Voor zover ik me kan herinneren is dat altijd de welbefaamde zin van de vrouw naar de man geweest. Maar helaas zijn die woorden omgedraaid van de man naar de vrouw. Ik weet niet wat het is maar schijnbaar trek ik dat soort mannen aan die "er niet aan toe zijn". Natuurlijk heb ik de film 'he's just not that into you' ook gezien en dat zou me een hoop duidelijk moeten maken natuurlijk. Maar in die film word uitgelegd dat een man dan helemaal niet meer terugbelt, wat in mijn geval wel zo is. En nu zit ik hier, voor de tweede keer, met een man die er volgens mij 'niet aan toe is'. Waar zijn de emotioneel stabiele mensen gebleven? Waarom zie je op tv alleen maar drama, onstabiele mensen? Waar blijft de vent met meer ballen dan ik? Maar volgens mij zit er diep van binnen ook de reden achter dat ik eraan vast blijf houden, omdat ik gewoon ergens over na moet denken. Bij gebrek aan ander, betere nadenkstof blijf ik maar onnodig lang aan dat soort mensen vasthouden. Wat is mijn brein crue tegenover mezelf.
Ik en mijn rode haarbandje gaan hier op school nog eens goed over nadenken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten