Je kan niet anders dan meeleven en soms een steek van pijn voelen bij stukken die geschreven staan. Of is dat omdat ik zelf ook nog in een rouw periode zit? Misschien een beetje van beide: en anders zouden het allebei geen best sellers zijn natuurlijk!
Maar nog wil ik binnen kort niet de film zien. Misschien dat ik over een jaartje er echt niet onderuit kom, maar dat zie ik tegen die tijd wel. Is het niet zo dat ik eerst zelf mijn periode moet afsluiten? Misschien wel, maar ik wil ook nog even het positieve gevoel wat het boek mij gegeven heeft vast houden.
Stijn is in het boek een weduwenaar, maar wat ben ik, met een verloren broer; en wat is mam, met een verloren zoon?

Blogger

Omdat het alweer veel te lang geleden is dat ik een blog heb geschreven (wel 4 dagen!) komt hier nr. 32. Maar waar over hij moet gaan weet ik nog niet. Op het moment zit ik met een paarse pot thee, met een mok met eekhoorntjes en walnoten en een zere keel in de verflucht van mijn vannochtend roze geverfde balken. Morgen moet ik weer verder met het schuren en verven maar vandaag even niet. Je verkijkt je er op hoe vermoeiend het nog is om met een schuurmachine te schuren. Maar het is altijd nog beter dan met de hand.
Genoeg over schuren, klussen en schilderen, laten we het vandaag gaan hebben over... mijn hoofd is echt leeg. Geloof me, ik heb genoeg dingen waar ik over wil schrijven, praten, die ik kwijt wil, maar ik denk toch dat ik die mooi in mijn dagboek schrijf in plaats van op het internet.
Laat ik het maar afblazen en gewoon deze blog publiceren zoals hij is: doelloos en niet vermakelijk.

Kerst

Ik houd van kerst, sinds dit jaar dan. Ik had nooit de rust in mijn flikker om me bezig te houden met familie, kerstcadeatjes en een kerstboom optuigen. Mijn vrienden waren belangrijker en dat was altijd waar ik met mijn lijf/hoofd bij was. Vorig jaar wilde ik het anders doen, ik ging de stad in om cadeautjes te kopen voor mijn dierbaren, het enige cadeautje wat ik kon vinden die dag was een koelkast magneetje met "Ik ben niet compleet gestoort, somige onderdelen missen nog" voor Pieter. Maar Pieter zorgde voor een onvergetelijke kerst. Dit jaar ga ik het opnieuw proberen. Ik heb voor mam en oma een kerstcadeautje gevonden en vandaag op het werk heb ik mijn kerstmuts op gezet en kerstballen in mijn oren gehangen. Met dezelfde hoofd outfit ga ik vanavond het plein in, ga ik morgen lunchen met het gezin, ga ik morgen avond eten bij Ragna en Sjalien en ga ik tweede kerstdag eten met de familie. De warmte die van dit hele fenomeen af komt slaat de kouw van buiten helemaal uit de deur. Laat die kachel maar uit, proef de sfeer. Grapje, de houtkachel brengt natuurlijk ook een hoop warmte en kerst sfeer. Alweer is dit een moment waarop ik besef dat de wereld veel te mooi is om ruzie te maken of oorlog te voeren. Koester de mensen die je lief hebt opdat zij jou ook lief zullen hebben. Wat dat betreft had Jezus gelijk.

Een jaar

Precies een jaar geleden is het nu dat ik jou voor het laatst heb gezien. Precies een jaar geleden dat iedereen jou voor het laatst heeft gezien. Precies een jaar geleden dat wij 22 jaar van jou gezelschap hebben mogen gebruikmaken. En nu, precies een jaar later begint het allemaal opnieuw. Overmorgen zou ik aankomen op de verjaardag van Evelien vragend of ze iets had gehoord. Met kerst zouden we allemaal gebeld worden door de politie om ondervraagd te worden. De komende drie weken zouden ze met helicopters, honden en met ijsbrekers en sonar hebben gezocht naar jou. Zouden de stoere mannen van het duikteam met dezelfde kouw als die er nu is hebben gezwommen en gedoken naar jou en zouden we de rest van de dagen in angst, woede, spanning, wanhoop, huilend maar ook lachend doorbrengen. En precies een jaar geleden wisten we niet wat we nu weten dat eraan zou komen. Als we het wisten, zou het dan anders zijn? Maar wat weten we nu? Nog steeds helemaal niks.

Mobiel gestoort

Lieve vriendjes, vriendinnetjes en andere bloggers:
als je het gewend bent regelmatig gebeld of ge sms t te worden door mij hoef je daar voorlopig niet op te rekenen: mijn telefoon kan nog wel smsjes ontvangen en telefoontjes beantwoorden maar ik kan zelf geen smsjes meer sturen op bellen naar jullie. Dus of bel me, of sms een mededeling, maar verwacht niks terug
Ik mis het nu al!!
Sorrie voor het ongemak -_-'

Knowing

Die film is zeker een aanrader! Erg spannend en mooi :D
En als je hem kijkt en je wilt weten wat de mensheid ondertussen aan deze hele catastrofe aan het doen is moet je Sunshine kijken.
Verder staat mijn hoofd op het moment op 0 en moet ik nog wat foto's uitzoeken voor mam wat ik al veel te lang geleden beloofd heb.
Over and Out.

Dweilen met de kraan open

Want dat is het wat ze doen in ontwikkelingslanden. Proberen geld te krijgen om projecten op te starten, vervolgens de bevolking hoop en een toekomst proberen te geven terwijl aan de andere kant de overheid het net zo hard weer verpest. Waarom zijn we aan het dweilen met de kraan open? Waarom pakken we niet de overheid aan? Mijn hele visie op ontwikkelingshulp is neer gestort van 100 hoog naar de kelder. Geloof me, de twin towers zijn er niks bij geweest.
En nou heb ik natuurlijk nouwelijks verstand van wat daar allemaal gebeurd en wie wat doet en dat soort dingen, maar mijn idee er over is verkeerd. Als er iemand is die mij hiervan af wil brengen en het nut van ontwikkelings hulp kan vertellen terwijl de overheid ook niet mee werkt: convince me, please.

Studderren

Ik heb lang gedacht over wat ik nou moest studeren. Zoals jullie in mijn vorige blog over dit onderwerp hebben kunnen lezen veranderd dat zo elke maand. Nu zit ik al een tijdje aan Journalistiek te denken. Maar dan is de vraag: in Tilburg of Utrecht. Tilburg lijkt me leuker en is dichterbij, dan word het het Fontys. Maar toch maar even de open dagen bezoeken in Februari en Maart. Wat vind jij?

Zomaar

Omdat ik zin heb om te typen, omdat ik zin heb mijn mening te uiten, omdat ik zin heb ergens over te klagen, omdat ik zin heb ergens enorm om te moeten lachen, omdat ik al de hele dag in bed heb gelegen met 'six feet under'. Dit moet een zondag zijn, lam, gaar, niet in staat om na te denken. Hoewel het deze keer wat minder van een kater komt geloof ik: lang leven cola halverwege de avond!
Gister hebben we wel weer een genitiaal leuke avond gehad met veel bier en een shotje jonge jenever omdat ik de laatste heer uit het spel getrokken had. Na heel vaak 'toet toet' zeggen, een rondje draaien, vingers aan oren houden, kut of hoer achter elke zin te hebben gezechd en nog meer van dat soort debiele regels is er weer veel te veel bier naar binnen gegaan en na drie glazen cola zijn we naar het plein gegaan. Nadat ik daar werd gestalkt door een kerel met een te bolle boep en lange blonde krullen, die is weggejaagd door Bas die tegen hem aan ging rijen zijn we rond kwart voor 4 maar weer naar huis gegaan. Al met al een 'koning' avond dus!
En nu ga ik de rest van mijn avond doorbrengen onder de douche, in bed en in slaap. In de hoop dat ik niet meer zoveel hoef na te denken waar ik waarschijnlijk al ga falen aangezien een paar bladzijden lezen in de wereld van Sophie nog op de planning staat.

Kerst/kitsjmarkt

Dikke jas aan, rugzak mee en vanaf je werk naar het station om gezellig met oma en mam naar de kerstmarkt in Dordrecht te gaan. Na twee keer 10 minuten vertraging te hebben gehad kwamen we rond 2 uur aan. Ik had er echt zin in! Ik had de afgelopen jaren niet zo een kerst gevoel gehad dus dat moest ik even inhalen. Toen we net aan waren gekomen leek het er ook op dat dat kerstgevoel snel zou komen. Even snel ergens koffie/thee gedronken en hup, de hort op. Maar het viel tegen. De eerste straat ging nog wel, een hongaars eet stalletje, kerst dingetjes hier en daar maar al gouw veranderde dat in kitsj, turkse zwarte markt spulletjes en onzin waar je nog geen euro aan uit wilt geven. De achterwijk van Dordrecht hadden hun stalletjes uit gezet. Ik had ook al van 8 tot 1 gewerkt dus rond 5 uur had ik het echt even helemaal gehad! Ik geloof dat ik de V&D, de schaatsbaan en het restaurant het leukst vond van heel de 'markt'. In het restaurant werd ik beloond: Dordtenaren mogen er zijn! (waar ik trouwens al achter kwam toen we net aan waren gekomen gezien de knappe, gapende kerel bij de bushalte). Dus na anderhalf uur van het knappe personeel van het Beren restaurant te hebben genoten gingen we eindelijk weer naar huis. En god, was ik blij thuis te zijn. Nog even een aflevering Six Feet Under gekeken en meteen maar gaan slapen. Wazige serie is dat trouwens. Past goed bij mama's over de dood enzo. Ik weet ook nog niet zo goed of ik het nou helemaal wil gaan kijken of niet: ik heb alleen nog de pilot gekeken. Eens zien of mijn mening daar vanavond over veranderd bij de eerste off. aflevering. En nu ga ik lekker werken :)

Bijna medelijden

Rihanna begon er al mee:
"and I know that he knows I'm unfaithful
and it kills him inside
to know that I am happy with some other guy
I can see him dying
I don't wanna do this anymore
I don't wanna be the reason why
Everytime I walk out the door
I see him die a little more inside
I don't wanna hurt him anymore
I don't wanna take away his life
I don't wanna be...
a murderer "

En dan nu Jason Derulo in het nummer Watcha Say
"i don´t want you to leave me
though you caught me cheatin´ "

Wat is het met de artiesten van vandaag dat ze vreemd gaan waar je bij staat en vervolgens in de slachtoffer rol gaan zitten dat ze eigenlijk toch niet willen dat je ze verlaat en dat zij eigenlijk de gene zijn die zielig zijn. Wat een hypocrisie! Gosh, grow up!

Mijn kindje

Afgelopen zomer ben ik begonnen met het schrijven van een 'boek'. Na 46 pagina's kwam ik erachter dat ik toch echt niet verder kwam. Na een hoop nadenken wat ik ermee aanmoest bedacht ik me dat ik Frank ken. Frank zit in de films. Ik praat best veel met Frank dus stuurde ik hem mijn boek/script/whatever it is. Frank ziet het wel zitten en morgen (donderdag) gaan we onder het genot van een kopje koffie bedenken wat we ermee gaan doen. Ik ben er echt super enthousiast over. Aangezien het mijn zelfgeschreven dochter is zie ik een hele hoop beelden voor me en kijk al regelmatig naar de film in mijn hoofd. Ik heb er zin in ! :D
Ondertussen moet ik me voorbereiden op een heftige afspraak voor straks. Waarna ik snel naar huis moet fietsen, eten, mezelf fatsoeneren en terug naar de stad om lekker 5 uurtjes te gaan werken. Ik ben wel echt blij met mijn baan: het is er gezellig, het werk is leuk en de tijd vliegt!
Goed, ik geloof dat ik weer alleen maar witte regels aan het opvullen ben met informatie die eigenlijk helemaal niet nuttig is om te vertellen aan de rest van de wereld maar toch blijven mijn vingers over mijn toetsenbord glijden in de hoop dat er nog meer nuttige woorde uit voortvloeien, ik geloof dat ik toch een beetje zenuwachtig ben.

Kwam geen man bij de dokter.

Kwam een vrouw bij de dokter: op het laatste deel na, een prachtig boek. Ik houd van Nederlandse literatuur: zo lekker grof, ongecensureerd, leuk. Het hele boek heb ik niet aan hem gedacht, het gaat over een vrouw met borstkanker. Tot de laatste pagina's gaan over het prachtige afscheid, het sterfbed, de laatste woorden kunnen zeggen tegen elkaar: alles wat wij niet hebben gehad.
De film wil ik niet zien denk ik, ik ben veel te bang dat dat mijn visie van het boek verpest. Aan de recensenten te lezen tenminste. Verder weet ik eigenlijk niet zoveel over te bloggen.
De wallen die er waarschijnlijk nog zaten van gister heb ik weggeplamuurt, klaar om een uurtje mezelf in het openbaar te vertonen tijdens het kijken naar het dansen van Evelien. Waar ik graag naar kijk, omdat ik van dansen houd, omdat ik van Evelien aan het dansen houd. En na dat uur nestel ik me waarschijnlijk aan het derde boek binnen een week: de wereld van Sofie. Eens kijken of ik daar net zo snel doorheen ga als Harry Potter 7 en Komt een vrouw bij de dokter. Ben bang van niet haha!

Beroepskeuzetest

Ik weet niet eens wat mijn lievelings kleur is, lievelings eten, hoe ik mijn kamer wil indelen of welke kleuren ik mijn muren wil. Ik weet 's-ochtends niet hoe ik naar school wil fietsen en ik weet niet of de kleren in mijn kast wel echt mijn style zijn of zomaar een stel broeken die lekker zitten. En nu sta ik voor de keuze die mijn toekomst gaat bepalen: welke opleiding ga ik in hemelsnaam doen na dit jaar havo? Ik heb elke keuze al gehad de afgelopen jaren: psychiater, psycholoog, mediavormgever, tuinarchitect, architect, biopsycholoog, bloemschikster en zelfs voor de opleiding vrede en veiligheid heb ik me een keer aangemeld (tevens ook aangenomen maar nooit heen gegaan). Maar nu gaat het gebeuren, zou het moeten gaan gebeuren. Over een paar maanden moet ik me alweer inschrijven voor een opleiding waar ik de komende vier jaar aan vast zit, lijkt me ten minste verstandig aangezien ik al bijna 20 ben, en ik de rest van mijn leven in moet werken. Wie ben ik, wat vind ik leuk, wat doe ik in het dagelijks leven nog meer behalve Party-Hardy'en? Iemand een tip in mijn zoektocht naar de ware opleiding?

It's a beautiful world

De zon scheen vandaag, het was niet heel koud, het was een mooie dag. Na mijn heftige afspraak van half 3 liep ik even te genieten van dit weer, de bossche binnenstad en mijn eigen gelukzalige stoffen in mijn hoofd. Eerst beseft ik me dat de architectuur van Den Bosch eigenlijk heel mooi is. Ik liep een stukje door de Bethaniestraat en dat is toch wel een heel mooi stuk binnenstad. Na dat ik een lekker broodje bij de bakker had gehaald was ik even de Sint Jan in geslopen. De sint jan: een kathedraal waar zich een hoop heeft afgespeelt. Natuurlijk ben ik ergens tegen het geloof en de onderdrukking van de mens hierdoor maar mensen hebben zich ook vastgehouden aan dit gebouw, hoop gevonden in een onbekende kracht die wel/niet bestaat. Ze hebben met dit te weten/geloven/denken kunnen verder leven in tijden van wanhoop, ongeluk en nog meer. Mensen hebben aandacht besteed in het glas in lood werk dat in de ramen zit, in de beelden die zo mooi op sokkels geplaatst zijn. Mensen hebben hun eigen kunst en stukjes hoop gecreeerd in tijden van onwetenheid. Helaas is dit ook uitgewerkt in kruistochten en een tijd van blindheid van ongeveer 1000 jaar, maar de wereld is mooi. De wereld is te mooi voor oorlog, voor een kruistocht, voor een jihad. Voor bommen en granaten, voor dood en verderf, misschien wel voor het menselijk ras. Noem me een hippie, noem me een zweverig type, maar ik blijf geloven in de goedheid van de mens en blijf hopen dat we op een dag met zijn allen beseffen dat waar we nu mee bezig zijn niet goed genoeg is.

Televisie: de ge'indoctrineerde baas.

Wat is dat toch met series: mensen (including me ofc.) vinden het leuk om naar problemen, verzonnen door producers te kijken en te blijven hopen dat ze worden opgelost. Natuurlijk worden ze opgelost en komt alles goed op het eind anders zou iedereen zeggen dat het een kut film was. En hoe stom ik het aan de ene kant ook vind dat we allemaal naar verzonnen drama kijken om waarschijnlijk ons eigen drama te vergeten: petje af voor de producer. Want wie is er meer sociaal gestoort dan een man/vrouw die een sicke serie in elkaar frutselt en het nog kloppend maakt ook? Programma's als medium: gister was er een man die de hoofden van vrouwen afhakte en ze vervolgens op het lichaam van zijn volgende 'vitcim' plaatst als die ook haar hoofd had verloren. Welke zieke geest verzint zoiets? Welke zieke geest heeft het idee bedacht dat wij, als wereldse tv-kijkers, crime-shows gaaf moeten vinden waarin om de zoveel minuten bloed, moord, dood en verderf te zien is? Mensen willen vrede op aarde, geen oorlog, moordenaars moeten in de bak al dan niet opgehangen, tegen zinloos geweld is een stichting gestart en iedereen moet gelijk worden behandeld. Maar ondertussen kijken we naar alles wat het tegenovergestelde is op tv, spelen we spellen waar je mensen moet neerknallen, zelfs de kinderen kijken geweld in tekenfilmvorm, alsof het getekende geweld niet minder erg is. 'Where is the love?'

Voor de zoveelste keer.

Want wat zou een week zijn zonder te moeten bloggen over hoe erg mijn kater wel niet is? Erg! Mijn hoofd knalt uit elkaar, mijn hersenen kunnen niet nadenken en allemaal van dat soort zelfde symptomen als ik altijd opschrijf. Ik moet echt eens over mijn prioriteiten na gaan denken. Is de kater van vandaag de lol van gister waard? Volgens mij kan ik ook zoveel lol hebben als ik minder zuip. Het is zo de gewoonte dat je bier drinkt in de kroeg, waar ik gister overigens nog raar voor aangekeken werd. Blijkbaar word je geacht als vrouw wijn te drinken, wat ik dan ook maar gedaan heb uiteindelijk. Ik zal de volgende keer, of de volgende volgende keer aangezien de volgende keer Loos is, eens een avond stappen met alleen maar cola. En dan niet 'een biertje maar!' want dat ken ik: dat word 10 keer 'een biertje maar!' en vervolgens eindig ik nog zat (zoals gister). Ik zal jullie op de hoogte houden van mijn cola-drink-avontuur.
Ondertussen zit ik mijn hoofd te masseren, wat wel echt helpt tegen de pijn, aangezien de ibuprofen dat niet doet. Ik zal zometeen maar eens een goed bord eten naar binnen werken. Vet eten helpt toch op dit soort dagen? Een daarna nog netjes een les Maatschapijwetenschappen volgen op school.

Omdat de blog een naam nodig heeft.

Kon ik je stem nog maar een keer horen
Kon ik je gezicht nog maar een keer zien
Zo oneerlijk uit het leven gegrepen
Zonder een laatste... Alles eigenlijk
Is het dat ik te weinig aan je denk?
Gaat het leven te makkelijk door zonder jou?
Of zijn we sterk, goed dat we er niet aan onderdoor gaan?
Alsof ik je nog steeds kan bellen
Alsof ik nog steeds met je de kroeg in kan
Alsof alles wat er het afgelopen jaar is gebeurd niet waar is.
Want als ik aan je denk voel ik me leeg, mijn verstand zegt dat je er niet meer bent maar mijn hart zegt van wel. Deze tegenstrijdigheid maakt me leeg, no emotions at all.
"If I had just one more day, I would tell you how much i miss you.."

"ik ben er niet aan toe."

Voor zover ik me kan herinneren is dat altijd de welbefaamde zin van de vrouw naar de man geweest. Maar helaas zijn die woorden omgedraaid van de man naar de vrouw. Ik weet niet wat het is maar schijnbaar trek ik dat soort mannen aan die "er niet aan toe zijn". Natuurlijk heb ik de film 'he's just not that into you' ook gezien en dat zou me een hoop duidelijk moeten maken natuurlijk. Maar in die film word uitgelegd dat een man dan helemaal niet meer terugbelt, wat in mijn geval wel zo is. En nu zit ik hier, voor de tweede keer, met een man die er volgens mij 'niet aan toe is'. Waar zijn de emotioneel stabiele mensen gebleven? Waarom zie je op tv alleen maar drama, onstabiele mensen? Waar blijft de vent met meer ballen dan ik? Maar volgens mij zit er diep van binnen ook de reden achter dat ik eraan vast blijf houden, omdat ik gewoon ergens over na moet denken. Bij gebrek aan ander, betere nadenkstof blijf ik maar onnodig lang aan dat soort mensen vasthouden. Wat is mijn brein crue tegenover mezelf.
Ik en mijn rode haarbandje gaan hier op school nog eens goed over nadenken.

Maandag

Omdat de regen die op mijn dakraam tikt mij niet beter laat voelen. Omdat het maandag is, koud, nat, maandag. Mijn lichaam is moe en koud en mijn hoofd heeft er ook weinig zin in. Een plus punt van dat soort dagen is dan natuurlijk wel dat je het extra waardeert om gewoon lekker in bed te kruipen met een kop choco en een filmpje. Heerlijk hoe je dan je deken tot je nek kan optrekken en de rest van de dag niks meer hoeft uit te voeren. Op maandag dan.
Wie heeft gevoelens uitgevonden en waarom kun je er af en toe zo moeilijk over doen? Ik geloof dat ik uitgeblogt ben vandaag.

sunday, bloody sunday

Zondag, de verdoemde dag in de week dat ik niet normaal kan nadenken omdat de dag daarvoor zo nodig zaterdag moet zijn. Ik wilde een enorm productieve dag hebben, aangezien ik van de week mijn boek wil laten lezen door mijn nederlands leraar. Maar gezien de omstandigheden gaat dat er niet in zitten denk ik. Straks nog wel twilight kijken bij de Poesch met Evelien en Norman en daarna naar New Moon in de bioscoop. Daar heb ik dan wel echt enorm zin in! Tot die tijd ga ik nog even balen vanwege het feit dat ik gister teveel bier en baco op heb.
Ik heb de afgelopen week wat punten terug gekregen van mijn examenweek:
Nederlands: 6.5 (die had ik laten staan van vorig jaar)
Geschiedenis: 6
Economie: 6.2
Wiskunde: 7.6
Maatschapijwetenschappen: 6.1
Het vak Maatschapijwetenscheppen heb ik voor mijn profielwerkstuk. Ik denk dat ik die ga maken over de vraag in hoeverre de media Nederland beheerst: de politiek, het denkbeeld van de burger, in hoeverre de burger zelf nog in staat is te denken. In hoeverre is de media van vandaag de kerk uit de middeleeuwen? Wanneer komt onze verlichting?

Dream a little dream with me.

Gisteravond was ik al rond 11 uur gaan slapen, of ik ook daadwerkelijk om die tijd in slaap ben gevallen is natuurlijk iedereen een raadsel. Want je zegt niet, ik ben gister om 23.18 in slaap gevallen, je weet dat niet! Anyhow, ik had vannochtend wel een droom. Eentje waarbij Pieter in het vliegtuig was omgekomen. Maar in mijn droom was ik terug gegaan in de tijd en zat ik met hem in het vliegtuig, wat er verdacht veel uitzag als een bus. Ik wist dat hij op deze vlucht zou sterven dus ik deed er alles aan om hem in leven te houden. Maar hij mocht zelf niet weten dat hij zou doodgaan. Na eerst een tijdje met hem te hebben gekletst gingen we foto's maken, van elkaar. Dat zou helpen, dan zou hij afgeleid zijn en zou hij niet dood gaan. Maar het was tevergeefs, al had hij de laatste paar minuten van zijn leven anders doorgebracht als had gemoeten, het vliegtuig/bus/whatever crashte en ik overleefde. Na flink gebaald te hebben van mijn falen ging ik op weg naar oma, daar gingen we heen. En na een tijdje bij oma te hebben gezeten kwam tot mijn grote opluchting Pieter door de deur. Hij had het WEL overleefd. Hij was uit de bus/het vliegtuig gesprongen. De rest van de droom hebben we allemaal veel lol en pret met elkaar gemaakt tot het punt dat je Wake-Up light licht word en de radio aanspringt. Toen werd ik weer wakker met het besef dat deze momenten nog maar de enige zijn dat ik semi-bij hem zal zijn.


Life ain't fair, als het 'life' is wie je de schuld kan geven.





Pieter en Jop

Old skool

Gister ben ik voor het eerst sinds 5 jaar weer in de straat geweest waar ik 4 jaar heb versleten. Met de jongen uit de vorige blog ging ik toen om. Hannah woont daar nu, schuin tegenover waar ik had gewoont. Het is helemaal opgeknapt nu, ik ook gelukkig. Maar vreemd was het wel. Waarom is het eigenlijk vreemd? Het is een straat waar ik vier jaar heb gewoond, maar dan zou het toch niet vreemd moeten zijn om daar na vijf jaar weer te komen? Of is dat nostalgie? Is het zo, omdat je daar zoveel herinneringen op gebouwd hebt, die allemaal terug komen en dat je die hoort te koesteren en gevoel bij moet krijgen? Of ben ik gewoon een sentimenteel kind die daar gevoelens bij krijgt en heeft niemand anders dat?
Ook wil ik weer een keer terug naar Absveen, de straat in Noordwijkerhout waar ik gewoond heb. Eens kijken wat voor rare gevoelens dat opwekt. Dat is tenslotte al 10 jaar geleden.
Gek, hoe je kan verlangen naar gevoelens die je hebt opgebouwd in het verleden.

Good morning

Wat is dat toch, dat ik geen ochtend mens ben. Gister sliep ik denk ik om 10 uur al en kwam er om 8 uur uit, dan zou je moeten denken dat ik fris en fruitig naast mijn bed sta, dat is tenslotte zo een 10 uur slaap. Maar mijn ogen zitten nog half dicht, mijn hersenen zijn traag en ik heb het idee dat ik meer koffie nodig heb. Maar ik denk ook niet dat het zo ver gaat dat ik nog in slaap kan vallen als ik terug in bed ga liggen, daar heb ik dan ook weer geen zin in. En ondanks dat mijn hersenen erg traag van begrip zijn op het moment, qua gedachten staan ze op volle toeren.
Dit weekend ben ik een oude vriend tegen gekomen in de kroeg, daar ben ik een tijd 24/7 mee om gegaan toen ik nog op de hambaken woonde. Gek hoe een gebeurtenis een hele groep uit het niets uit elkaar kan drijven. Na die ene fatale avond in 2003 ergens heb ik ze misschien nog een paar keer gezien. Misschien was het omdat we jong waren, naief, wisten niet hoe we ermee om moesten gaan.Of misschien was het toch omdat we onze beste tijd samen hadden gehad en we door moesten om ons eigen leven te leiden. Ik hoorde in ieder geval dat ik niet de enige was die zich afgezonderd had, hij zag ook niemand meer van toen. Mis ik het? Nu niet meer. Dat waren hele andere tijden, andere omgeving, andere mensen. Hambaken, zou genoeg moeten zeggen denk ik ;)

6:37

Dan sta je netjes om 10 over 6 naast je bed om netjes om 7.30, fris en fruitig bij de bakker te staan. God, ik ben ECHT geen ochtend mens. Ik ben dan ook al lang blij dat Bob en Poekie hun elke ochtend brompartij even achterwege laten op dit vroege tijdstip. Zelfs die slapen nog op dit onchristlijke tijdstip op een zaterdag morgen. Maar goed, je moet iets over hebben voor een leuke baan he.Ik zit hier dus, achter (voor?) mijn computer, met veel moeite mijn ontbijt weg te werken, te balen dat de verwarming het zo vroeg nog niet doet en bob van mijn schoot te gooien omdat hij mijn ontbijt wel voor me weg wil werken. Jongens, ik ga verder balen dat ik niet mijn bed terug in kan duiken. Adios!

The End..

Eindelijk, vandaag het laatste examen gehad. Om 12.00 begon het, om 14.00 moest je klaar zijn en om 12.50 stond ik buiten. Ik dacht dat ik het niet zo goed had gedaan maar na een korte evaluatie met mijn mede studenten leek het misschien nog wel mee te vallen. En nu hoop ik dat het snel volgende week is, niet dat ik wil dat het weekend snel voorbij is want die word natuurlijk ook hartstikke leuk, maar dat ik snel al mijn punten terug krijg want ik wil weten hoe ik het heb gedaan!!!!
Eigenlijk was mijn plan om het einde van de examenweek te vieren met veel wijn, sigaretten, the o.c. en Evelien. Maar ik moet morgen ochtend om 7.30 bij de bakker staan dus het word the o.c, Evelien, geen wijn of sigaretten, en vroeg naar bed.
Morgen avond allemaal maar weer inhalen dan!

Dreams

Omdat je soms op ochtenden wakker word met herinneringen van dromen waardoor je al meteen geen zin hebt in de rest van de dag. Omdat je dan misselijk, met een verrot gevoel wakker word. Ik weet ook dat het allemaal een droom was en dat soort cliché uitspraken, maar dat gevoel krijg ik er echt niet uit. Ik heb gister misschien 3 bier op, ben vroeg gaan slapen en wat later dan geplant eruit gekomen, maar ik voel me verrot en wil het liefst met een filmpje en een warme beker choco terug mijn bed in kruipen, wachten tot de zon gaat schijnen en het gevoel wat mijn droom heeft achtergelaten verdwijnt. Maar ik heb nog steeds examen week en moet eigenlijk heel hard blokken voor het maatschapijwetenschappen examen wat morgen om 12 uur op de planning staat. Ik denk dat ik stiekem toch weer mijn bed in kruip maar dan met mijn studie boeken en een kop thee, hopend dat de stof vanzelf in mijn hoofd zal glijden.

Energiek

Stuiter de stuiter de stuiter de stuiter, en dat terwijl ik laat ging slapen naast een jongen die veel interessanter was dan slapen, vannochtend om 9 uur een wiskunde examen heb gemaakt die best goed ging en van 13.00 tot 18.00 bij de bakker heb gewerkt. Het is maar goed dat ik zo de kroeg in ga met mijn long lost friend Hannah :) Mijn vingers stuiteren over het toetsenbord op zoek naar woorden om te tiepen, maar ik ben bang dat alles wat ik heb geschreven alles zal zijn wat ik vandaag zal schrijven. Dus damen und herren, einer feiner abund gewenst!

"Studie ontwijkend gedrag?"

Eigenlijk moet ik nu heel hard leren voor een economie examen die ik morgen heb. Maar het is verschrikkelijk want ik zit te stuiteren op mijn stoel en kan niet stilzitten om netjes mijn opdrachten te maken, maar iets anders doen, zoals vrienden opzoeken of zo, dat zou weer te erg zijn want dan zit leren er helemaal niet meer in. Meestal ga ik op dit soort momenten mijn kamer opruimen, ondertussen iets tegenkomen wat veel interessanter is dan opruimen of leren en vervolgens daar de hele avond mee zitten spelen. Maar mijn kamer is opgeruimd en alles 'speelbaars' is weggegooid. Ik ben dus simpelweg opgesloten met mijn blog, mijn potlood, msn en mijn economie boeken. Dan is de keus natuurlijk simpel gemaakt: bloggen! Want economie leren uit een theorie boek wat compleet oninteressant en theoretisch vertelt word is niet aantrekkelijk. En ik heb morgen pas om 12 uur dat examen dus als ik morgen nou heel vroeg op sta om dan te leren hoef ik het nu niet te doen. Toch? Studentenlogica is veel verder te zoeken dan je neus lang is, want als ik het nu gewoon leer en het morgen nog een keer herhaal zou het er extra goed inzitten en aangezien ik me aan het begin van het jaar heb voorgenomen om dit jaar goede punten te halen moet die logica toch een beetje aangepast worden. Dus inderdaad, ik moet mijn stuiterende kont een schop geven en mijn pen laten stuiteren over het papier zodat ik misschien enigszins nog iets leer vanavond. Wish me luck.

feromonen

feromoon het (bio.) door dieren geproduceerde stof die bij andere dieren van dezelfde soort een (seksuele of andere) reactie oproept.

Iedereen heeft wel een keer de uitspraak in mijn msn naam gezien "let's wake up our feromones!". En geloof me als ik zeg dat ik best een nette dame ben, maar soms kan de geur van een man je hoofd op hol laten slaan. Dat gevoel, als je niet bij hem bent, je verlangt dat wel te zijn, dat je 's-avonds in bed ligt met zijn geur nog in je neus maar niet zijn armen om je heen, dat elke kus als een aromatische hemel is, als je hem knuffelt je er helemaal in op wilt gaan, dat al je seksuele frustraties van de afgelopen jaren ineens naar boven komen en je dat goed wil maken met hem en hem alleen. En dat terwijl het allemaal een chemisch proces van de hersenen is om simpelweg voort te planten omdat dat nou eenmaal in de aard van het beestje zit. Ik vind het dan ook niet gek dat Jean-Baptiste Grenouile uit Perfume dit verlangen niet kan weerstaan en doet wat hij doet.

Vakantie

Op vakantie schreef ik eens:

De muziek golven gaan van mijn dopjes mijn oren in
onder het genot van heerlijke melodieuze noten denk ik na
waarover, over te veel, ik denk te veel.

De leegte, de leegte kruipt om mijn keel
verstikkend als ze is staar ik erin
in de diepte, de diepte van de leegte als je er niet bent
de angsten, verstikkingen en visioenen
positieve en negatieve alsof ze eigen zijn
herinner ik ze, ben ik bang voor ze

ik voel me leeg, blanco
letterlijk wit
terwijl ik omhuld word door oranje en gele lakens
Erg hoe een rouwproces kan voelen.