Denk aan je hart

Daar eindigd dan de examen week en begint mijn drinkbouillon dieet. Alhoewel ik niks voor mijn examens heb gedaan, again, ben ik blij dat het voorbij is. Nu nog twee weken in spanning wachten op de uitslag. En mijn bouillon dieet is niet omdat ik zo in de spanning zit of 10 kilo wil afvallen maar omdat ik een te lage bloeddruk heb. Twee koppen drink bouillon per dag en dropjes eten should do the trick (note from the doc: niet teveel, dan wordt je dik ;)). Zo niet moet ik even terug komen. Dan lees je op internet dat een lage bloeddruk veroorzaakt kan worden door een prop in de aders, maar daar gaan we maar gewoon even niet vanuit.
En dan nu dozen inpakken, dropjes eten, werken, van de zon genieten en lekker verhuizen naar de Havensingel :D

Stop!

Ik geloof dat dit al de 3e keer is dat ik me voorneem om te stoppen met drinken. Ik heb al meerdere keren geprobeerd te minderen maar dat word hem niet. Nu is het niet zo dat ik mezelf elke dag lazarus drink, maar als ik drink drink ik veel. En dat moet maar eens stoppen. De katers zijn het vaak niet waard en je voelt je toch lekkerder als je geen alcohol hebt gedronken. Ik moet maar eens manieren gaan vinden om me los te gooien zonder alcohol, en ja ook zonder andere drugs.
Wat erg eigenlijk ook dat alcohol zo normaal is in het dagelijks leven. Iedereen drinkt, behalve streng gelovigen. En niemand denkt echt meer na over de gevolgen. En als je zegt dat je niet meer drinkt lachen ze je uit en krijg je bier in je handen geduwt.
Dus nu volgt hippie poging #4: stoppen met drinken. En stoppen met drinken betekent automatisch stoppen met roken, want dat is toch alleen maar lekker met bier. En stoppen met drinken en roken moet gecompenseerd worden met beginnen met sporten. Iemand behoefte om mijn sport maatje te worden?

Wat je zegt ben je zelf

Ben je nog jezelf als je een harttransplantatie krijgt? Als je met iemand anders longen ademt? Als je met iemand anders lever alle gifstoffen afbreekt? Ga je anders voelen als je iemands huid krijgt na een verbanding, of ga je anders zien als je iemands hoornvlies krijgt? Alweer een tijdje geleden kwam de discussie naar boven over orgaan donatie. Ik wil best mijzelf doneren als ik dood ben, maar ik vind het een raar idee om bijvoorbeeld met iemand anders hart aan de haal te gaan. En het is een raar idee om na je dood door te leven in het lichaam van een ander, althans, je hart of longen of welk orgaan dan ook. Maar daarnaast zetten films je enorm aan het denken, zo ook over dit soort dingen.

"Albert: So what is the "me"?
Chris Nielsen: My brain I suppose.
Albert: Your brain ? Your brain is a body part. Like your fingernail or your heart. Why is that the part that's you?
Chris Nielsen: Because I have sort of a voice in my head, the part of me that thinks, that feels, that is aware that I exist at all. "
*What dreams may come.

Ik ben de stem in mijn hoofd, ik ben wat ik denk. Ik ben niet mijn hart, mijn longen, of mijn tenen. Ik ben ik, de stem die in mijn hoofd al deze getypte zinnen al uitdenkt, een fractie van een seconde voor ik ze opschrijf. Mijn lichaam is alleen een instrument om deze stem hoorbaar te maken, om mijn wensen in vervulling te laten gaan. En ik vind dit een mooie filosofie die waarschijnlijk iedereen al 100 jaar voor mij doorhad, en ik wil me ook zo voelen, alsof ik alleen mijn stem ben en de rest niet uitmaakt. Vaak voel ik me ook belemmerd door mijn lichaam, ik wil heel veel maar kan het niet vanwege aandoeningen of andere onzin. Maar je lichaam is je huis, en je hoort er voor te zorgen.

Is een dier dan minder echt? Een dier zal geen inner voice hebben zoals de mens, een dier volgt zijn instinct en niets anders dan zijn instinct, zoals de wetenschapper het zeggen. Is hij dan minder 'ik'?

"The most beautifull thing of men, is the ability to make his dreams come true."

Ik geloof dat dit de meest chaotische blog ever is, maar zo voel ik me ook vandaag. Mijn hoofd snapt er niks van en mijn arm optillen is al zwaar. Donderdag even naar de Doc en straks proberen iets van mijn economie examen te maken, als ik al op school kan komen met dit energie niveau.

Omdat bier en brood niet te vergelijken is.

Hertog Jan, een bier soort wat als samengesteld begrip compleet is binnen gedrongen in onze Nederlandse taal. Hertog Jan, een stevige biersoort die heerlijk is om ijskoud te drinken maar waar je na 3 flesjes de volgende dag al het gevoel heb alsof je een fikse bukkgriep te pakken hebt. Hertog Jan, de meest belangrijke Hertog die volgens ons Nederlanders heeft bestaan. Fuck Hertog Piet, Hertog Kees en al helemaal Hertog Jacque wie dat ook mogen zijn: Hertog Jan is baas. Hertog Jan is zo hard de baas dat hij zelfs terug komt in onze broodwinkel. En dan bedoel ik niet als broodsoort maar als verspreking door de klanten. We hebben, voor zover ik me nu bedenk, 3 broodsoorten met Hertog: Hertog melk wit, Hertog melk tijger en de Hertog fantasie. Maar al gauw als klanten een Hertog brood willen, zeggen ze een Hertog Jan brood. En een Hertog Jan melk tijger klinkt lang niet zo lekker als een Hertog melk tijger. Want wie zit er op wit melk brood te wachten met wat extra gerstennat er doorheen? En de link Brood en Bier is toch niet zo heel snel gelegd. Hertog Jan is zo binnengedrongen in onze taal dat alle Hertogen Jan heten! Lang leven Hertog Jan van het Bosch (want die zal dan ook wel Jan hebben geheten).

Wild thing

Wat een nacht! Dat is niet alles wat ik er over kan vertellen deze keer. Als eerste was de ervaring om in de tol te zijn iets wat me meer raakte dan ik zou denken. Twee jaar geleden heb ik daar heel even gewoond en sindsdien ben ik er niet meer geweest. Het is lang geleden dus en het bracht wel een beetje nostalgie naar boven, al woonde ik daar maar zo'n korte poos. Het was erg gezellig, we begonnen met het gave spel van Tako wat luidruchtig en simpel maar cool is om vervolgens de rest van de avond Cock Sparrer te luisteren, bier te drinken en flink te lachen met de coolste punks ever. Toen het om 12 uur te rustig in het plein bleek te zijn gingen we richting de pimpernel. Een stuk verderop van de pimp zat een jongen tegen de muur te huilen, en niet zo zachtjes ook niet. Dus Miras en ik liepen er op af om de openbare orde vredig te houden. Nadat ik zijn Mama aan de telefoon had gekregen die ik doorgaf aan de politie zijn we verder bier gaan drinken in de pimp. In de pimp was het ook enorm gezellig en we probeerde te bedenken wat het slechtste idee van Nederland was. Nadat we daar niet opkwamen zijn we weer richting plein gegaan. Maar eerst moesten we even over het hek van de Sint Jan klimmen, want dat doe je als je toch geen jas of tas bij je hebt. Toen ik ongemakkelijk in de bosjes was beland hebben we een falende poging gewaagd om in de stijgers te klimmen om vervolgens door de politie weer terug over het hek te worden geholpen. Dat werd dus een boete van waarschijnlijk 60 euro voor verstoring van de openbare orde. Nadat ik nog heel even heel hard heb staan lachen om deze domme, slechtste idee van Nederland actie voor de neus van mijn vriendelijke agente zijn we echt pleinwaards gegaan. In het plein was het weer ouderwets gezellig. We waren met een leuk groep, kwamen leuke mensen tegen en er werd goed gedanst. Nadat ik nog gevallen was waar ik wederom een blauwe kont aan over heb gehouden zijn we weer richting de tol gegaan om na een goed stuk taart huilend op de fiets naar huis te gaan omdat de laatste 4 nummers in het plein DnB waren zonder Pieter of Bram.

Te laat

Soms lijkt het wel gister dat ik je stem hoorde. Leek het 5 minuten geleden dat we samen schreeuwden. Leek het vannacht dat we de laatste Funky dance deden. Maar je stem en je lach zijn niet eens meer op film. Onze band staat niet eens op een foto. En de vakantie die je nam duurt nu wel erg lang. Ik wil tegen je zeggen dat ik je mis. Weer met je dansen. Weer met je lachen. Je stem, je lach, je gezicht en die mooie ogen weer zien. En nu schrijf ik je, en ik hoop dat je me leest, hoort, ziet, ik mis je.

School

En hoewel ik niet zoveel met deze school had, vandaag schoot ik een klein beetje vol toen ik me besefte dat dit de allerlaatste les week is van dit jaar. De laatste lessen op deze school en ik heb geen tijd om er naar toe te gaan. Ofja: ik neem geen tijd om er naar toe te gaan aangezien het facultatief les is, ik moet werken en ik liever thuis werk dan in de les. Maar toch heb ik twee jaar rondgehobbelt op die school. Dan hoor ik te zeggen dat ik er heb gelachen, gehuild, gestressd en zo. Maar ik heb er alleen gelachen, nooit gehuild en stress, tjah, wat zal ik daarover zeggen. Laat ik het er maar op houden dat ik me over school nooit zo'n zorgen maak. Maandag beginnen de examens, de ultieme test om te zien of ik havo-waardig ben. Gelukkig heb ik er maar 5 verspreid over twee weken, maar het is zo goed als de laatste kans. Ik hoop dan ook dat ik niet terug hoef voor een herkansing en dat ik dus alleen nog maar mijn papiertje hoef te halen rond juni.
Verder wil ik deze vakantie, na het ophalen van dat papiertje, vakantiewerk in het buitenland gaan doen. Effe lekker een paar weekjes als bijvoorbeeld recreatie medewerker op een camping gaan staan of zo. En misschien als ik mijn P heb gehaald op het HBO een jaartje ertussenuit piepen. Maar zo goed als jullie mij kennen ken ik mij zo onderhand ook: eerst zien dan geloven.

Into the wild

Kon ik het maar: net zoals Chris McCandless alles achter laten en weggaan, de wildernis in. De hele westerse wereld achter me laten. Gewoon zien waar je uit komt. Het liefst zou ik al mijn spullen, meubels, boeken aan liefdadigheid geven en weg gaan. Maar ik kan het niet, niet alleen. Ik hecht te veel waarde aan het westerse. Ondanks dat ik gek wordt van deze wereld, ik hou er ook een beetje van. Het hectische, de drukte, de mensen, ik hou er van. Maar toch voelt het vaak alsof ik er niet in pas.
Ik ben chaotisch, ik sta op een breekpunt, ik ben aan het vallen, maar straks sta ik op. Met een nieuw begin, een nieuwe start. Met een schone lei en een kale huls. Maar nu nog even niet, eerste moet ik even breken.

Doldwaze drukke dagen

Het begon allemaal met koniginnennacht, wat geen nacht was geworden met dank aan hoofdpijn. Ik wilde die avond na mijn werk lekker rustig in bed kruipen met een filmpje, maar dat werden 2 bier op het terras bij Loes, eten bij Loes en de stad in zonder Loes maar met Evelien.
Koniginnendag was meer succesvol. Na een gesprek met ma had ik mn kamer afgezegd en ben ik rond 2 uur naar Bram gegaan voor een overdags biertje. Nadat iedereen gearriveerd was zijn we de stad in gegaan voor meer overdags bier. Ik moest de volgende dag werken dus ik lag netje, ladder zat, maar netje om half 11 te slapen.
De volgende dag werken was minder succesvol. Het was zwaar, vermoeiend, en niet prettig. Maar ik heb het overleefd om daarna om 11 uur 's-avonds samen met mijn broertje in Amsterdam op stok te gaan.
Zondag was papa's verjaardag. Dit was echt een hele leuke dag. Naast een stel oude hippy's kwam Hannah ook. Na veel spirituele, leuke, onzinnige, diepe gesprekken met iedereen lagen Hannah en ik om half 4 te slapen.
Maandag hebben we nog even snel goedkoop geshopt en daarna ben ik naar Andor in Leiden gegaan. Ook erg gezellig.
Maar eigenlijk is mijn hoogtepunt van de reis toch dinsdag, toen ik met Bas en Tim de hort op ging. Nadat ze me hadden opgehaald in Leiden zijn we naar het Keukenhof bos gegaan waar mijn broer met zijn oom en opa onder een boom liggen te rusten. Een jaar geleden ongeveer werden ze daar 'geplant' en beschamend genoeg ben ik er nu pas voor het eerst geweest. Maar het is een prachtig bos! Klik hier voor de foto's. Daarna zijn we even bij Tim gaan plassen, wat is dat een vet huis trouwens! En daarna door naar de duinen en het strand. Het strand was op een paar mensen na helemaal verlaten. Het waaide hard en het was redelijk fris maar het was geweldig om daar over die grote vlakte te rennen, hupellen, dansen en door de wind worden meegenomen. Dan vraag ik me af waarom we in godsnaam naar Den Bosch verhuisd zijn. Na het strand en de duinen is Tim nog even door mijn oude straat gereden. Shit! Wat kunnen herinneringen vervagen! Ik herkende nouwelijks meer iets van het dorp, behalve het witte kerkje. De straat was veel kleiner, of eigenlijk ben ik 10 jaar gegroeid en het huis was helemaal veranderd. Ik kreeg de shock van mijn leven. Al die tijd heb ik eraan gedacht weer een keer terug te gaan om te zien hoe het was. En dan ben je daar en dan is het heel anders. Ik ben in 10 jaar veranderd, maar Noordwijkerhout veranderde net zo veel.
Na deze shokerende trip ben ik weer in Leiden op de trein naar Amsterdam gezet en heeft papa me 's-avonds naar huis gebracht.
Bevrijdingsdag was ook wel leuk, maar 's-middags gaf het me niet de voldoening die ik zocht dus ben ik rond half 9 naar huis gegaan. Om 10 uur belde ik Loes, eigenlijk om te vragen of ik donderdag avond langs kon komen maar aangezien die richting de stad ging ben ik haar maar achterna gegeaan. De avond was zeer geslaagd. Het meebleren met Loes en Guus was gezellig en in het plein was het ook leuk. Rustig, maar leuk. En dan nu weer met een kater werken, een rustig avondje (en nu echt!) om morgen weer te werken en zaterdag ook.