Ooit heb ik een keer een inval les gehad van een heel excentrieke leraar. Hij gaf ons een gedicht dat me altijd bij gebleven is. Ik weet niet precies waarom maar vanaf de eerste keer dat ik het las was ik verliefd. Ik heb het een tijdje uit het oog verloren maar vandaag dacht ik er weer aan:
Down by the salley gardens my love and I did meet;
She passed the salley gardens with little snow-white feet.
She bid me take love easy, as the leaves grow on the tree;
But I, being young and foolish, with her would not agree.
In a field by the river my love and I did stand,
And on my leaning shoulder she laid her snow-white hand.
She bid me take life easy, as the grass grows on the weirs;
But I was young and foolish, and now am full of tears.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten