Oud en nieuw

Oud en nieuw, oude dag, nieuwe dag, oud jaar, nieuw jaar, oude 19 jaar, nieuwe 20 jaar, noem het allemaal maar op, het komt eraan! Vandaag op mijn werk zat de sfeer er al lekker in, in de oliebollen bedoel ik dan. In mijn pauze moest ik zakjes poedersuiker scheppen om aan de klanten mee te geven. Het is een heel raar idee om onschuldige poedersuiker is zakjes te scheppen als je weet dat je de volgende avond minder onschuldig soort van poedersuiker uit een zakje zal scheppen en dan niet om over de onschuldige oliebollen te strooien maar om een minder onschuldige nacht door te komen. Als je begrijpt wat ik bedoel...
Vandaag, na een 10 urige werkdag ben ik helemaal kapot. Het liefst kruip ik lekker mijn bed in en maak ik er een 10 urige nachtrust van. Maar daar is het nog iets te vroeg voor, dat zou betekenen dat ik morgen om 7 uur eruit moet, en dat terwijl ik pas om half 10 weer oliebollen met poedersuiker moet verkopen. Dus straks nog even eten (ja veel te laat, vind ik ook!) en dan lekker met mijn oncharmante pyjama aan een charmante film beginnen om vervolgens oncharmant in slaap te vallen om weer charmant morgen oudjaarsdag te kunnen vieren.
Bij deze: iedereen een prettige jaarwisseling en tot volgend jaar!

Beestenbende

En dan zitten er ineens 3 beesten op je kamer. Een katertje, een poes en een hond. De kater ligt ergens rustig te liggen, de poes ligt op mijn bureau stoel waardoor ik op het puntje moet gaan zitten en de hond heeft zijn kop op mijn voeten laten rusten. Allemaal hopeloos verloren omdat er verder niemand thuis is. De hond van mijn oma is een neuroot, vanaf dat ik binnen kom begint ie te blaffen, kwispellen, hopend dat ik oma mee heb genomen. Nu ligt hij sip naar de deur te staren en te piepen tot ze binnen komt. De kater probeert ondertussen de poes van mijn stoel te jagen gewoon omdat hij daar zin in heeft en ik zit hier maar, niet wetend wat ik met de hond aan moet, balend dat de poes mijn stoel heeft gepikt en stiekem opgelucht dat ze zometeen zal wegspringen omdat de kater haar wegjaagd. Maar stiekem is het heerlijk van die beesten om je heen. Meestal vind ik een beestje wel genoeg, ik vind het dan ook niet erg dat ze dalijk allemaal weer naar beneden hollen als er mensen thuis komen, maar even, voor dat kleine moment dat ze allemaal hier zitten is het wel leuk.
Maar mijn kamer is een bende, en als die beesten dan met zn allen op mijn kleed gaan liggen, naast alle andere troep die daar ook ligt, weet ik helemaal niet meer wat ik in hemelsnaam in deze (beesten)bende moet gaan/kunnen doen.

De Weduwenaar

Het vervolg van 'komt een vrouw bij de dokter' van Kluun. Komt een vrouw vij de dokter heb ik binnen twee dagen uit gelezen. Met dit boek gaat dat ook zeker gebeuren. Niet alleen omdat het lekker weg leest, ook omdat ik het niet los kan laten en het gewoon mooi geschreven is. Je kan niet anders dan meeleven en soms een steek van pijn voelen bij stukken die geschreven staan. Of is dat omdat ik zelf ook nog in een rouw periode zit? Misschien een beetje van beide: en anders zouden het allebei geen best sellers zijn natuurlijk!
Maar nog wil ik binnen kort niet de film zien. Misschien dat ik over een jaartje er echt niet onderuit kom, maar dat zie ik tegen die tijd wel. Is het niet zo dat ik eerst zelf mijn periode moet afsluiten? Misschien wel, maar ik wil ook nog even het positieve gevoel wat het boek mij gegeven heeft vast houden.
Stijn is in het boek een weduwenaar, maar wat ben ik, met een verloren broer; en wat is mam, met een verloren zoon?

Blogger

Omdat het alweer veel te lang geleden is dat ik een blog heb geschreven (wel 4 dagen!) komt hier nr. 32. Maar waar over hij moet gaan weet ik nog niet. Op het moment zit ik met een paarse pot thee, met een mok met eekhoorntjes en walnoten en een zere keel in de verflucht van mijn vannochtend roze geverfde balken. Morgen moet ik weer verder met het schuren en verven maar vandaag even niet. Je verkijkt je er op hoe vermoeiend het nog is om met een schuurmachine te schuren. Maar het is altijd nog beter dan met de hand.
Genoeg over schuren, klussen en schilderen, laten we het vandaag gaan hebben over... mijn hoofd is echt leeg. Geloof me, ik heb genoeg dingen waar ik over wil schrijven, praten, die ik kwijt wil, maar ik denk toch dat ik die mooi in mijn dagboek schrijf in plaats van op het internet.
Laat ik het maar afblazen en gewoon deze blog publiceren zoals hij is: doelloos en niet vermakelijk.

Kerst

Ik houd van kerst, sinds dit jaar dan. Ik had nooit de rust in mijn flikker om me bezig te houden met familie, kerstcadeatjes en een kerstboom optuigen. Mijn vrienden waren belangrijker en dat was altijd waar ik met mijn lijf/hoofd bij was. Vorig jaar wilde ik het anders doen, ik ging de stad in om cadeautjes te kopen voor mijn dierbaren, het enige cadeautje wat ik kon vinden die dag was een koelkast magneetje met "Ik ben niet compleet gestoort, somige onderdelen missen nog" voor Pieter. Maar Pieter zorgde voor een onvergetelijke kerst. Dit jaar ga ik het opnieuw proberen. Ik heb voor mam en oma een kerstcadeautje gevonden en vandaag op het werk heb ik mijn kerstmuts op gezet en kerstballen in mijn oren gehangen. Met dezelfde hoofd outfit ga ik vanavond het plein in, ga ik morgen lunchen met het gezin, ga ik morgen avond eten bij Ragna en Sjalien en ga ik tweede kerstdag eten met de familie. De warmte die van dit hele fenomeen af komt slaat de kouw van buiten helemaal uit de deur. Laat die kachel maar uit, proef de sfeer. Grapje, de houtkachel brengt natuurlijk ook een hoop warmte en kerst sfeer. Alweer is dit een moment waarop ik besef dat de wereld veel te mooi is om ruzie te maken of oorlog te voeren. Koester de mensen die je lief hebt opdat zij jou ook lief zullen hebben. Wat dat betreft had Jezus gelijk.

Een jaar

Precies een jaar geleden is het nu dat ik jou voor het laatst heb gezien. Precies een jaar geleden dat iedereen jou voor het laatst heeft gezien. Precies een jaar geleden dat wij 22 jaar van jou gezelschap hebben mogen gebruikmaken. En nu, precies een jaar later begint het allemaal opnieuw. Overmorgen zou ik aankomen op de verjaardag van Evelien vragend of ze iets had gehoord. Met kerst zouden we allemaal gebeld worden door de politie om ondervraagd te worden. De komende drie weken zouden ze met helicopters, honden en met ijsbrekers en sonar hebben gezocht naar jou. Zouden de stoere mannen van het duikteam met dezelfde kouw als die er nu is hebben gezwommen en gedoken naar jou en zouden we de rest van de dagen in angst, woede, spanning, wanhoop, huilend maar ook lachend doorbrengen. En precies een jaar geleden wisten we niet wat we nu weten dat eraan zou komen. Als we het wisten, zou het dan anders zijn? Maar wat weten we nu? Nog steeds helemaal niks.

Mobiel gestoort

Lieve vriendjes, vriendinnetjes en andere bloggers:
als je het gewend bent regelmatig gebeld of ge sms t te worden door mij hoef je daar voorlopig niet op te rekenen: mijn telefoon kan nog wel smsjes ontvangen en telefoontjes beantwoorden maar ik kan zelf geen smsjes meer sturen op bellen naar jullie. Dus of bel me, of sms een mededeling, maar verwacht niks terug
Ik mis het nu al!!
Sorrie voor het ongemak -_-'

Knowing

Die film is zeker een aanrader! Erg spannend en mooi :D
En als je hem kijkt en je wilt weten wat de mensheid ondertussen aan deze hele catastrofe aan het doen is moet je Sunshine kijken.
Verder staat mijn hoofd op het moment op 0 en moet ik nog wat foto's uitzoeken voor mam wat ik al veel te lang geleden beloofd heb.
Over and Out.

Dweilen met de kraan open

Want dat is het wat ze doen in ontwikkelingslanden. Proberen geld te krijgen om projecten op te starten, vervolgens de bevolking hoop en een toekomst proberen te geven terwijl aan de andere kant de overheid het net zo hard weer verpest. Waarom zijn we aan het dweilen met de kraan open? Waarom pakken we niet de overheid aan? Mijn hele visie op ontwikkelingshulp is neer gestort van 100 hoog naar de kelder. Geloof me, de twin towers zijn er niks bij geweest.
En nou heb ik natuurlijk nouwelijks verstand van wat daar allemaal gebeurd en wie wat doet en dat soort dingen, maar mijn idee er over is verkeerd. Als er iemand is die mij hiervan af wil brengen en het nut van ontwikkelings hulp kan vertellen terwijl de overheid ook niet mee werkt: convince me, please.

Studderren

Ik heb lang gedacht over wat ik nou moest studeren. Zoals jullie in mijn vorige blog over dit onderwerp hebben kunnen lezen veranderd dat zo elke maand. Nu zit ik al een tijdje aan Journalistiek te denken. Maar dan is de vraag: in Tilburg of Utrecht. Tilburg lijkt me leuker en is dichterbij, dan word het het Fontys. Maar toch maar even de open dagen bezoeken in Februari en Maart. Wat vind jij?

Zomaar

Omdat ik zin heb om te typen, omdat ik zin heb mijn mening te uiten, omdat ik zin heb ergens over te klagen, omdat ik zin heb ergens enorm om te moeten lachen, omdat ik al de hele dag in bed heb gelegen met 'six feet under'. Dit moet een zondag zijn, lam, gaar, niet in staat om na te denken. Hoewel het deze keer wat minder van een kater komt geloof ik: lang leven cola halverwege de avond!
Gister hebben we wel weer een genitiaal leuke avond gehad met veel bier en een shotje jonge jenever omdat ik de laatste heer uit het spel getrokken had. Na heel vaak 'toet toet' zeggen, een rondje draaien, vingers aan oren houden, kut of hoer achter elke zin te hebben gezechd en nog meer van dat soort debiele regels is er weer veel te veel bier naar binnen gegaan en na drie glazen cola zijn we naar het plein gegaan. Nadat ik daar werd gestalkt door een kerel met een te bolle boep en lange blonde krullen, die is weggejaagd door Bas die tegen hem aan ging rijen zijn we rond kwart voor 4 maar weer naar huis gegaan. Al met al een 'koning' avond dus!
En nu ga ik de rest van mijn avond doorbrengen onder de douche, in bed en in slaap. In de hoop dat ik niet meer zoveel hoef na te denken waar ik waarschijnlijk al ga falen aangezien een paar bladzijden lezen in de wereld van Sophie nog op de planning staat.

Kerst/kitsjmarkt

Dikke jas aan, rugzak mee en vanaf je werk naar het station om gezellig met oma en mam naar de kerstmarkt in Dordrecht te gaan. Na twee keer 10 minuten vertraging te hebben gehad kwamen we rond 2 uur aan. Ik had er echt zin in! Ik had de afgelopen jaren niet zo een kerst gevoel gehad dus dat moest ik even inhalen. Toen we net aan waren gekomen leek het er ook op dat dat kerstgevoel snel zou komen. Even snel ergens koffie/thee gedronken en hup, de hort op. Maar het viel tegen. De eerste straat ging nog wel, een hongaars eet stalletje, kerst dingetjes hier en daar maar al gouw veranderde dat in kitsj, turkse zwarte markt spulletjes en onzin waar je nog geen euro aan uit wilt geven. De achterwijk van Dordrecht hadden hun stalletjes uit gezet. Ik had ook al van 8 tot 1 gewerkt dus rond 5 uur had ik het echt even helemaal gehad! Ik geloof dat ik de V&D, de schaatsbaan en het restaurant het leukst vond van heel de 'markt'. In het restaurant werd ik beloond: Dordtenaren mogen er zijn! (waar ik trouwens al achter kwam toen we net aan waren gekomen gezien de knappe, gapende kerel bij de bushalte). Dus na anderhalf uur van het knappe personeel van het Beren restaurant te hebben genoten gingen we eindelijk weer naar huis. En god, was ik blij thuis te zijn. Nog even een aflevering Six Feet Under gekeken en meteen maar gaan slapen. Wazige serie is dat trouwens. Past goed bij mama's over de dood enzo. Ik weet ook nog niet zo goed of ik het nou helemaal wil gaan kijken of niet: ik heb alleen nog de pilot gekeken. Eens zien of mijn mening daar vanavond over veranderd bij de eerste off. aflevering. En nu ga ik lekker werken :)

Bijna medelijden

Rihanna begon er al mee:
"and I know that he knows I'm unfaithful
and it kills him inside
to know that I am happy with some other guy
I can see him dying
I don't wanna do this anymore
I don't wanna be the reason why
Everytime I walk out the door
I see him die a little more inside
I don't wanna hurt him anymore
I don't wanna take away his life
I don't wanna be...
a murderer "

En dan nu Jason Derulo in het nummer Watcha Say
"i don´t want you to leave me
though you caught me cheatin´ "

Wat is het met de artiesten van vandaag dat ze vreemd gaan waar je bij staat en vervolgens in de slachtoffer rol gaan zitten dat ze eigenlijk toch niet willen dat je ze verlaat en dat zij eigenlijk de gene zijn die zielig zijn. Wat een hypocrisie! Gosh, grow up!

Mijn kindje

Afgelopen zomer ben ik begonnen met het schrijven van een 'boek'. Na 46 pagina's kwam ik erachter dat ik toch echt niet verder kwam. Na een hoop nadenken wat ik ermee aanmoest bedacht ik me dat ik Frank ken. Frank zit in de films. Ik praat best veel met Frank dus stuurde ik hem mijn boek/script/whatever it is. Frank ziet het wel zitten en morgen (donderdag) gaan we onder het genot van een kopje koffie bedenken wat we ermee gaan doen. Ik ben er echt super enthousiast over. Aangezien het mijn zelfgeschreven dochter is zie ik een hele hoop beelden voor me en kijk al regelmatig naar de film in mijn hoofd. Ik heb er zin in ! :D
Ondertussen moet ik me voorbereiden op een heftige afspraak voor straks. Waarna ik snel naar huis moet fietsen, eten, mezelf fatsoeneren en terug naar de stad om lekker 5 uurtjes te gaan werken. Ik ben wel echt blij met mijn baan: het is er gezellig, het werk is leuk en de tijd vliegt!
Goed, ik geloof dat ik weer alleen maar witte regels aan het opvullen ben met informatie die eigenlijk helemaal niet nuttig is om te vertellen aan de rest van de wereld maar toch blijven mijn vingers over mijn toetsenbord glijden in de hoop dat er nog meer nuttige woorde uit voortvloeien, ik geloof dat ik toch een beetje zenuwachtig ben.

Kwam geen man bij de dokter.

Kwam een vrouw bij de dokter: op het laatste deel na, een prachtig boek. Ik houd van Nederlandse literatuur: zo lekker grof, ongecensureerd, leuk. Het hele boek heb ik niet aan hem gedacht, het gaat over een vrouw met borstkanker. Tot de laatste pagina's gaan over het prachtige afscheid, het sterfbed, de laatste woorden kunnen zeggen tegen elkaar: alles wat wij niet hebben gehad.
De film wil ik niet zien denk ik, ik ben veel te bang dat dat mijn visie van het boek verpest. Aan de recensenten te lezen tenminste. Verder weet ik eigenlijk niet zoveel over te bloggen.
De wallen die er waarschijnlijk nog zaten van gister heb ik weggeplamuurt, klaar om een uurtje mezelf in het openbaar te vertonen tijdens het kijken naar het dansen van Evelien. Waar ik graag naar kijk, omdat ik van dansen houd, omdat ik van Evelien aan het dansen houd. En na dat uur nestel ik me waarschijnlijk aan het derde boek binnen een week: de wereld van Sofie. Eens kijken of ik daar net zo snel doorheen ga als Harry Potter 7 en Komt een vrouw bij de dokter. Ben bang van niet haha!

Beroepskeuzetest

Ik weet niet eens wat mijn lievelings kleur is, lievelings eten, hoe ik mijn kamer wil indelen of welke kleuren ik mijn muren wil. Ik weet 's-ochtends niet hoe ik naar school wil fietsen en ik weet niet of de kleren in mijn kast wel echt mijn style zijn of zomaar een stel broeken die lekker zitten. En nu sta ik voor de keuze die mijn toekomst gaat bepalen: welke opleiding ga ik in hemelsnaam doen na dit jaar havo? Ik heb elke keuze al gehad de afgelopen jaren: psychiater, psycholoog, mediavormgever, tuinarchitect, architect, biopsycholoog, bloemschikster en zelfs voor de opleiding vrede en veiligheid heb ik me een keer aangemeld (tevens ook aangenomen maar nooit heen gegaan). Maar nu gaat het gebeuren, zou het moeten gaan gebeuren. Over een paar maanden moet ik me alweer inschrijven voor een opleiding waar ik de komende vier jaar aan vast zit, lijkt me ten minste verstandig aangezien ik al bijna 20 ben, en ik de rest van mijn leven in moet werken. Wie ben ik, wat vind ik leuk, wat doe ik in het dagelijks leven nog meer behalve Party-Hardy'en? Iemand een tip in mijn zoektocht naar de ware opleiding?

It's a beautiful world

De zon scheen vandaag, het was niet heel koud, het was een mooie dag. Na mijn heftige afspraak van half 3 liep ik even te genieten van dit weer, de bossche binnenstad en mijn eigen gelukzalige stoffen in mijn hoofd. Eerst beseft ik me dat de architectuur van Den Bosch eigenlijk heel mooi is. Ik liep een stukje door de Bethaniestraat en dat is toch wel een heel mooi stuk binnenstad. Na dat ik een lekker broodje bij de bakker had gehaald was ik even de Sint Jan in geslopen. De sint jan: een kathedraal waar zich een hoop heeft afgespeelt. Natuurlijk ben ik ergens tegen het geloof en de onderdrukking van de mens hierdoor maar mensen hebben zich ook vastgehouden aan dit gebouw, hoop gevonden in een onbekende kracht die wel/niet bestaat. Ze hebben met dit te weten/geloven/denken kunnen verder leven in tijden van wanhoop, ongeluk en nog meer. Mensen hebben aandacht besteed in het glas in lood werk dat in de ramen zit, in de beelden die zo mooi op sokkels geplaatst zijn. Mensen hebben hun eigen kunst en stukjes hoop gecreeerd in tijden van onwetenheid. Helaas is dit ook uitgewerkt in kruistochten en een tijd van blindheid van ongeveer 1000 jaar, maar de wereld is mooi. De wereld is te mooi voor oorlog, voor een kruistocht, voor een jihad. Voor bommen en granaten, voor dood en verderf, misschien wel voor het menselijk ras. Noem me een hippie, noem me een zweverig type, maar ik blijf geloven in de goedheid van de mens en blijf hopen dat we op een dag met zijn allen beseffen dat waar we nu mee bezig zijn niet goed genoeg is.