Dokter 3.0

Futloos loop ik door de blauwe gangen van ons kantoor. Mijn hoofd zeurt en mijn benen sjokken vooruit. Misschien is het vandaag erger door het grijze weer buiten maar vandaag gaat het allemaal maar moeilijk. Nadat ik de afgelopen tijd weer last had van duizelingen en vermoeidheid ben ik vanochtend weer naar de dokter geweest. Met een bloeddruk van 50 verliet ik de dokter met als recept zoute drop, bouillon en een verwijsbrief om voor de 3e keer bloed te laten prikken ivm mijn schildklier. Hij wil me nog geen medicijnen geven, waar ik het overigens wel mee eens ben. Maar om nou de rest van mijn leven 2 maal daags bouillon te drinken en tussendoor drop te eten vind ik ook geen prettig vooruitzicht. Nu maar afwachten wat mijn bloed deze keer te vertellen heeft en hopen dat de bouillon mijn bloeddruk naar de normale 80 brengt. Nu nog even werken tot half 3 en daarna even powernappen voor we gaan aftellen tot het nieuwe jaar.

Knallertje

Er schijnt ooit besloten te zijn dat voortijdig vuurwerk afsteken een boete oplevert. Helaas is het zo dat dit de voortijdige vuurwerk afstekers niet afschrikt, wat mij op zijn tijd weer wel afschrikt. Tot vanmiddag 17.00 uur ben ik nog niet bang geweest om op mijn fiets te stappen. Maar toen ik rond half 6 mijn wijk in fietste en ik her en der een knallertje hoorde kroop de angst toch omhoog. Nu denk ik dat het in de wijk waar ik nu woon wel mee valt met de baldadigheid van de jongkies, maar in mijn oude wijk had ik nu niet durven fietsen! De bui die vuurwerk aan jongeren geeft vind ik iets om bang voor te worden. Vaak zat hoor je verhalen over gooien met rotjes, rotjes in de brievenbus of in je capuchon. En ik moet zeggen dat ik de kinders uit de vorige wijk daar ook voor aan zag. Vaak loop ik rond deze tijd van het jaar dan ook mompelen en scheldend door het huis met dingen als 'ga toch naar afghanistan!' of 'ga in het leger als je van knalletjes houd!'. Soms wouw ik dat ze dat als straf zouden geven, laat ze daar maar spelen met bommen, buskruit en knallen, misschien doen ze dan nog eens iets nuttigs. Nee, ik hou niet van de uren voor oud en nieuw, het geeft mij het gevoel alsof ik in een oorlogs gebied woon. Gelukkig wordt ik morgen gebracht en gehaald naar en van mijn werk.

Nu even iets heel anders, want een tweede blog schrijven hier over vind ik onnodig. Ik heb een aantal goede voornemens voor 2011:
- meer sporten
- meer schrijven
-(nog) meer liefhebben
- meer reizen
- iets minder alcohol drinken
- carrière maken
- groter gaan wonen
- minder moe zijn (maar dat ligt aan mijn dokter!)
- mijn rijbewijs halen en misschien ook al beginnen aan een vliegbrevet

We hebben het hier natuurlijk over een periode van een jaar, wat in mijn ogen best lang is. Maar dit zijn zeker doelen die ik waar wil kunnen maken!
Wat zijn jullie goede voornemens?

Feestige dagen

Kerst is voorbij, oud en nieuw komt eraan en mijn verjaardag ook. Ik weet niet hoe het met jullie zit maar mijn kerst was de mooiste tot nu toe. Normaal wordt mijn kerst gevuld met nare gevoelens, ruzie of andere ongein. Maar dit jaar is hij vlekkeloos en zelfs bijna perfect verlopen. Ik moet ook zeggen dat mijn winterdip dit jaar nog niet boven is komen kijken. Misschien komt dat ook omdat ik 40 uur op een kantoor zit waardoor ik geen last heb van de kou behalve als ik er heen of weer terug fiets. Daarnaast ben ik verliefd, wat de winterdip misschien ook wel weg houd.
Wat me ook erg vrolijk heeft gemaakt deze week is een gesprek dat ik gister had met een schrijver. Ik ben met hem in contact gekomen via Twitter omdat ik iemand zocht die me kon helpen met het schrijven van een boek. Hoewel we het niet hebben gehad over wat ik tot nu toe op papier heb staan heeft dit gesprek voor mij een hoop deuren geopend en erg geinspireerd om verder te schrijven, maar wel op een compleet andere manier dan dat ik nu aan het doen ben. Op die manier heb ik zelfs een langer toekomst plan dan ik nu al had, wat voor mijn doen echt een nieuw verschijnsel is want vroeger had ik nooit een groter beeld van mijn toekomst dan wat ik over 5 minuten zou gaan doen. Maar als het op schrijven aankomt wel en dat geeft een prettig gevoel.
Ik ga nog even een half uurtje werken, een boek lezen om over een uurtje alles klaar te maken om bij deze zelfde schrijver een dvd-kast op te halen.

Nederlandse stilte

In Ierland heb ik heerlijk genoten van de stilte, geen stemmen, geen auto's, geen rare geluiden van de mens. Alleen het fluiten van de vogels, het golven van de zee, het waaien van de wind door de bladeren van de bomen. Gister heb ik gewandeld bij de dijk en de Moerputten brug met Dwayne. Het is een prachtig stuk natuur en moeras nog bijna onaangetast door de mens, hooguit een paar takken die zijn weggezaagd om het grote pad nog een beetje bewandelbaar te houden. Ergens links van de dijk ligt een paadje, een paadje wel gemaakt door de mens van hout met pilaren en planken. Maar door het hout lijkt het of het paadje er al honderden jaren ligt. Waar we gister liepen was echt een sprookje. Sneeuw, natuur, kou en zon. Het was heerlijk rustig en toen ik liep was het enige dat ik hoorde het gekraak van de sneeuw onder mijn Ella's. Ik stond even stil en probeerde hier hetzelfde lege, rustige gevoel te krijgen als ik in Ierland had. Ik was in de natuur dus je zou hopen dat het wel zou lukken. Maar toen het kraken van de sneeuw ophield hoorde ik op de achtergrond een auto rijden en toen die weg was hoorde ik verder in de verte een snelweg. Ik probeerde het weg te denken en te focussen op de vogels. Maar hoe hard ik ook probeerde, de auto's bleven geluid maken. Nederland is niet gemaakt om te genieten van de stilte, van geen auto's of stemmen om je heen. En dat mis ik, ik mis de stilte, de leegte, de mogelijkheid om de mensheid achter me te laten. Ik wil wel nog een keer alleen terug gaan, om te zien of ik het gevoel wel kan krijgen als ik alleen ben en de rust kan nemen om te gaan zitten en te luisteren.
Ik denk dat het ook weer tijd wordt dat ik nieuwe oordoppen koop, oordoppen kunnen ook volledig afsluiten. Maar die doe ik niet in in de natuur, dan zijn de vogels weg.

Kerstavond

Vandaag twitterde iemand dat je #eenzamekerst moest hashtaggen als je na 18.00 uur nog op twitter zou zitten. Het is inmiddels kwart voor 6 en ik weet en wist vanmiddag al dat ik na 6 uur nog op twitter zou zitten. Niet omdat ik een eenzame kerst zal hebben (ik had er ook voor kunnen kiezen bij mijn schoonouders te eten), maar omdat ik vanavond een lekker rustig avondje zal hebben. Op het menu staat rijst uit de magnetron wat ik van de week al heb klaar gemaakt en als activiteit zit daar stofzuigen, opruimen en in mijn eentje genieten bij. Voor mij een eenzame kerstavond diner voor 1 dus. Maar ik zit daar niet zo mee op kerstavond. Als ik naar buiten kijk en de kerst verlichting van de buren zie, als ik de versiering in de achtertuin bekijk en zie dat het achter elk raam aarde donker is, bedenk ik me dat die mensen allemaal liefdevol bij hun familie aan het dineren zijn. Dat ze van de gezelligheid van kerst gebruik aan het maken zijn. De kachel hoog, het eten uitgebreid en ik hoor de lachende mensen al klinkend met hun glazen heerlijk genieten. Ondertussen dat ik me dit alles inbeeld speelt mijn iTunes Joseph Arthur - Honey and the Moon en ik kan je vertellen dat mijn kerstavond niet prettiger kan beginnen. Ondanks dat ik dit met #eenzamekerst zal moeten twitteren, ik geniet van elke seconde nu.

Oh ja, iedereen hele fijne dagen gewenst!!

3 maal scheepsrecht

Dit jaar is de derde keer dat we kerst gaan vieren zonder mijn broer. De eerste keer wisten we niet waar hij was, de tweede keer wisten we dat hij dood was, de derde keer ook. Maar nog steeds is het wennen dat we niet aan het eind van onze gourmet sessie Pieter nog snel alle stukjes vlees op de bakplaat zien gooien omdat de man een bodemloze put was. Al 2 jaar is de beste man er niet meer, maar het voelt nog steeds vreemd en oneerlijk. Ook deze kerst zal toch vreemd worden, met oud en nieuw zal ik roepen dat hij niet weggejaagd hoeft te worden door het vuurwerk en op mijn verjaardag zal ik een rondje door de python voor hem rijden. Met carnaval zal ik een biertje op hem drinken en misschien dat ik carnavalszondag naar de ertveldseplas ga om hem terug in de wereld te verwelkomen om afscheid te nemen. Soms vraag ik me af of deze twee maanden van het jaar ooit normaal worden, of ik ooit met kerst zal denken dat het allemaal oke is, dat de hele situatie normaal is. Maar dit jaar zal ik hem nog missen en zal ik extra aandacht aan hem besteden. Want god, wat kan je iemand vreselijk missen.

Snel

Mijn dagen gaan weer veel te snel voorbij. De laatste keer dat ik erbij stilstond was het maandag, nu is het ineens weer woensdag avond. Woensdag avond betekend bijna donderdag en donderdag is bijna vrijdag, wat op zijn beurt weer weekend betekend op een paar uurtjes na. En als het weekend is is de week al bijna om. Dat is wel een nadeel aan een 40-urige werkweek hebben en het naar je zin hebben: de tijd vliegt voorbij. Over 2 dagen is het kerstavond, maandag is kerst alweer voorbij en komen de voorbereidingen op Oud en Nieuw en dan 3 dagen later ben ik ineens jarig.
Ik ben er altijd bang voor dat ik te weinig tijd in mijn leven zal hebben voor de dingen die ik nog wil doen en bereiken. En ik ben wel hard op weg om daar te komen, en ik heb eindelijk een baan waar ik het nog steeds leuk vind, en ik heb een vriend waar ik blij mee ben, maar shit, de tijd gaat zo snel! Zo word ik alleen maar nog banger dat ik mijn doelen niet zal halen.
Naast al deze snelheid zit er een pijnlijke beslissing die ik een paar weken geleden heb gemaakt enorm in de weg en zit ik alweer ongemerkt in de periode van vermissing. Wat ik overigens niet erg vind dat dit ongemerkt is gebeurd, dat scheelt een hoop andere moeilijkheden. Ik ben blij met vrije avonden als vanavond, niet alleen heb ik dan de tijd voor mezelf maar ook voor dingen die ik moet verwerken. Want hoe hard ik me iedere keer voorneem om een boek te lezen of een film te kijken, mijn weggestopte kastje haalt me altijd op deze avonden in. Mijn boekenkast blijft dicht en mijn dvd-speler uit. Mijn boxen staan aan en mijn traanbuizen open.
Maar ik heb wel zin in kerst, ik heb zin in oud en nieuw, ik heb zin als ik morgen weer vroeg moet opstaan om naar mijn leuke baan te gaan en ik heb zin in mijn verjaardag die ik dit jaar in de Efteling ga vieren met mijn liefste vrienden. Het komt allemaal wel goed en naast mijn tranen heb ik kriebels in mijn buik van het mooie sneeuwlandschap en mijn toffe leven. Ik hou van de wereld! Ik hou van mijn leven!
Ik hou overigens ook van dit nummer:

Mijn broer en ik

Mijn broer en ik, een boek dat ik aan het schrijven ben over het verhaal rondom Pieter. Sommige stukken zijn zwaar, andere heerlijk en weer andere moeilijk om te schrijven. Ik zit nu op 24 A4tjes en ben benieuwd of ik al ergens aan kan kloppen voor professioneel advies. Iemand en tip of hulp?

Winter

Ik Twitter net 'Let the sun shine!' omdat hier in Den Bosch de zon heerlijk mijn kamertje binnen schijnt, op mijn bureau waar ik zit te schrijven. Net op dat moment begint het nieuws op de radio 'ook vandaag weer grote problemen op de weg in Nederland door de sneeuw.' Ik kijk even naar buiten en zie nog maar een dun laagje sneeuw liggen op het balkon van mijn buurman. Geen winterweer in Den Bosch. Wat ik overigens helemaal niet zo erg vind, juist na de koude dagen van de afgelopen week geniet ik extra van de zon die mijn armen verwarmd en mijn haar rood laat glanzen. Ik heb met de winter echt geen probleem, althans dit jaar niet. Na een lange kantoor dag vind ik het heerlijk om door de kou even een stukje naar huis te fietsen. 's-Ochtends wordt je extra wakker na 20 minuten vries en het landschap is nog mooier met een laagje wit. Maar naast die geweldige dingen van de winter haat ik de winter ook, of misschien moet ik niet zeggen de winter maar Den Bosch en zijn strooi beleid. Elke ochtend stap ik op de fiets en hoop ik dat het al wat aan het dooien is, want fietsen over gladde fietspaden terwijl de autoweg naast het fietspad helemaal droog is voelt kut! Ik en mijn twee wielen zijn toch veel kwetsbaarder dan een auto met vier wielen? Fietsend Den Bosch mag op zijn smoel gaan terwijl auto-rijdend Den Bosch, naast de luxe van lekker warm en lui in de auto zitten, zorgeloos over de baan sjezen. Voor volgend jaar winter wil ik mijn rijbewijs en een auto hebben, anders neem ik volgend jaar winter een thuisbaan!

Me myself and I

Weer zo'n heerlijke avond voor mezelf. Ik heb al een kerstcadeau besteld en wat promotie materiaal voor mijn weblog. Verder zit ik weer een beetje in mijn eentje te neuzelen, foto's te bekijken en bewerken en te genieten van de stilte om me heen. Ondertussen is ook al 2 derde van mijn gordijn af, nu nog wachten op het laatste deel en dan kan ik pas echt lekker uitslapen op zaterdag en zondag.

Vandaag kreeg ik heel even de kriebels. Ik heb ongeveer twee en een half jaar geen relatie gehad en sinds twee weken ineens wel. Het is echt een hele leuke man, hij is lief, gezellig, spontaan en actief. Alles wat ik zoek! Maar ik en mijn vrij gevochten leven krijgen soms de kriebels van een relatie. Van die verplichtingen en verwachtingen waar je aan moet voldoen, rekening houden met de ander en lief doen voor elkaar. Het hoort er allemaal bij. Maar dat vind ik moeilijk. Ik heb altijd gedaan waar ik zelf behoefte aan had, zeker de afgelopen 2 jaar, maar daar moet ik nu flink de rem op zetten. Ik ben het niet gewend dat mensen zulke verwachtingen van me hebben en dat ik rekening moet houden met een ander. Meestal heb ik schijt, denk ik er niet over na of doe ik toch wel koppig wat ik zelf wil, met de nodige ruzies omdat niet iedereen het daar mee eens is. En nu kan dat nog steeds wel, maar het voelt toch een beetje alsof ik vast zit.
Maar ik moet ook zeggen: naast die rem op mijn vrijheid, zit een man die daar begrip voor heeft, een man die ook graag dingen onderneemt, een man waar elke vrouw van zou dromen. Een man die door en door begrijpt wat mijn kriebels inhouden. De rem is misschien moeilijk en even wennen, maar een relatie met mijn vriend is veel meer waard, ik kan me geen lievere of leukere man bedenken.

4 minutes of Ireland

Na even een paar uurtjes aan creativiteit gister heb ik het voor elkaar gekregen een Ierland filmpje te maken. Aanschouw hier: 3 weken Ierland in ongeveer 4 minuten.

Ik schrijf je wel

Vaak krijg ik van mensen te horen dat ik zo goed mijn gevoel op papier kan zetten. Dat ik goed kan verwoorden hoe ik een moment heb beleefd. Nu moet ik eerlijk zeggen dat dat alleen zo is op papier. Op papier weet ik vaak perfect te schrijven wat ik wil zeggen, maar zodra ik het tegen iemand moet zeggen met mijn woorden en mijn mond in plaats van de letters en het papier (of in dit geval mijn toetsenbord en monitor) komt er van alles verschrikkelijks uit. Als ik met mensen moet praten zeg ik het altijd in de verkeerde volgorde, komt het er verkeerd uit, vergeet ik een bepaald essentieel woord waardoor men denkt dat ik achterbaks ben en kijk ik erbij alsof ik net iemand heb vermoord. Schrijven kan ik misschien goed, maar praten komt er bij mij niet uit. Misschien moet ik maar ophouden met praten en gewoon iedereen schrijven.
Ondertussen zie ik iemand in de weerspiegeling van mijn TV, aan de overkant van de straat uit zijn bed stappen, volgens mij zag ik een odol. Ieuw, tijd om naar mijn werk te gaan!

Een nacht alleen

Als ik moe ben wordt ik altijd emotioneel. Ik ben moe van het weekend, van het werk, van te weinig slaap, van vrienden. Ik hou van het weekend, ik hou van het werk, ik hou van weinig slaap en ik hou van mijn vrienden. Maar soms, heel soms wil ik even weg, weg van alles. Van het weekend, van het werk, van weinig slaap en van mijn vrienden. Soms wil ik gewoon even in mijn eigen sop gaarkoken, even alleen met stilte op bed liggen, even genieten in mijn eentje van muziek, even alleen eten, alleen dansen, alleen genieten. Maar meestal als ik die momenten plan voor een avond is mijn avond zo voorbij. Vroeger kon ik zeggen dat ik dan de volgende dag even blijf liggen, maar met deze baan gaat dat niet. En aangezien ik hem wil behouden, ga ik dat ook niet flikken. Ik ga douchen en op bed liggen om alleen in mijn eentje van muziek te genieten. Even alleen emotioneel zijn en even alleen verdwijnen. Onder andere met het nummer wat ik bijgevoegd heb.
Over and out.

Zoals beloofd

Omdat Jim afkick verschijnselen vertoont als ik niet schrijf maak ik ook vandaag maar even een blog. Het is al een oude, maar rond deze tijd van het jaar vind ik hem wel toepasselijk. Hij ligt al ruim drie kwart jaar te wachten op vertoning dus hij staat te popelen. Ik heb hem nooit eerder kunnen plaatsen omdat de persoon in de blog niet wilde dat het uitkwam. Maar ik zal de namen veranderen en toch even heel stiekem dit verhaal met jullie delen. Ik was 19, bijna 20 bij deze ervaring.

'Dan lig ik met mijn hoofd vol speed en drank in bed naast een 31-jarige man. Hij heeft het nog geen twee weken geleden uit gemaakt met zijn vriendin. ’s-Ochtends loop ik door zijn appartement naar de wc en ben ik stiekem een beetje bang dat ineens zijn vriendin in de gang zal staan. Woonden ze samen? Als ik klaar ben loop ik even de huiskamer in en besef me, kijkend naar dit mooi georganiseerde appartement dat ik echt nog heel jong ben. Ik voel me ineens bijna een kleuter op bezoek bij een vriend van je moeder, maar dan naakt door de gangen lopend na een flinke sex-partij. Als ik de kast in kijk valt mijn oog op twee lijstjes: ‘Cafe Hendrik’ en ‘restaurant Maria’. Foto’s waarschijnlijk gemaakt toen ze gelukkig samen op vakantie waren. Meneer 31 is niet meer de enige met een lichtelijk schuldgevoel tegenover lieve Maria. Wat doe ik hier? Waarom ben ik met deze 31-jarige man mee gegaan? Bloeiend in zijn leven, al lang aan een cariere bezig, misschien zelfs wel overlegd om kinderen met Maria te nemen. 11 jaar leeftijdsverschil is in dit stadium ontzettend veel. Ik voel me een kleine slet die het leven van twee gellukkige mensen infiltreert. '

December

Zoals elk jaar rond deze tijd wordt er ook dit jaar weer geroepen dat het jaar voorbij is gevlogen. Over een jaar of 30 roept mijn generatie dat het leven voorbij is gevlogen. Maar vandaag blijf ik nog even bij dit jaar, ik weet dat het 1 december is en het jaar eigenlijk nog niet voorbij is, maar toch vraag ik me af: Wat voor jaar was dit eigenlijk? Als ik terug denk aan hoe het jaar begon, voelt het als vorig jaar. Mijn jaar werd altijd opgesplitst door de zomer vakantie, waar een nieuw (school)jaar begon. Alsof er elk half jaar een nieuw jaar was. Aangezien ik een vol tijd studie een beetje opgegeven heb denk ik dat dat in de toekomst niet meer gebeurd. Tenzij ik misschien zelf kids krijg, dan zal het misschien allemaal wel weer terug komen. Maar daar wil ik voorlopig nog niet aan denken. Mijn afgelopen jaar zat vol prestaties. Mijn jaar zat vol lieve vrienden. In mijn jaar zaten geen nieuwe liefdes maar oude. In mijn jaar zaten natuurlijk teleurstellingen en moeilijke momenten, maar ook een hoop momenten waarin ik ben gegroeid. In mijn afgelopen jaar ben ik gegroeid. En ik vind dat ik een super jaar heb gehad. Want mijn tegenslagen in het begin van het jaar hebben gemaakt dat ik nu een stuk steviger in mijn schoenen sta. Ja, mijn 2010 was een top jaar, nu hoop ik niet dat december ineens weer een hoop ellende brengt. Hoe was jou jaar?

Verwenning

Er zijn avonden dat ik even snel de stad in duik om een trui te kopen en er zijn dagen dat ik op zaterdag de stad in duik en allemaal dingen koop voor mijn kamer. Die eerste zie ik niet zozeer als mezelf verwennen, die laatste wel. Daar kan ik zo enorm vrolijk van worden! Vandaag was het weer raak, deze keer ben ik even met mam de stad in geweest. Eigenlijk voor brood, groente en wat foto's en lijstjes. Maar het werden andere dingen, op het brood na. Ik heb nu een mini kerstboom met balletjes, lampjes, een gouden slinger en een rode vogel op mijn tv staan en mijn herfstversiering is vervangen door een gouden slinger, kerstballetjes en gouden glazen dennenappels. Na een uurtje te hebben geknutseld om het allemaal op de juiste plek te krijgen staan ze nu met trots te stralen in mijn kamer. Daar kan ik echt van genieten!
Ook heb ik eindelijk bij de Bio-winkel 85% en 72% cacao gehaald, want die zijn dieet-proof en het is nog redelijk weg te kanen ook! Straks ga ik nog even genieten van mijn kerstversiering, mijn nieuwe foto's aan de muur en heerlijk eten om vanavond lekker een biertje te doen met mijn lieve vrienden. Wat hou ik van vandaag en wat barst ik nu van de liefde!

Studentenhuis

7 mensen wonen bij mij in huis, 6 eigenlijk want de 7e zien we nooit. Als hij er überhaupt al woont. Een heel enkele keer komt hij zijn post ophalen en dan is hij weer maanden weg. 6 mensen leven hier, 6 mensen produceren allemaal hun eigen lichaamsgeur die zo nu en dan verspreid wordt over de gang. 6 mensen liggen te stinken in hun kamers waarvan zo nu en dan een vlaagje uit de deur ontsnapt. En 6 verschillende luchten bij elkaar, dat stinkt! Bij ons op de gang ruikt het bijna altijd vies, muf of raar. Naar iemand die net is uit geweest, naar bier, naar pas gekookt eten, een stinkende wc, rook, wiet, noem het maar, het wordt allemaal een keer geroken bij ons op de gang. Normaal hou ik mijn adem wel in, maar waar ik echt niet tegen kan, is stank in de ochtend. Dat je fris en fruitig je kamer uit stapt om je tanden te poetsen in de badkamer en de gang stinkt naar rook en de badkamer naar stinkende student. Stank moet verboden worden, zeker vroeg in de ochtend. Stinkt het bij jullie op de gang ook wel eens zo?

Lang

Bed partners komen gaan, zou je zeggen. Maar tot een paar maanden geleden had ik er een voor heel lang, jaren zelfs. De ene keer zag ik hem een paar weken achter elkaar en dan ineens maanden niet meer. Maar een paar maanden geleden is het geloof ik definitief stop gezet. Daar heb ik het ergens een beetje moeilijk mee gehad, maar ik wist dat het het beste was. Toen het 'uit' ging, werd ik me er ook pas van bewust dat het al jaren zo was, want het voelde helemaal niet als jaren maar als maanden. Vandaag ben ik gespreks geschiedenissen terug gaan lezen, niet vanwege hem, maar vanwege mijn broer. Ik zocht een conversatie die ik nodig had voor mijn boek, maar met die conversatie vond ik een hoop andere conversaties. Zo kwam ik erachter dat we niet alleen het bed hadden gedeeld, maar ook een hoop andere shit wat ons dwars zat. Nu is het weliswaar op msn natuurlijk anders dan een real life gesprek, maar ik heb er nooit zo bij stil gestaan dat hij toch zoveel voor me betekend heeft terwijl ik dat helemaal niet zo zag. In tijden van chaos was hij toch altijd wel de rode draad geweest. En ook al was het iemand die ik onregelmatig zag, het was de stabiele factor, want hij was er. En zo gebruikten we elkaar om over andere dingen heen te komen. Want meer zal het niet zijn geweest. Maar ergens mis ik hem nog steeds. Al weet ik dat het nooit zal worden als het was, want ik ben veranderd en hij natuurlijk ook. En dan bedoel ik niet op de goede 'ik neem even een lekkere bed partner' manier. Nee, met bed partners heb ik het helemaal gehad.
Ik heb hier al een tijdje over na zitten denken en heb er al vaker aan gedacht om er over te bloggen maar kreeg het nooit voor elkaar omdat ik bang was dat hij hier ook regelmatig zou komen. Maar ik hoop van niet en ik hoop dat ik ooit op een dag dit gesprek met hem zal voeren buiten mijn blog of msn om.

Hippy Rockstar

Gister avond ben ik met Hannah naar Xavier Rudd geweest. Wat een top concert was dat! Het begon bij Ben Howard en Ben Howard heeft een prachtige stem! Erg de kans om te genieten kreeg ik alleen niet met een melige Hannah naast me, waar ik op mijn beurt dan weer versterkt op in ga, en waar daar dan weer baldadigheid en boze blikken van andere 013-gangers uit voortkomen. Maar dat terzijde, Ben Howard was goed. Nadat we wat door de gangen van de 013 hadden gehuppeld, wat sigaretten hadden gebietst en wat geheime doorgangen probeerde te ontdekken vielen we bij de eerste klanken van Xavier Rudd helemaal stil. Met open mond gaapten we naar de hemel van zijn muzikale talent. Toen we weer een beetje terug bij zinnen waren begonnen steeds meer delen van ons lichaam mee te swingen. We begonnen ergens bovenaan in de zaal maar langzaam maar zeker baande we ons een weg door de menigte naar het podium waar we flink uit ons dak zijn gegaan op de heerlijke klanken, de liefdevolle melodieën en heerlijke stem van Xavier Rudd en het geweldige muzikale spel van Izintaba. Wat een ontzettend goed concert! Het was het geld meer dan waard en eigenlijk wil ik vanavond weer in Paradiso, maar ik denk dat ik maar gewoon wacht tot de volgende keer dat hij in Nederland is.

Heerlijk

Tot nu toe heb ik echt een top weekend gehad. Vrijdag zijn we naar Underworld geweest in Eindhoven, wat een top optreden! Naast het super brute optreden van Underworld was ik ook met super gezelschap. Na Underworld bleven we nog even kletsen en heb ik min of meer besloten om deze zomer een maand naar Bolivia te gaan. Ik zit al een tijd te denken om een keer in de zomer een maand vrijwilligers werk te doen in het buitenland en wil volgend jaar toch eens die stap zetten. Nu sprak ik vrijdag met een vriendin van mijn ouders en die hadden nog wat connecties in Bolivia. Grote kans dat ik dus van de zomer in Bolivia te vinden ben, wel nog even Spaans leren dus. Zaterdag ben ik de hele dag met Dwayne de hort op geweest. Eigenlijk zou ik naar Hannah gaan, maar omdat de NS er weer geen trek in had (deze keer zou ik er 3 uur over doen in plaats van 1.5) heb ik dat toch verplaatst naar vandaag. In de biowinkel kwam ik allemaal koekjes tegen die dieet-proof zijn, wat een hemel was dat! Ik kan zelfs sinterklaas speculaas eten nu. 's-Avonds hebben we in mijn heerlijke kamertje een thuisbioscoop gecreëerd. In de stad hadden we nieuwe boxen voor mij gehaald (Logitech Z2300) en Dwayne had een beamer. En ik kan je dit vertellen: Clash of the Titans is een super brute, niet normaal gave film op de beamer met bioscoop geluid en een bak popcorn! Na nog een heerlijke massage heb ik het op zaterdag rustig aan gedaan en ben netjes om 2 uur gaan slapen. Nu ben ik al vanaf 9 uur op en vertrek ik zo naar mijn lieve vriendin in Almere. Ja, dit weekend heeft zeker mijn vorige weekend goed gemaakt!

Mijn broer en ik

Een paar dagen geleden heb ik met enige stimulans besloten om een tweede poging te wagen aan het schrijven van een boek. Deze keer wordt het geen fictie, geen verzonnen personages, gevoelens of situaties. Deze keer put ik mijn inspiratie uit een verhaal wat al is verteld, een verhaal wat waar gebeurd is. Niet alleen omdat ik het graag wil publiceren, maar ook omdat ik merk dat het voor mezelf heel belangrijk is om op papier te zetten. Ik zit nu op 9 pagina's en die laatste ging niet zonder tranen. Ik moet nog wel het een en ander bij elkaar sprokkelen voor een duidelijke tijdslijn en hoop toch dat ik er nog wat meer humor in kan brengen, maar Pieter en mij kennende, gaat dat vast wel lukken! Ik ga het verhaal schrijven van mijn broer en ik. En ik ben benieuwd wat daar uit gaat komen. En man, wat heb ik er zin in! Maar nu eerst wat komedie kijken want zware tijden moeten worden verzacht met humor! De poesjes komen daar vast vannacht ook nog wel op bij liggen, ik ben deze hele week aan het oppassen bij mijn moeder thuis. Ik heb de poesjes echt gemist. Vannacht lag gelukkig Poekie voor de verandering weer een keer naast me.

Werkdag

Het was een lange dag, het was een leerzame dag. Niet alleen op het gebied van het bedrijf maar ook op het gebied van mensen. Ik ben een hoop te weten gekomen en heb een hoop meegekregen. Maar ik heb ook een kans gekregen. Een waar ik de komende tijd even goed over na moet denken. Want ik verheug me er enorm op om deze kans te benutten, maar vind het ook eng. Niet om hier alles achter te laten, ik denk dat ik dat met gemak zou kunnen, maar wel om een nieuw te begin te maken in een stad waarvan ik eigenlijk alleen de naam ken. Het is allemaal nog niet zeker, en ik moet er nog even achteraan, maar het is zeker een kans die ik vol ga overdenken. Maar eerst slapen, want naast een lange, interessante dag, was het ook een vermoeiende dag.

Art is not a Crime

Een paar jaar geleden had ik samen met een vriend van mij graffiti ergens gespoten. Op een plek waar ik regelmatig langs fietste. We zijn niet ver gekomen omdat we bang waren voor de blaffende honden van de buurman. Elke keer als ik er langs kwam moest ik stiekem gniffelen dat mijn lelijke tag daar stond, die van die vriend van mij was goed gelukt. Tot ik op een dag langs fietste en zag dat de tag van m'n vriend over gespoten was en dat lelijke ding van mij gespaard was gebleven. Hier moest ik nog harder om lachen, want die van mijn vriend zag er een stuk eleganter uit dan die van mij. Ik wilde hem ooit afmaken, maar dat feest gaat dus mooi niet door want toen ik er vandaag langs fietste, zag ik dat ook over die van mij een hele grote, asociale tag is neer gezet. Als ze zouden zeggen dat er een heel Grimm verhaal op stond zou ik het ook geloven. Nu kan ik alleen maar langsfietsen en denken dat daar ooit een foeilelijke tag van mij heeft gestaan.
De titel van deze blog is omdat die zelfde vriend van mij een tattoo op zijn been heeft met een spuitbus en de tekst 'Art is not a Crime' wat ik nog steeds een erg gave vind!

Herkenning

Zoals menig lezer weet, is mijn broer 2 maanden vermist geweest. 2 maanden in onraad van waar hij zich bevond. 2 maanden in contact met de politie, onderzoeken, honden, sonar. 2 maanden spoor bijster om op een barre zondag ochtend zijn lichaam te vinden in een meer. Op het moment ben ik De diefstal van mijn Jeugd van Natascha Kampusch aan het lezen. Mevr. Kampusch is 8 jaar vermist geweest. Heeft 8 jaar ergens in een kelder gewoond. Haar ouders hebben 8 jaar meegemaakt wat ik 2 maanden heb meegemaakt. En ook al weet ik dat mijn broer die 2 maanden lang niet meer geleefd heeft, hij was misschien net zo verdwaald. En ook al schrijf ik dit met tranen, ook al is het heel bekend, ik vind het fijn om het te lezen. Ik vind het fijn om de andere kant van mijn ervaring te lezen, mee te maken. Omdat ik zo misschien een beetje voel, wat mijn broer die 2 maanden in het water heeft gevoeld. Toen hij uitkeek over zijn lichaam, in de hoop dat hij gevonden zou worden. Natuurlijk zijn het twee hele andere verhalen, maar toch geeft het een beetje herkenning. En misschien als het boek uit is, ook een beetje afsluiting.

Jack Sparrow momentje

In Ierland hadden Hannah en ik geregeld last van 'Jack-Sparrow-Momentjes'. Wat houd dat in? Dat je gewoon aan het lopen bent en even je evenwicht verliest waardoor je ineens tegen de ander of een wild vreemde aanbeukt en dan heel droog roepen, oeps, jack Sparrow momentje. Maar ook voor en na Ierland hadden we hier last van, alleen voor Ierland hadden we de term Jack Sparrow momentje nog niet. Maar vandaag voel ik me een echte Jack Sparrow. Mijn zieke hoofd maakt al dat ik ietwat uit balans ben maar na die paracetamol (die ik misschien beter niet had kunnen nemen) ben ik helemaal out of control. Ik zwieber een beetje door mijn kamer en mijn armen staan exact hetzelfde als die van onze vriend Jack. Ik lig dan ook helemaal krom om mezelf iedere keer als ik weer eens helemaal uit balans op mijn bed donder. Nee, ik denk dat het het beste is als ik weer in mijn bed kruip met wat fruit, De aarde vanuit de Hemel en misschien straks ook wat Pirates of the Caribean. Ik heb het namelijk ook alweer voor elkaar gekregen met dat vlijmscherpe mes een stukje van mijn vinger af te schaven. Bah, ik haat ziek-zijn.

Besef

Soms heb ik van die dagen dat ik aan het werk ben en uit het niets een vraag in mijn hoofd schiet. 'Wat ben ik in godsnaam aan het doen?' niet dat ik dan vergeten ben wat ik aan het doen was, maar wat ik bij zo'n bedrijf aan het doen ben. Een beetje op een kantoor met mensen bellen en problemen oplossen die iemand ooit heeft gecreëerd omdat we allemaal behoefte hebben aan diensten en producten. Zo ook gister, ik was een stapeltje papieren goed aan het leggen en daar kwam hij, als een lentebriesje in mijn hoofd gewaaid. Wat ben ik in godsnaam aan het doen? Ik bedacht me een paar seconde wat voor rare realiteit het was en daarna verscheen er een glimlach op mijn gezicht. 'Ik ben in godsnaam iets aan het doen wat ik leuk vind, omdat ik het wil doen en omdat ik het ontzettend naar mijn zin heb.' Deze keer wuifde ik de rare vraag weg uit mijn hoofd, besloot om mee te gaan in de stroming die het leven me nu heeft gegeven en ging met plezier verder met waar ik mee bezig was.
Jammer alleen dat je dan de volgende dag wakker wordt, de hele boel onder kotst en de hele dag niets anders kan dan slapen en nekken.

Leventje

Omdat ik gewoon zin heb om te bloggen. Misschien is dit er wel zo een die ik aan het eind van het typen gewoon op sla en helemaal niet publiceer. Misschien is het er wel weer een die veel ophef veroorzaakt. Maar ik denk dat het gewoon wat slap van me af typen wordt. Vandaag ben ik de dag doorgekomen zonder koffie. Ik moet zeggen dat het me beter af ging dan ik dacht. Een collega zei zelfs dat ik een stuk opgewekter was. Ik denk dat de omega 3 goed zijn werk doet. Ook wil ik even kwijt dat ik vaak wel kwaad ben, of eigenlijk eerder gewoon agressief. Dat ik echt om de kleinste dingen kan vloeken was ik al mee bekend. Maar dat iemand mijn bloed kon laten koken was ik nog niet achter. Wel dat er bepaalde dingen mijn bloed lieten koken, maar dat zet je van je af, zoals hoe de wereld is en zo. Maar dat één persoon dat bij me los kan krijgen vind ik knap. Ik weet dan ook nog niet zo goed hoe ik daar dan mee om moet gaan. Ik ben natuurlijk wel boos geweest op mensen, maar dat was niet zoals nu, diepe, diepe haat. Ik weet nu ook dat haat en liefde dichter bij elkaar staan dan je denkt. Want boosheid is geen haat, dit is echte haat. En ik moet er doorheen. Maar hopen dat het minder wordt met de tijd wil ik ook niet, want stel dat ik er dan weer intrap? Shit, hoe ga ik dit op een rij krijgen...

Dieetje

Vandaag was het dan zover, ik ging naar de diëtiste in Vught. Nadat ik een uur van tevoren was vertrokken en een half uur van tevoren aankwam, mocht ik dan eindelijk naar binnen. Na eerst wat te hebben gebabbeld over welke klachten in had kreeg ik een ijzeren staaf in mijn hand. Ik kan er niks aan doen, maar elke koude ijzeren staaf doet me denken aan de eendenbek bij de dokter, en als ik daar aan denk krijg ik rillingen. Anyhow, die staaf moest ik vasthouden nadat ik al het ijzer van mijn lichaam had verwijderd (oorbellen, horloge, enz.). Zij had een soort pendel in haar hand waarmee ze langs buisjes ging. Die buisjes stelden dan producten voor en zo vroeg ze bij elk product of ik daar tegen kon. Ik hoefde niks te zeggen, de pendel reageerde voor mij. Via mijn lichaamsenergie kwam ze er zo achter welke producten ik wel en niet tolereer. De eerste keer moest ik echt lachen, het is hilarisch om te zien hoe die pendel eerst woest ja schudt en dan ineens bij aardappel woest nee begint te schudden. Hier komen ze: aardappel, aubergine, paprika, tomaat, paddenstoelen, varkensvlees/vet, cacao, melk, franse kaas, slagroom, koffie, zwarte thee, ketchup, aspartaam, cyclamaat, lactose, witte suiker, tabaksrook, wol, gras, diesel, lpg, super, chloor, wolvet en dieselolie. Nog wat kleine dingetjes maar daar van moet ik zelf ook nog uitvogellen wat het is. Ik baal wel, want paprika, aardappel, tomaat, franse kaas, paddenstoelen, koffie, cacao en zwarte thee nuttig ik nogal regelmatig! Dus dat wordt even wennen. Wel heb ik omega 3 pillen mee gekregen ter compensatie van mijn koffie en add. Want mijn lichaam had geen behoefte aan meer vitamine maar wel aan meer omega 3! Vandaag heb ik nog even gezondigd met frietjes en straks mijn laatste lion en vanaf morgen wordt het strak aan de regels houden. Koffie de deur uit, zwarte thee de deur uit, tomatensap de deur uit, witte suiker de deur uit en chocola de deur uit. Ik ben benieuwd hoe het uitwerkt!!

Als een echte vent

Ik ben trots, ik heb gister 156 pageviews gehad, een record. Nu vraag ik me toch af waar die vandaan komen en wie dat zijn. Blog-lezers laat je horen!
Vanochtend werd ik wakker met een gevoel, een voor mij eerst onplaatsbaar gevoel. Van onmacht, van gebroken trots. Ergens moet ik er ook snoeihard om lachen, maar het gevoel is er wel. Het zit namelijk zo, ik heb ergens een lover rondhuppelen, die was er gister. Ik weet niet of het echt zo is, maar voor mijn gevoel heeft hij een belangrijke functie ergens. Waar ik overigens gister pas achter kwam. Nu voel ik me de fuckable secretaresse. En dat voelt niet goed, niet omdat ik niet graag een fuckable secretaresse ben (mits het dan met mn fuckable baas zou zijn), maar omdat dat zou betekenen dat hij beter dan mij is. Ik voel me een rasechte man als ik zeg dat ik me bedreigd voel door zijn succes. Nu heeft hij natuurlijk wel een studie gedaan en is ouder dan ik, dus ik heb nog een lange tijd om dat allemaal in te halen, maar Damn! Ik lach vanochtend helemaal krom, tussen de gebroken trots door, toen ik het besefte!

Hi-la-risch

Gister had ik weer iets om te bloggen, maar toen zat ik op mijn werk. Vandaag ben ik nog een beetje duf van het weekend, maar moet straks naar mijn werk. Waarom ik deze blog schrijf weet geen mens, een touw aan vast proberen te knopen zou ik dan ook niet proberen. Ik had wel een theorie bedacht gister over dansen tegen kanker. Want mensen die dansen, die drinken. Mensen die drinken roken over het algemeen ook, en meer als er wat biertjes in zitten. Mensen die roken krijgen op lange termijn longkanker. Zo krijg je dus een vicieuze cirkel van investeren in de toekomst terwijl die die enorm aan het verkloten bent. Nadat we hebben gedanst gaan we een minuut stilte houden, want ik ben wel bekaf na 6 uur dansen, jij niet? Ik probeerde gister nog een minuut stilte voor junks die aan een overdosis bezweken zijn te organiseren, maar zie dat de ammo daar niet zo groot voor is. Vreemd, want zo'n junk doet hetzelfde als een roker, iemand met een tumor of een ander gezwel, maar dan 30 keer zo snel. Dus hij doet het niet alleen beter maar ook nog prettiger, want wie wil er niet sterven op het hoogtepunt van je heroïne trip?

JWZ Soenda

Vrijdag nacht ben ik naar een feest in de Melkweg geweest, wat erg geslaagd was. Zaterdag ben ik naar Almere gegaan om met mijn lieve vriendinnetje en haar zusje de stad in te gaan. Ik was nog half brak van de tequila van vrijdag. Maar er werd geshopt. Zaterdag avond is er nog wat wijn in gegaan en rond half 11 zaten we, knal melig, in de trein naar Utrecht. Na een half uur punani's die gerockt werden en vieze freddy's, hebben we eindelijk koffie kunnen drinken in Utrecht en hop hop, naar Soenda. In het begin was ik even helemaal verdwaald, de late vrijdag nacht eiste nog een beetje zijn tol en dan sta je daar ineens, in de middle of nowhere in een club waarvan je de naam niet weet tussen de stampers op Soenda. Maar dat gevoel duurde niet lang, nadat ik na een half uur zoeken het toilet had gevonden, bier in m'n handen gedrukt kreeg en voor het eerst mijn handen in de lucht gooide zijn de 7 uur voorbij gevlogen! Oké, af en toe keek ik even op mijn horloge om te zien hoelang we nog 'moesten', maar verder had ik er geen seconde van willen missen! Jammer alleen dat ik pas om 7.13 de trein naar Den Bosch had en om 8.30 een keer in bed lag. Mijn kater valt mee, ik heb meer cola en Red Bull gedronken dan bier, dat scheelt een hoop.
Waar ik wel nog iets over kwijt wil is dat ik flirten en sjansen echt een vermoeiende, overbodige, irritante bezigheid vind. Dan sta je gewoon een beetje uit je plaat te gaan, komt er een of andere klaplul tegen je aan lullen over zijn leven. Ik heb gesproken over de economie, over filosofie, over dat ik écht Schoonheid heet en niet alleen omdat die droplul me zo noemt. Waar haalt een man het vandaan dat een vrouw, of in ieder geval ik, het charmant vind dat er iemand tegen je op komt rijen met 'Hey Schoonheid', zijn kaken nog strak van de XTC? Al die ongemakkelijke praatjes, oppervlakkig geglimlach en loze blikken is niks voor mij. Ik dans wel en de rest heeft maar een andere kant op te flirten.

Run forrest run

Normaal zou ik wegrennen, zou ik zin hebben in het feestje van vanavond om lekker alles te vergeten, om lekker niet aan die vervelende dingen in het leven te hoeven denken, om lekker mezelf te verdrinken uit het verdriet wat er zit. Maar vandaag niet, vandaag wil ik naar huis, naar mijn bed, onder mijn deken waar niemand me kan zien, waar niemand me kan storen, waar ik na kan denken over mezelf en de wereld zonder het gedreun van een harde beat op de achtergrond. Een mens is niet gemaakt om teleurgesteld te worden door de ander. Een mens is niet gemaakt om keer op keer ergens energie in te steken en er achter te komen dat het weggegooide energie is. Zo ook het eindeloze verhaal van deze weekenden, het eindeloze verhaal van jezelf aan de kant zetten om een relatie te laten werken, het eindeloze verhaal van iemand los te moeten laten wie je helemaal niet los zou moeten laten. Maar misschien kan ik het deze keer. Misschien lukt het nu wel. Misschien ben ik nu eindelijk sterk genoeg om eerlijk tegen mezelf te zijn. Misschien ben ik nu sterk genoeg om als een onafhankelijke jonge vrouw hier de deur achter me dicht te doen en de grote stad in te lopen zonder een groot gemis in mijn achterhoofd, zonder de pijn van elke keer weer de teleurstelling. Deze keer ga ik het proberen om een ander stukje van mezelf aan de kant te zetten, om een ander stukje geen aandacht te geven, om een ander soort relatie van belang te laten worden: namelijk met mezelf, want wie is er belangrijker in iemands leven dan jezelf?

Badjas

Altijd als ik onder de douche sta, bedenk ik de meest geniale blogs. Zo ook vandaag, jammer alleen dat ik altijd de helft vergeet als ik er weer onder vandaan stap. Misschien moet ik eens een grote plastikc zak aanschaffen om over mijn netbook te gooien voor als ik onder de douche sta. Het is niet eens zo dat ik vandaag iets specifieks heb om over te schrijven, er ratelen gewoon weer allerlei vage zinnen door mijn hoofd waarvan ik de behoefte heb om ze op te schrijven en te delen met de wereld. Dus vandaar maar even een status update. De week is alweer half voorbij en er is alweer een hoop gebeurd. Zo heb ik gister mijn liefste vriendinnetje weer gezien, heb ik maandag een gezellige verjaardag gehad en ben ik vandaag lekker niets van plan. Ook ben ik er maar weer eens achter gekomen dat je geen verwachtingen moet stellen in mensen waarvan je weet dat je dat niet moet doen, ben ik er ook achter gekomen dat lingerie kopen bij de Hunkenmöller leuker is dat ik altijd dacht en dat werken in een kantoor best leuk is maar ik toch de frisse lucht wel een beetje mis (gelukkig kunnen er ramen open). Wat er de rest van de week nog op de planning staat is: ophouden verwachtingen te stellen, heerlijk cabaret kijken met mijn maat, lekker naar Amsterdam en heerlijk feesten in Utrecht. Natuurlijk nog een hoop meer maar details kunnen we achterwege laten. Ik ga lekker mijn PJ aantrekken, eten en verdrinken in De duivel en het Meisje door Paulo Coelho. Of een van mijn De aarde vanuit de hemel dvd's. "over and out"

Wintertijd

Ik denk dat er ooit nog een jaar komt dat het winter- of zomertijd wordt en ik maandag nietsvermoedend op mijn werk kom en misschien pas een paar dagen later erachter kom dat het zover is. Dit jaar kwam ik er op vrijdag om 16.00 achter via de radio, waar ik normaal nooit naar luister. Vaag hoorde ik 'Wintertijd' voorbij komen en wist dat dat dan dit weekend moest zijn. Anders had ik nietsvermoedend zondag wakker geworden, mijn telefoon- tijd met mijn wake-up light vergeleken en mijn wake-up light een uur achteruit gezet omdat hij laatst ook al kuren had. Ik had mijn computer aangezet, die ook automatisch aanpast, en had mijn horloge ook bijgesteld. Oke, misschien begint er op dat punt wel iets te dagen! Of als ik op zondag mijn horloge niet omdoe, kwam ik er pas maandag ochtend achter, als ik in mijn pauze kijk hoe lang ik nog heb. Dit soort momenten zeggen me iedere keer weer dat ik wat meer het nieuws moet kijken. Maar als ik dan het nieuws aanzet, zie ik alleen dood en verderf, dus die momenten herinneren me weer dat ik minder het nieuws moet kijken. Ik denk dat ik het gewoon zo blijf doen, tot inderdaad dat ene jaar komt dat ik er pas halverwege de week achter kom.
Toen we naar Ierland gingen, reisden we een uur terug in de tijd, nu in princiepe ook. Misschien is dat verhaal van Charlie Chaplin en The Timetraveller toch wel echt waar. Alhoewel ik betwijfel of er een land is die 80 jaar achterloop wat je met een vliegtuig of wintertijd kunt overbruggen. En wie weet er of de zomer- of wintertijd de officiële tijd is van Nederland?

The road ahead

Soms verwaterd een vriendschap omdat je uit elkaar groeit, soms eindigt een vriendschap door ruzie, soms eindigt een vriendschap omdat mensen aftakelen. Ik heb de laatste tijd een hoop mensen van mijn vrienden lijstje geschrapt. Nog net niet met pen en papier op een blocnote. Soms ben ik bang dat ik een vriendschap moet schrappen. Dat de sterke band die er altijd is geweest, door omstandigheden zo ver weg is geraakt dat je niet meer tot elkaar door kan dringen. Hoeveel je ook om zo iemand geeft. Soms schiet die band echt los, dan is het afgelopen. Bij sommige banden ben ik daar redelijk simpel in, is het over dan is het over. Ik geloof er wel in dat echte liefde alles overleefd. Dat echte vriendschap niet zomaar kan losschieten. En als dat wel gebeurd, denk ik heel simpel, dan zal het geen echte liefde zijn geweest.
Maar soms maak je ook mooie dingen mee. Dan zie je iemand aftakelen, kwijtraken, losschieten, maar krabbelt weer overeind. Dat je ze dagen ziet slenteren, wel lachend maar zonder licht, dat je dingen wilt zeggen maar het laat omdat het misschien geen nut heeft, en dan op een dag ziet dat het licht is herrezen. Dat de persoon die je op dag 1 hebt leren kennen weer terug is. De zorgen die ik had, zijn dan met een paar uur helemaal verdwenen. Dit heb ik vandaag mogen meemaken, dit heb ik vandaag mogen zien. En nadat ik dit had meegemaakt, had gezien, zat ik met het warmste gevoel ooit op mijn fiets. Het bestaat nog, liefde. Het bestaat nog, wilskracht. Ze bestaan nog, sterke mensen waar je trots op kan zijn.
Normaal schud ik een blog in 5 minuten uit mijn mouw, vandaag niet. Niet alleen omdat het vannacht toch allemaal wat bonter is geworden dan gepland, ook omdat ik mensen niet wil kwetsen. Ik heb vandaag een heerlijke dag gehad en wil dit delen, en ik wil ook delen dat ik zo ontzettend trots ben op de persoon in kwestie. Hij komt er wel, en als hij komt, komt hij goed!
Ondertussen is het zondag, ga ik mijn vissenbak schoonmaken om daarna lekker nog na genietend van dit weekend in bed te gaan liggen met een film.

Verslaving

Ik denk dat ik een nieuwe heb. Nu weet ik niet zo goed wat mijn oude was, maar ik heb een verslaving. En ik wil niet afkicken, want het is niet schadelijk, het kost geen cent en het vergt maar 10 minuten van mijn dag. Waar ik aan verslaafd ben? Binaural Beats. Ik hoorde van Tako vorig weekend dat ze bestonden en heb het even op youtube gezocht. Ik ben op bed gaan liggen met mijn netbook op schoot, mijn oordopjes in en de trance laten komen. En of ik in trance was! Wat een heerlijke space was dat! Mediteren was het niet, want mijn hoofd was niet leeg. Maar ik was in een soort andere wereld. Soms kan ik enorm op gaan in fantasieën, maar nu was ik daar, in hetzelfde gevoel die een fantasie me geeft, maar dan reeëler, nog fijner. Ik denk dat ik dit elke dag even ga doen! Mediteren is er niks bij (of ik faal gewoon hard in mediteren, dat kan natuurlijk ook). Maar ik weet wel dat hij mij net die 10 minuten rust geeft die ik nodig heb.

Up

Na twee dagen gerouwd te hebben vind ik dat het nu wel weer op mag houden. Gister overdag ging het prima, beter dan verwacht. Maar twee avonden huilen vind ik wel weer genoeg. Vanochtend werd ik wakker, om 6 uur, en toen voelde ik me prima, ik had er zin in. Toen ik om 7 uur echt mijn bed uit kwam was het alweer een stuk minder. Het voelt helemaal niet zoals vroeger, als er een depressie zat. Nee ik voel me goed, maar de rouw zit er nog zeker in. Nu snap ik dat best, de afgelopen twee jaar heb ik er nauwelijks iets aan gedaan. Eergisteren voelde ik me ook even schuldig dat ik zo lang niet aan hem gedacht had. Of wel aan hem, maar niet aan het feit dat hij dood is. Misschien dat het daarom nu zo lang blijft hangen. Ik hoop dat ik het zo op mijn werk weer flink druk krijg zodat ik aan het eind van de dag weer zo'n heerlijk presteer gevoel heb, zoals ik tot nu toe elke dag heb gehad sinds ik daar werk!
Waar ik ook elke ochtend over wil schrijven is een poster, die langs de weg van de Brabant Hallen hangt. Een hele rare poster met een lelijke onderuit gezakte vent in pak met daarachter een vrouw in een blauwe blouse. De man ziet eruit alsof hij stront lazarus is en de vrouw speelt met haar tepel. De tekst "No Shame" staat eronder met een verkondiging van een pak wat iedereen moet kopen. Ben ik de enige die een vrouw in een blauwe blouse, spelend met haar tepel een rare verschijning vind zo langs de kant van de weg? Was het niet zo dat ze over de Billboards van Sloggi al moeilijk deden?

Happy day

Ze kunnen liedjes zingen over verdriet
ze kunnen gedichten schrijven over gemis
Maar de pijn die de realiteit brengt, zegt zoveel meer. Het is niet eerlijk, is nog steeds alles wat ik kan denken tussen de pijnscheuten in mijn buik door. Morgen ben je jarig, maar helaas mocht jij niet verder dan 22. Het enige wat ik nu kan feliciteren is een tattoo op mijn arm en de rouwkaart op de kast.
Maar morgen zal ik Panic at the disco opzetten, morgen zal ik bier drinken, morgen zal ik feesten alsof je er nog was. Want ik mis je wel, maar je had niet anders willen zien. Nee, je had niet anders willen zien en je zal niet anders zien. Een verjaardags kust en knuffel, waar je ook mag zijn: gefeliciteerd!

Verliefd

Ik wist niet dat ze nog bestonden: perfecte mannen. Gister avond zijn we naar de W2 geweest voor het B-There festival. Na eerst Dio een beetje belachelijk te hebben gemaakt zijn we flink los gegaan op Aux Raus. Ik hoorde van een aantal mensen dat Mala Vita helemaal Das Scheisse was maar nadat ik wat nummers had gehoord was ik er niet echt ondersteboven van. Tot gister dus. Heerlijke dansmuziek met veel gevoel. Nadat ik wat geluisterd en gedanst had keek ik op het podium en was ik nog meer verkocht dan alleen van de muziek. De zanger is zo verschrikkelijk mooi, daar wordt je bang van! Een heerlijk koppie met enorm veel karakter erin. Samen met zijn gitaar, zijn gespring en enthousiasme op het podium was ik helemaal verkocht, verhandeld, niet meer bij zinnen in extase verloren in de hemel. Dit maakte het optreden nog mooier! Bas kent de bassist van de band en naderhand zijn we ook nog even het podium op geklommen en backstage geweest. Ik heb hem daar misschien 2 seconden gezien, verder niet. Nu vind ik dat ook niet heel erg, want wat zeg je tegen zo iemand? Als ik naar zijn gezicht kijk klinkt 'jullie speelde goed' behoorlijk lame en afgezaagd. De hele dag heb ik al kriebels in mijn buik, ik ken deze hele jongen niet maar zijn vertoning op het podium was meer dan genoeg. Misschien is het een eikel, een arrogante lul of misschien ook wel heel lief, ik blijf voorlopig even lekker oppervlakkig denken aan zijn uiterlijk. Hopend dat dat gevoel snel weer weggaat want verlangen naar iets waarvan je weet dat je het nooit zal krijgen breekt op. Ik voel me een verschrikkelijke groupie en dat gevoel wil ik kwijt. Ik ben geen groupie, nooit geweest. Posters van acteurs of bands heb ik nooit gehad en verliefd worden op zo iemand stond al helemaal niet in mijn vocabulaire. Maar helaas, ook mij is het overkomen. Ik blijf me nog effe lekker zo voelen, nog even genieten en dan gaat het kastje weer dicht.

Happy Birthday!

Birthday: wat een vies woord is dat eigenlijk. Ik ben blij dat wij in Nederland verjaardag zeggen en niet 'Baardag'. Anyhow, wil ik even mijn broer Bas feliciteren met zijn 31e verjaardag. Mama met het feit dat ze 31 jaar geleden een man gebaard heeft, dat zou haar baardag moeten zijn dan. Ik feliciteer mijzelf met het feit dat ik 20 jaar deze man heb overleefd. Want om nou te zeggen dat ik er 31 jaar geleden ook maar enige invloed op heb gehad zou raar zijn. Mijn broer is 10 jaar ouder dan ik, net als ik 10 jaar ouder ben dan mijn broertje. Als hij 20 is zal hij misschien ook schrijven over zijn 31 jarige zus, of mijn broer als hij 41 is over zijn 31 jarige zusje. Alleen zal het verschil tussen hem en mij en mijn broer en ik zo anders zijn. Natuurlijk vanwege het feit dat Bas mijn oudere broer is en ik Laszlo's oudere zus. Maar ook door hoe we leven, hoe we elkaar kennen. De relatie tussen mijn broer en ik en mijn broertje en ik is zo anders maar toch zo hetzelfde. Ze wonen allebei minstens 100 km. verderop, het zijn allebei mannetjes (en zullen dat ook altijd blijven ;) Boys will be boys) en ik weet niet veel van ze behalve dat ze allebei graag met een controller in hun hand zitten. Dat vind ik jammer, het is toch familie. En dan bedoel ik familie waarmee ik wél door 1 deur kan. Maar ze leven allebei is zo'n andere wereld, andere stad, met een eigen leven op een andere manier. 10 jaar ouder en 10 jaar jonger, hoe zal ik over 10 jaar kijken naar mijn broer? En hoe naar mijn broertje? En hun naar mij?

Shoppen

Shoppen om je beter te voelen is zo veel beter dan eten om je beter te voelen. Niet dat ik me vandaag kut voel, helemaal niet, die nieuwe Job is geweldig en verder is er gewoon nergens gezeik! Maar ik vond toch dat ik mezelf even mocht verwennen in de stad. Ik ga vaak alleen, maar toen ik vandaag in een aantal winkels stond besefte ik dat het veel handiger is om het met iemand te doen. Ik zag alleen maar hetzelfde, in sombere, saaie kleuren. Ik snap best dat je dan een vriend(in) nodig hebt om je op te peppen en je dingen aan te smeren die je later niet erg vind om aan te trekken omdat je geen beeld in je hoofd hebt van hippe kleding, die ik meestal wel heb als ik shop. Niet dat ik nu vind dat ik me saai kleed als ik niet in een winkel sta, maar als ik ga shoppen heb ik altijd wel hogere verwachtingen van de kleding die er hangt dan altijd waar gemaakt wordt. Wat een saaie bedoeling! Dan zie je een leuk model, is de kleur niet goed, of zie je een leuke broek, heb je een te kleine kont. Nee, shoppen is verschrikkelijk. Wel heb ik een paar leuke dingetjes op de kop kunnen tikken waar ik enorm blij mee ben. Onderweg naar huis zag ik bij het stoplicht een bentley staan, deze keer zonder blauw nummerbord dus ik keek even naar binnen. Een hele arrogante man en zijn porno-blonde vrouw keken mij heel arrogant aan. Zelfs het meisje op de achterbank keek boos. Toen ik rechts keek zag ik een bmw Z3. Met een vrouw achter het stuur met een tijgerprint hoedje op en daarnaast een porno blonde man. Nu kom ik net terug uit de stad om lekker warme truien en handschoenen te kopen, hebben die zotten het dak open staan. Ik ben blij dat ik mij ben, op mijn fiets met een dikke sjaal en een warme jas, hard fietsend om het lekker warm te krijgen.
Het gaat echt super en ik voel me heerlijk. Het enige waar ik de afgelopen week last van heb gehad, is mijn wekker om 07.00 uur. Ja oke, en mijn ketting die eraf vloog midden in een plensbui.

Ochtendhumeur

Ik stond niet op met een humeur, maar nadat ik mijn ogen opendeed, mijn kamer inkeek en zag dat het een rommel was en de koffie op was, werd ik ietwat geïrriteerd. Nadat ook mijn lenzen niet meewerkte begon ik te schelden op mijn iTunes dat zelfs hij niet luisterde naar wat ik zei. Of ik eigenlijk niet naar hem, hij gaf alleen kut muziek. Hoewel ik op hetzelfde moment betwijfelde of er muziek was die ik überhaupt kon accepteren zo in de ochtend. Na weken pas rond een uurtje of 9 te zijn opgestaan is het wennen om ineens elke dag om 07.00 naast mijn bed te moeten staan. Ja ja, Asha is voortaan een kantoor chick. Met een bureau, een telefoon en een spreadsheet. De komende weken wordt routine werk, maar ik hoop dat wanneer die klus geklaard is, het allemaal wat spannender wordt. Nu ben ik de brandweerman, die de brandjes komt blussen en misschien wordt ik over een tijdje wel gewoon een medewerker. Voorlopig ben ik gewoon blij dat ik een baan heb die goed verdient, ik kan sparen en leuke dingen kan doen zonder aan mijn studie te denken, aan mijn rekeningen en aan mijn stress gehalte. I´m out, al een minuut te laat met vertrekken.

Flashback

De achtergrond van mijn desktop is nog steeds ieder uur een andere foto van Ierland. Nu staat er een foto van "Gus O'conner's Pub" op. Ik krijg ineens weer een flashback om 03.00 uur, met een Duitser Dave, Hannah en een Ier Patrick, toen we uit de pub waren gezet omdat deze ging sluiten. Ik had een glas cider, die nog vol was. Patrick zei 'Just take it with you!', dus dat doe ik. Eenmaal buiten zeg ik tegen Patrick dat ik nog steeds mijn glas heb. 'You took it with you?!' (zijn stem en de manier waarop hij dat verontwaardigd vroeg zitten nog steeds in mijn hoofd) Wat zegt ie? Hij zegt net dat ik hem mee moet nemen!! Wat een mafketel! Hij heeft ons nog wel naar huis gebracht. Ik wilde zeggen 'netjes' maar hij was zo lazarus dat het een wonder was dat hij überhaupt nog kon rijden! Maar goed, dat glas, een pint-glass met Heineken erop, staat nu in mijn kast tussen de rest van de glazen en een op dezelfde manier verkregen wisky glas. Ierland, een vakantie vol avonturen, rare avonden en gestolen glazen, theelepels en broodzakken. Man, ik kijk nog steeds met een brede lach terug naar de meest gave vakantie ever!

Buurman

Mijn buurman, niet aan de overkant van de straat maar aan de andere kant van de achtertuinen. Ik kijk regelmatig bij hem naar binnen en zoals ik gister zag hij ook regelmatig bij mij. Ik vind het leuk om bij mensen naar binnen te kijken, niet om te gluren, bespioneren of roddelen, maar omdat het zo lekker huiselijk is. Zo ook bij hem, oke misschien iets minder normaal huiselijk dan je zou verwachten bij een huiskamer, maar hem zien zitten voelt huiselijk. Zijn computer staat bij het raam en daar zit hij regelmatig aan. Ook zie ik zijn tv regelmatig aanstaan. Ik heb er een keer uit op kunnen maken dat hij Kung Fu Panda aan het kijken was. Zijn raam is vaak de leukste van alle ramen waar ik op uitkijk. Nu weet ik verder niks van hem, maar ik zou hem missen als hij zou verhuizen. Alsof je toch een beetje een connectie hebt met de man aan de overkant die ook aan zijn raamkant zit te computeren. Ik heb gister gezegd dat ik een verhaal ging schrijven over mijn buurman, nou hier is hij dan. Ik weet niet of er nog een vervolg op komt want dat zou niet leuk zijn voor hem en het is ook niet zo dat hij heel actief is waardoor ik enorme avonturen kan schrijven over "Mijn buurman en ik" of zo. Ik vraag me af of ik hem in de supermarkt überhaupt zou herkennen. Of hij mij en dan zegt "Hey Buuf!".

Verveling

Vandaag heb ik te horen gekregen dat ik niet ben aangenomen op het Avans. Maar ze zeiden bij de studentenadministratie van wel!? Ja klopt, maar die hebben het blijkbaar niet begrepen. Dus ik ben als een gek de stad in gerent (nadat ik klaar was met post bezorgen en mijn afspraak was nagekomen) en ben opzoek gegaan naar een baan. Het liefst een waarin ik ook kan leren. Maar helaas, er was tot nu toe niks voor mij in dat hele uur dat ik heb gezocht. Dus ben ik net maar even op internet wezen zoeken. 3 uur, 4 sollicitaties en een hoop meligheid verder ben ik een beetje gaar van het zoeken, tikken, meelballen en dat alles zonder koffie. Dingen als 'politieacademie' en 'een leuke baan als buschauffeur' klinken helemaal niet aantrekkelijk. Nou, de politie academie wel, maar aangezien me dat doet denken aan Police Acadamy en dat dan weer aan die neger die die gekke geluiden produceerde houd daar mijn seriousness weer op. Er zijn twee sollicitaties waarvan ik echt hoop dat ik er wat van hoor. Morgen ochtend maar eens verder zoeken en hopen op antwoord. Nu is het tijd voor een kop thee en zappen naar een programma op mijn televisie wel op een fatsoenlijke manier in beeld brengt. Ik haat kabel in een studentenhuis!

Toekomst

Vandaag heb ik een heerlijke wandeling gemaakt. Gewoon in mijn eentje, met alleen mijn muziek en de wind die door de bladeren waait. In totaal ben ik misschien 5 mensen tegengekomen en allemaal boven de 65, ik vond het heerlijk. Tegen niemand iets zeggen, niemand hoeven negeren, gewoon in je eigen wereld en de natuur. Nadat ik een uurtje of 2 door de Bossche Broek gelopen had ben ik richting mijn mams huis gegaan. Terwijl ik de post zat te sorteren en af en toe naar buiten staarde gebeurde het: school was uit, de straat vulde zich met gillende, bijdehante kinderen die 'vrolijk aan het spelen' waren. Mijn buurman komt aangereden, schreeuwt een keer tegen zijn zoontje, probeerd een boom in zijn achterbak te planten en rijd weg. En dan komen de gedachten. Hoe komt de mens in godsnaam op het idee dat kinderen op de wereld zetten leuk is? Nu weet ik natuurlijk dat vrouwen hormonen hebben en daar naar geluisterd moet worden, maar wat is er leuk aan een gillend mormel verzorgen, naar school schoppen zodat jij aan je carriere kan werken om hem vervolgens zo vroeg mogelijk de deur uit te tieffen zodat jij op vakantie kan? Ik dacht nog wel eens dat het leuk zou zijn om de liefde tussen twee mensen nog beter vast te leggen door DNA te mixen en een kleine eenheid uit deze perfecte combinatie te krijgen. Maar als je kijkt dat 9 van de 10 mensen scheiden na hun eerste huwelijk is dat hele idee naar mijns inziens ook een illusie. We zijn terrecht gekomen in een nieuwe wereld, een wereld waar in Economie een mensenleven beheerst, een wereld waar in iedereen zijn best moet doen om er in te passen en iedereen probeerd het. We zijn een wereld begonnen waarin oude standaarden nog worden gehandhaaft terwijl dat niet meer in deze wereld past. Carriere naast kinderen, trouwen naast vrijheid, studeren naast een wereldreis. Wat proberen we te bewijzen met al deze manieren van ons leven 'compleet' te maken als we niet eens de tijd hebben om er daadwerkelijk van te genieten?
Vroeger wilde ik geen kinderen uit princiepe maar zei ook mijn biologische klok dat er een mormel moest komen, ik geloof dat ik die biologische klok een beetje aan het kwijtraken ben. Neuken voor het leven, vooral geen kinderen krijgen en kom maar op met die carriere! Ik vermaak me wel zonder zo'n beestje.

Jezelf het leven ontnemen

Hoewel ik dat een vreemde uitspraak vind, vind ik de reacties altijd een beetje verwarrend. "Wat zielig voor zijn nabestaanden", "En hij had nog wel een gezin."
Arme Antonie, te depressief om verder te leven en dit is wat hij te horen krijgt. De man zat blijkbaar zo in de shit, zo in zijn eigen verdriet gevangen dat hij het niet meer aankon. Nu weet ik natuurlijk helemaal niks van wat er aan de hand was, maar ik geef hem zijn goed recht om over zijn eigen leven te beslissen wanneer hij daar mee ophoud of niet. Arme vrouw, arme kinders, die nu verder moeten zonder de man in het gezin, maar nog beter gezegd: arme Antonie, arme man dat het zo ver is gekomen dat hij de wanhoop is gepasseerd en afstand heeft genomen van het lichaam die hij niet meer aankon, van het duister waar hij alleen maar uit wilde. Het gezin komt er wel overheen, het mag dan lang duren en het zal niet makkelijk worden, maar ooit komt er een dag dat ze vrede hebben met wat er is gebeurd. Antonie zou dat misschien wel nooit hebben gehad tot de dag dat hij op zijn 85e in een tehuis zou zitten met "een mooie leeftijd om te sterven" misschien zelfs wel nadat zijn vrouw een paar jaar eerder was gegaan, maar te depressief om alle voorgaande jaren überhaupt te hebben mee gemaakt. Petje af Antonie, dat je deze stap hebt durven zetten, dat je jezelf uit je leiden hebt verlost. Alstublieft, zie mij nu niet als een egoïstische trut die het goed vind dat Antonie er niet meer is, integendeel, het is verschrikkelijk dat zoiets zo ver moet komen. Maar denk ook een beetje aan deze man.
Succes aan de familie, succes met het verwerken van dit grote verlies en succes met het accepteren van zijn keuze.

Droom

Diep in mijn ziel zit een plekje. Een groot, groen, verlaten bos met een vijver. Een heel blauw vijver met een huisje er in. In dat huisje woont een man, een man die alle antwoorden heeft op de vragen die ik heb. Eergisternacht liep ik door dit mooie, stille bos. Geen geluid om me heen, alleen de stilte, vrede, groen. Ik kwam bij het meer en daarnaast stond de man op mij te wachten, iets ouder dan ik, jong en fris. Hij stak zijn hand naar me uit waar ik de mijne zonder twijfel in legde. Hij nam me mee een trapje af, het vijvertje in. En daar, onder de oppervlak van het water stond een huisje, met een openhaard, meer vrede en stilte in de sfeer. Ik praatte met hem, stelde hem vragen over mij, over de wereld en alles wat daarbij hoort. Hij wist alle antwoorden, wist alle dingen te vertellen en uit te leggen. Het was zo fijn om daar te zijn, zo diep in mijn ziel, alsof ik een deur had geopend die verscholen lag achter allerlei ellende. Maar toen ik wakker werd, mijn ogen opende in mijn normale kamer, geen stilte, geen bos, was ik de hele conversatie vergeten. Alleen het gevoel bleef hangen. Ik wilde alleen mijn ogen weer sluiten en verder dromen, terug naar deze plek en niet meer wakker worden. Maar in slaap vallen ging niet meer en als dat al zo was ben ik bang dat ik niet terug zou gaan naar die plek. En nu kan ik alleen nog maar heimwee hebben naar dit gevoel. Een gevoel die ik toch een beetje terug krijg als ik dit terug lees.

Gekke man

Ik zal nooit meer klagen over dat mijn leven saai is. Oke, ik zal klagen over dat mijn leven saai is maar er zijn een hoop mensen om me heen die daar grappen in willen maken (lees ook andere blogs van de afgelopen weken). Vandaag had ik de 'gekke man'. Ik had mijn fiets vandaag in het steegje gezet na mijn bloedtest omdat ik hem om 3 uur weer zou moeten gebruiken. Stap ik om kwart voor drie het hoekje om richting mijn fiets, staat er een man over heen gebogen. Hij had netjes zijn Supercoop boodschappen tas aan mijn stuur gehangen en zat een beetje met zijn handen aan mijn ketting slot te frutselen. Ik vraag hem waar hij mee bezig is en hij zegt "Is mijn fiets, ik krijg slot niet open." Waar op ik antwoord "Nee meneer, dat is mijn fiets, ik heb hier de sleutel." De man kijkt me verdwaasd aan, kijkt naar mijn sleutel en vergeet de hele conversatie weer. "Is mijn fiets." Ik maak hem duidelijk dat hij zich vergist en vertel hem nog een keer dat ik heel zeker weet dat dat mijn fiets is. Ik verwijs hem naar andere fietsen die een eindje verderop staan en vraag of hij daar misschien tussen staat. Hij loopt erheen, ik haal zijn tas van mijn fiets, haal met mijn sleutel mijn kettingslot van mijn fiets en fiets weg. Wat een gekke man, zo verdwaasd en verdwaald. Spreekt gebrekkig Nederlands en denkt dat mijn fiets van hem is. Ergens zat een vonkje dat ik hem verder moest helpen, maar aangezien ik om 3 uur een afspraak had waar ik een boete voor zou krijgen als ik die misliep fietste ik stug door. Ik zet nooit meer mijn fiets in dat steegje.

Het eindeloze doktersverhaal

Vandaag ben ik weer naar de dokter geweest (ik zeg geen huisarts want dokter klinkt nou eenmaal lekkerder). Mijn oude dokter is met pensioen (denk ik) dus ik heb een nieuwe, wat ik overigens helemaal niet erg vind aangezien die oude nog al een zak was. Hij wist mij dan ook te vertellen dat er niet een probleem is met mijn alvleesklier (wat klinkt dat vies) maar met mijn schildklier. En dan niet zozeer mijn schildklier maar de manier waarop mijn hersenen op dat dingetje reageren, voor zover ik zijn verhaal heb begrepen reageren die eigenlijk niet zoveel wat dus een mysterie is volgens die man die er duidelijk meer van af weet dan ik, omdat je schildklier je hersens wakker maakt met hormonen (of andersom, het was nogal vroeg) maar aangezien die hormonen niet aan gemaakt zijn betekent dat dus dat het allemaal gewoon zou moeten werken, wat het dus niet doet. Zoals Jop al zei, ik ben echt van top tot teen eigenwijs, zelfs in mijn eigen lichaam luisteren sommige onderdelen niet naar andere onderdelen. Maar nu heb ik dus vanochtend opnieuw bloed laten prikken (helemaal stoer in mijn eentje!) en vrijdag heb ik de uitslag. Ik ben benieuwd en ik hoop vooral dat er iets aan gedaan kan worden want elke dag je benen vooruit slepen omdat ze geen zin hebben om zich in te spannen is niet heel fijn.

Herfstig

Nu de lucht wat minder blauw is, de zon wat minder fel is en de kastanjes uit hun jasjes poppen voelt het eigenlijk nog steeds niet als herfst. Kan goed kloppen, aangezien het pas 2 dagen herfst is en de blaadjes nog gewoon groen aan de bomen hangen. Toch heb ik mijn kamer al wat voorbereid op de herfst. Ik was vandaag in de Xenos om een vaas te kopen (ik mistte de bloemen in mijn kamer) en ik kon de schattige versieringen simpelweg niet laten liggen! Een baksienelichtjeshouder, een zakje vol rode appeltjes en een zak bruine potpourri werden allemaal in mijn mandje gelegd door mijn herfst-grage versier handjes. En ik ben er blij mee! Vanavond komen er wat vrienden langs voor het uitgaan en ik kan ze met trots mijn leuke, herfst versierde kamer inlaten.

Murphy loves me

Nadat ik vorige week in een kapotte trein zat, een boete kreeg in de bus en mijn planning door allerhande dingen in de war werd gebracht kwam ik vandaag op het station er achter dat mijn fiets op klaarlichte dag gejat is. Ik dacht eindelijk eens een lekker middagje voor mijzelf, mijn kamer opruimen en mijn huiswerk te hebben aangezien ik daar de afgelopen dagen niet aan toe ben gekomen, maar dat ging dus mooi weer niet door. Nu zit ik bij het ouderlijke huis (om een andere fiets op te halen), toch de post te sorteren (nu ik er toch ben) en wachten tot ik samen met mijn stiefpapa een pizza kan gaan eten. De slapte die ik voor de vakantie had is weer terug (voor zover hij weg was geweest) en de huisarts is, Jawel, niet te bereiken voor mijn tweede beloofde bloedtest. Ik wordt echt gek van alle dingen die ik de laatste tijd mee maak. Allemaal heel leuk en aardig, van die 'avonturen' en 'nu heb je wel weer wat te vertellen' verhalen, maar ik geloof dat ik het al te druk heb met mijzelf en mijn leven om dat soort bullshit erbij te hebben. Dus bij deze, Alsjeblieft laat het ophouden!!!

Van groot naar klein en weer terug

Op mijn bureau staat een 22" flatscreen, daarvoor had ik een 15" flatscreen en daarvoor een 19" beeldbuis. Nu staat er op mijn schoot een 10" netbook die precies in mijn kleine handtas past. Mijn kleine sony ericsson heb ik ingeruild voor een grote iPhone en mijn kleine tv heb ik ingeruild voor een grotere beeldbuis om die over een tijdje weer in te ruilen voor een kleinere flatscreen. Vrouwen rijden in kleine auto's en mannen in grote auto's. Mannen die in kleine auto's rijden zijn homo en vrouwen die in grote auto's rijden hebben grootheidswaanzin. Vroeger was je de bomb als je een mobiele telefoon ter grootte van een computer had, later was je de bomb als je een mobiele telefoon ter grootte van een muis had, nu ben je de shit als je een telefoon hebt ter grootte van een camera. Een compacte camera moet zo klein mogelijk zijn en een spiegelreflexcamera zo groot mogelijk. De innovatie in de wereld maakt een grote identiteitscrisis mee als het gaat om de grootte van de producten die de mensen willen. We ruilen dingen in voor kleiner om het in te ruilen voor groter om het weer in te ruilen voor compacter. Wanneer hebben we de ideale maat gevonden? Het moet allemaal groter, compacter en functioneler en het liefst allemaal in one device. Over een tijdje lopen we allemaal met een netbook aan ons oor. De mens is technisch gezien verwend.

Je zal het maar meemaken

10.10
Dan zit ik met al m'n goed fatsoen op tijd in de trein om een hoorcollege van 10.30 te volgen. Dan rijden we ongeveer een kwartiertje, horen we ineens allemaal gerommel en getik tegen de trein. Is er een aanrijding met een persoon geweest? Nee, het klinkt veel te hard. Ik kijk links uit het raam en zie een dikke zwarte kabel tegen het raam en de trein beuken. Oh god, dit is het einde. Hier ontspoort de trein en we gaan er allemaal aan! De trein remt met rap tempo af en de kabel tikt zachtjes door. Bij station Geldermalsen stoppen we en de trein is helemaal stil, mijn hart bonkt en moet even bijkomen. Hier en daar zuchten wat mensen en niemand weet precies wat er is gebeurd. Ik kijk mijn buurvrouw aan en ook zij heeft de kabel gezien. We kunnen er niet meer uit, de stroom is weg en we staan in Geldermalsen. Woehoe! Mijn hoorcollege begint over 25 minuten en ik zit in GELDERMALSEN! Wat een leven. Ik hoop dat we snel uit de trein kunnen en in ieder geval koffie kunnen drinken want pinnen bij de treinbackpackers kan niet. Godsamme, wat een schrik.

11.48
Nog steeds in Geldermalsen. Wat een drama! Ik zit hier op een bankje in de kouw, gelukkig wel droog. Naast me zit het meisje dat tegenover me zat in de trein. Een aardig meisje uit Amsterdam die onderweg was vanuit Maastricht. Al om 6 uur opgestaan! Nu wens ik dat ik ook een trein eerder had genomen. Of later, dan zat ik nog in Den Bosch. Maar dat is altijd maar gelul achteraf. Ook ben ik blij dat er geen gewonden zijn gevallen en het alleen een paar ramen zijn die helemaal gebroken in hun kozijn zitten. De zijkant van de trein is helemaal beschadigd en toen we uit de trein liepen zagen we bijna de hele bekabeling erlangs hangen.
Ondertussen staat er een man naast ons bankje te prediken over 'dat is de boosdoener!'. Waarsschijnlijk een dakloze aangezien hij stinkt en er niet uit ziet. Vanbinnen gniffel ik even want die man praat precies als Rik uit Pittige Tijden. Nu nog een Jessica ernaast 'Wat een toestand!' dan zijn we compleet.

13.50
Eindelijk zitten we in een bus. Een man van de NS heeft hem overgehaald voor ons daar heen te rijden. 4 en een half uur verder en ik kan eindelijk uit Geldermalsen. Hoewel zo'n stranding goed is voor je social leven, je maakt een hoop contacten met mede strandelingen, ben ik blij als de trein de volgende keer gewoon doorrijd zonder 700 meter stroomkabel mee te slepen. Wat een geneuzel!

14.49
Eindelijk thuis. Nadat ik even met Willy aan de telefoon had gehangen en hem vertelt had wat er allemaal was gebeurd barstte ik in tranen uit. Het was toch wel erg heftig allemaal. De schrik van het moment gaat weer even opnieuw door mijn lijf als ik de kabel voor me zie en de gebroken ramen. Er is natuurlijk niks gebeurd en de ramen zijn erg dik. Maar het gevoel dat ik had op het moment dat die kabel losschoot moet ik nog even zien te neutraliseren. Tijd voor warme choco en koekjes aangezien ik door het lange wachten ook een verschrikkelijke kouw in mn lichaam heb zitten.

A life in boxes

Wat een kut dag! Hij begon zo goed, met een goed humeur, de zon scheen, lekker wakker en de presentatie in de les ging ook vlekkeloos! Stap ik in de bus, krijg ik een boete voor zwart reizen. Wat een eikel, hebben die mensen geen leven te zoeken? Anyhow, knap agressief dus. Rennen naar de trein omdat die over 4 minuten vertrekt werkt niet, in de trein zitten naast een dikke zeug die 4 cm. van jou stoel inpikt helpt ook niet en zien dat de zon verdwijnt en regenwolken tevoorschijn komen helpt al helemaal niet! Kwaad fiets ik naar het ouderlijk huis om de post te sorteren en na een tirade tegen mam over deze kinderachtige boete-uitdeler word ik naar boven gestuurd om een krukje te halen. En daar staan ze: dozen, dozen, dozen. Dozen met mijn geschiedenis, dozen met de geschiedenis van Bas en dozen met de geschiedenis van Pieter. Van Bas en mij zullen er dozen bij komen. Van Bas en mij zijn er nog een hoop andere spullen naast deze enkele dozen op zolder. Bas en ik leven nog. Maar de dozen gevuld met Pieters spul zullen niet meer vermeerderen. Er zijn geen andere spullen meer van hem naast deze dozen. Het is nu een jaar en 9 maanden verder. Maar nog steeds is het onrealistisch. Zoals Dalí zou schilderen, zoals Picasso zou schilderen, zoals Tim Burton een film zou regisseren. 'This shit just doesn't exist!' Rouw en verwerking hebben altijd 5 stages. Ik geloof dat ik te koppig ben om uit de eerste te komen.

Weinig

De rede dat ik al een tijd niet heb geblogd word echt een beetje te standaard. Daarom nog maar even een blogje tussendoor. Wat heb ik de laatste tijd allemaal uitgespookt? Veel kan ik je zeggen! Ik heb het enorm druk met school, werk, verjaardagen, familiefeesten, sociale contacten en meer school en werk. Niet echt veel tijd om te bloggen dus. Gelukkig heb ik als het goed is vanaf vandaag een netbook, dan kan ik ook lekker in de trein bloggen aangezien dat altijd een nutteloze tijd van mijn dag is die ik vaak zo nuttig mogelijk probeer te besteden. Ook komen nog vaak flashbacks van de Ierland reis naar boven. Bijvoorbeeld dat het vandaag zal gaan sproeien (nevel volgens Hannah) en dat ik van papa Americano nog steeds in de lag schiet (een 20tal bachelors op een zondag ochtend in het hostel). Ook mijn bruine laarsjes (waar ik meer dan de helft van de tijd op liep) voelen alsof ze nog steeds met hun eigenwijsheid door de bergen lopen. Maar helaas, geen bergen in Nederland en ook geen bachelors of papa Americano's. Ik ga weer verder met mij klaar maken voor een nieuwe drukke dag want er is niet zoveel meer te vertellen nu. XoXo, Gossip Girl! Oh nee, dat is een andere serie.

Tienervaders

Bij deze misbruik ik jullie lees tijd even voor een oproep: ik zoek tienervaders voor een interview. Voor school is dit ons thema en wij gaan onderzoek doen naar hun toekomstbeeld. Dus ken jij, ben jij of was jij een tienervader? Hier melden asjeblieft :) Dank je wel!

Hup holland, hup!

Nederland, ik heb het gemist. De gele nummerborden, rechts rijden en kaas, oh wat heb ik normale kaas gemist. Wat heb ik een normale supermarkt gemist en vooral: ik heb mijn bed gemist. Ik schreef in mijn vorige blog dat ik bang was om naar huis te gaan, bang voor wat er allemaal op me af zou komen. Na een goed gesprek die avond met Hannah (die ook niet kon slapen) voelde ik me al een stuk beter. Maar nu, nu het allemaal wat meer gewend is voel ik me super! Mijn kamer bevalt nog steeds enorm (dit weekend wel nog even verven) en school is echt super! Nog maar 3 dagen gehad en ze waren nu al super interessant. Ik heb de laatste dagen dan ook niet veel tijd gehad om te bloggen, hoewel ik dat wel wilde. Maar na 3 weken vakantie heb je een hoop vrienden te onderhouden, verhalen te vertellen en draadjes op te pakken dus nu heb ik even 5 minuten de tijd genomen om te zitten en te schrijven.
Wat ik ook nog even kwijt wil: gister heb ik een film gezien 'I am Sam'. Op de introductie van Pedagogiek hadden ze het er al over, vandaar dat ik hem ook daadwerkelijk gekeken heb. Maar wat een prachig ontroerende film is dat! Over een man met het IQ van een 7-jarige die een dochter probeerd op te voeden. Ik heb gelachen, gehuild en met spanning zitten kijken. Zeker een filmtip!!

Thuis

Morgen is het dan zover: na 3 weken gaan we eindelijk weer naar huis. Maar ondanks dat ik graag naar huis wil, wil ik liever blijven. Niet omdat ik Ierland nou zo geweldig vind of omdat ik hier de liefde van mijn leven heb gevonden: thuis voelt nog niet als thuis. Als ik aankom zal ik eerst een nacht in Amsterdam moeten slapn omdat het zo laat is, en als ik dinsdag dan al naar mijn eigen kamer terug ga zal het nog niet helemaal voelen als mijn eigen kamer. Ik woonde er pas een week voor ik op vakantie ging en het zal allemaal nog wel heel erg wennen zijn. Daarnaast heb ik geen vertrouwde school waar ik al jaren rondloop om heen te gaan, ik begin een nieuwe studie. Hoewel het allemaal heel spannend zou moeten zijn, ik ben een beetje bang. Bang voor mijn nieuwe 'nog-niet-als-thuis' kamer, bang voor mijn nieuwe opleiding en bang voor de nieuwe stad. Nee, eigenlijk wil ik nog niet naar huis.
Toch maar proberen te slapen...

Vakantie

3 weken geleden stonden we op het vliegveld van Amsterdam op weg naar Ierland. 2 uur later stonden we op het vliegveld in Cork. Met niets anders dan een adres waar we heen moesten. Na 5 minuten zaten we in een of ander busje naar het centrum en rond 4 uur kwamen we aan op een camping. Niks gepland, niks wat we 'moesten' doen. Alleen een paar adresjes en 2 vliegreizen. Ons avontuur begon. Even een paar hoogtepunten op een rij.
Woorden die vaak voorbij kwamen:
Woest,
Incognito,
Yoo gast,
My Nipple Nipple!
It's fun to stay at the YMCA!
You should go to the Cliffs of Moher!
Fucking Morons,
Wel ja joh!
Nu we er toch zijn.

Dingen die echt onthouden moeten worden:
Onze Duitse Dave en Ierse Saint Patrick,
Owen en Eanna,
Mikaela uit Australie en Lisa uit Duitsland,
Onze dikke en lieve Canadees,
De Bru Bar,
O'Conners Pub,
De leuke muziekant in Galway,
De buschauffeur de we 3 keer tegenkwamen in andere steden zonder bij hem in de bus te stappen,
Het lachsalvo,
'Lepelsteeltje', glazen en een rode poolbal,
Het mooie park bij het Fota House,
Het Haagse Koppel,
De Bachelor Party die claimde een bekend voetbal team te zijn,
'Ik vind jou een lekkerding',
Shop-till-you-drop in Cork,
En alle andere leuke en lieve mensen die we hebben leren kennen, alle gave avonturen die we hier hebben beleefd en een hoop 'oeps' momenten.

Dingen die vooral vergeten moeten worden:
The Dirty en the Bitch,
Limmerick,
De ieuw-man,
Hals over kop naar het vliegveld van Cork rennen, een nacht daar blijven om erachter te komen dat een vlucht terug 250 euro p.p. is,
De vieze one-night-stand van Hannah,
De regen-dag in Doolin,
De laatste verveel dag (vandaag),
Katers van het Ierse-Kut-Bier.

En natuurlijk een hoop meer. Maar dit was het tot nu toe. Al met al was het een top avontuur!

Cork

Daar zit je dan, om 21.10 in je hostel kamer met 4 vreemde meiden. Allemaal verdiept in een boek en een paar nog brak van een gezellig avondje uit gister. Vanmiddag heb ik wat bij geslapen dus erg brak ben ik niet meer. Maar helaas zal ik vanavond mezelf moeten gaan vermaken. Nu kan ik naar beneden wandellen en in de bar gaan zitten maar dat betekent lenzen indoen, schoenen aantrekken en Zogenaamd sociaal gaan zitten doen. Zoveel energie heb ik nou ook weer niet. Morgen wil ik misschien naar de Blarney Castle en misschien 's-avonds naar de bioscope (cinema op z'n slechtst vertaalt). Dat wilde ik eigenlijk vanavond doen, aangezien ik me tamelijk verveel op het moment, maar in m'n eentje door Cork gaan wandellen op dit tijdstip lijkt me niet zo prettig in deze buurt. Ik hoop dat ik nog iemand heb kunnen vermaken op dit tijdstip met deze blog, dan heeft er in ieder geval iemand lol. Dan ga ik nu maar weer een van mijn 4 gekochte boeken lezen. Groetjes uit Cork.

Toeval

Vandaag was echt een dag vol toeval. Hij begon om half 9 in een hostel. Na een schaars ontbijt zijn we Galway onveilig wezen maken. Eerst even wat geshopt om vervolgens aan een vol getatooeerde man te vragen waar een tattoo shop was. Na de weg te hebben gekregen en een tip om te vragen naar Junior zijn we op zoek gegaan. Onderweg kwamen we een man tegen, een prachtig verschijnsel met een zelfde trilby op zijn hoofd als ik, met een gitaar en prachtig mooie ogen. "somewhere over the rainbow" zong hij met de meest mooie stem door de 'shopstreet' van Galway. Ik kon niet anders dan even stilstaan en luisteren naar het mooiste ooit. Dat nummer doet me altijd aan Pieter denken op een goede manier. Ik kreeg kriebels in mijn buik. Na een half uur verder zoeken hadden we eindelijk de tattoo shop gevonden. Ze hadden tijd vandaag en voor wat ik wilde moest ik 70 euro betalen. In de wachtruimte kwam er een Nederlandse jongen naar ons toe, even chitchatten. Toen hij weer wegliep merkte Hannah op dat hij enorm veel van Pieter weg had. Zelfs zijn stem kwam een beetje over een. Ik zou eigenlijk getatooeerd worden door ene Augis maar uiteindelijk bleek toch Junior tijd te hebben, zoals de man had aanbevolen. Nu staat er 'Fraternite' in het handschrift van Pieter op mijn pols en 'Liberte' in het handschrift van pap op mijn boven arm. En het is prachtig! Nadat we nog wat rondwandelden door Galway en aan het water dit alles hadden besproken hadden we om 1800 de bus terug naar Doolin. Halver wegen de reis was daar, jawel, een rainbow! Als een grote halo straalde hij trots en helder in de lucht. Echt amazing! Ik keek uit het raam, bedacht me hoe mooi en vol toeval deze dag was geweest en kreeg tranen in mijn ogen. Tranen an geluk, tranen van verdriet en kriebels in mijn buik terugdenkend aan de zingende man. What a wonderfull day.

Dag 8

Gister hebben we echt een pokke dag gehad. De regen, nattigheid en kouw drongen door merg en been. De weersvooruitzichten vertelde ons dat het de komende week zo zou blijven en het volgende week ook niet beter zou worden dus zaten we er aan te denken de vlucht een week eerder terug te nemen. Na een peptalk van een ontzettend gezellig Nederlands koppel uit Den Haag besloten we toch maar gewoon te blijven en in de avond op te warmen in de pub met een flinke pint guinness. Heerlijk! En het was ook zo gezellig met een ontmoette Duitser en Ier. Maar de kater was een stuk minder leuk. De weersverwachtingen hadden ongelijk en met deze kater lagen we de halve middag in de zon om smiddags een lift van onze Duitser naar Galway te krijgen waar we op het moment even aan het genieten zijn van de comfort van een Hostel. Maar erg moe zijn we wel dus we kruipen er vroeg in om morgen er weer vroeg uit te kruipen om de hele dag door Galway te kunnen banjeren. Wat we tot nu toe hebben gezien is het hier enorm gezellig. Nog meer op de planning (die echt met de dag veranderd): fietsen door The Burren, The Doolin Cave bezoeken, Proberen zonder te betalen de camping te verlaten, naar de Sextons camping aan de kust bij Cork en wat heerlijke vissersdorpjes bezoeken. Maar eerst slapen! Groetjes, just one girl for the other is already in bed.

Ierland

Dag 6: het gaat tot nu toe allemaal prima. Vandaag wel behoorlijk moe, 6 dagen sjouwen breekt wel op. Maar gelukkig voelen Hannah en ik tot nu toe alles het zelfde en hebben we besloten morgen een day off te nemen. Even lekker uitslapen gaat niet met onze dunne matjes en mini kussens, je weg op een camping vinden met maar half de supplies die je nodig hebt en een kutte douche zijn allemaal van die dingen die een inbreuk maken op je comfort gewenning. Dames in de dop is er niks bij. Maar naast all this is het hier geweldig! De Ieren zijn lief (wel lelijk), het landschap is alles wat je ervan verwacht maar 1000 maal zo mooi en het weer valt erg mee (we zijn vandaag zelfs een beetje verbrand). Onze wangen gloeien nog na van de zon en vanavond lekker met dikke truien sterren koekeloeren. Ja, ondanks dat we er vandaag een beetje doorheen zitten is het hier compleet love-able! Groetjes uit Doolin! The Girls ( zoals iedereen ons noemt).

De Honkballers

Mijn ervaring met de Baseballs is tot nu toe altijd goed geweest, mijn ervaring met Nik niet. Wat die twee met elkaar de maken hebben? Een paar maanden geleden was ik in de Hangar 20 in Breda. Een ontzettend gave tent waarvan ik me nu afvraag waarom ik daar niet vaker heen ga. The Baseballs had ik ooit van Evelien mee gekregen, lekker, hip en swingend, maar niet concert waardig. In de Hangar 20 draaide ze het net op het moment dat ik met een jongen in een leren jack stond te dansen, Nik. Nik was leuk, swingend en hip, maar niet bed-waardig. Wat hij wel graag wilde aangezien hij me buiten mee vroeg naar de afterparty en na een 'nee' kei hard wegliep. *gniffelt even* . Mijn andere ervaring met Nik en Baseballs hebben dan weer niks met elkaar te maken. The Baseballs hebben mij vaak, vooral 's-ochtends vroeg op de fiets opgevrolijkt. En Nik heb ik nog eens ontmoet tijdens carnaval, een andere dan. Ridder Pils vertelde mij na een zoen dat hij nu 'een meisje met een tongpiercing' van zijn lijstje kon schrappen en vijf minuten later hoorde ik dat hij een vriendin had. Wat ik niet erg vond omdat ridder pils verder niet heel interessant was, maar ik vond het wel lullig. Waarom ik hier ineens allemaal aan terug denk? Ik ben dozen aan het inpakken en The Baseballs werden uitgekozen door iTunes om mij hier in te vergezellen. Zo kwamen dus ineens deze ontzettend interessante Nik-Baseball ervaringen naar boven.
Ik heb een kater.

Vroegâh

'Als het donker is gaan wij naar vakantie.'
'En waar gaan jullie heen dan?'
'Naar Vakantie.'
'Oh, en is het leuk daar?'
'Ja!'
Tijdens het lopen in een van de kastelen, verdiept in mijn gedachten en muziek staat er ineens een meisje voor mijn neus met wie ik deze conversatie had. Dat zijn nou de leuke conversaties op een dag post rondbrengen. Dit kleine meisje wist mij te overtuigen dat 'Vakantie' een heuse bestemming is.
De dag voor ik dit gesprek had met dit meisje, had ik een gesprek met Jop. Over hoe je vroeger de wereld zo anders en letterlijk zag. Middelbare school 't Heuveltje zat op een heuvel, een klas met nieuwe kindjes was omdat de oude stuk waren en je oma in Friesland woonde in een heel koud land hier heel ver vandaan.
Wat heerlijk toevallig dat ik de dag erna dit gesprek heb mogen voeren met het brutale mini meisje, ik denk dat Vakantie veel leuker is dan Frankrijk of Spanje.

My life in words

Wat een dagen, heerlijke dagen. Heerlijke dagen van genot. Deze dagen, deze heerlijke dagen, zijn de dagen waardoor ik geniet. Poëtische dagen, dagen van plaatjes van beelden van woorden. Deze dagen vol lachen vol onzin vol actie, deze dagen zijn goed.
Nadat ik deze week kei hard heb gewerkt (43 uur bij de bakker en nog 5 uur bij de post) had ik zaterdag een feestje bij Good ol' Bram. Het was een enorm gezellige party die zich de hele avond op de gang afspeelde in plaats van in de kamer van Bram die vanaf 1 augustus van mij zal zijn. Maar het Gang'ster feest was top! Rond een uur of 1 de stad in gegaan om rond een uur of 3 2 shotjes Vodka naar binnen te werken met Hannah nadat we eigenlijk al veel te veel bier op hadden. En hoe gezellig de avond ook was en hoe leuker de avond ook werd, daar ging het fout! De Vodka deed zijn ding en hakte harder dan hard. Nadat we door de straten riepen 'Ik heb de sleutel!' en 'zei heeft de sleutel!', op een gammele fiets naar Bram fietste, nog wat onmogelijke acties uithaalde en Hannah's portemonnee opgehaald hadden besloten we langs het water terug naar mijn huis te wandelen. Of eerder strompelen want erg recht wandelde we niet. Halverwege het water besloten we een bootje te stelen. Dat ging minder goed dan gepland, de brandnetels zaten erg in de weg en de boot invallen in plaats van stappen is ook niet grappig. Nadat we eerst de hele buurt bij elkaar gelachen hadden en geprobeerd hadden de touwen los te krijgen kwamen we erachter dat varen geen zin had zonder peddels en dat de boot nog vast zit aan een ketting. Dus toen zijn we er weer uitgevallen. Een paar honderd meter verderop besloot Hannah dat we moesten gaan zwemmen, ik niet. Veel te bang voor de stroming stond moeder Asha aan de kant te schreeuwen dat Hannah wel bij het touw moest blijven anders zou ze wegdrijven en doodgaan! Maar na 2 seconden sprong ik er ook maar in. En het was heerlijk!! Nadat we zo'n 5 minuten hadden gezwommen en we er weer uitkwamen renden we, in onze blote bips (een skinny aantrekken met natte benen is impossible!) terug naar huis waar Hannah nog is gaan douchen en ik in 2 seconden in coma viel. Een geslaagde avond was het zeker! De kater niet.

Verder is zondag een brakke dag geweest, nog wat Ierland dingetjes besproken en naar Amsterdam gegaan. En vandaag heb ik heerlijk gevaren met papa, Laszlo en Jack. Ik hou van Amsterdam.