Gekke man

Ik zal nooit meer klagen over dat mijn leven saai is. Oke, ik zal klagen over dat mijn leven saai is maar er zijn een hoop mensen om me heen die daar grappen in willen maken (lees ook andere blogs van de afgelopen weken). Vandaag had ik de 'gekke man'. Ik had mijn fiets vandaag in het steegje gezet na mijn bloedtest omdat ik hem om 3 uur weer zou moeten gebruiken. Stap ik om kwart voor drie het hoekje om richting mijn fiets, staat er een man over heen gebogen. Hij had netjes zijn Supercoop boodschappen tas aan mijn stuur gehangen en zat een beetje met zijn handen aan mijn ketting slot te frutselen. Ik vraag hem waar hij mee bezig is en hij zegt "Is mijn fiets, ik krijg slot niet open." Waar op ik antwoord "Nee meneer, dat is mijn fiets, ik heb hier de sleutel." De man kijkt me verdwaasd aan, kijkt naar mijn sleutel en vergeet de hele conversatie weer. "Is mijn fiets." Ik maak hem duidelijk dat hij zich vergist en vertel hem nog een keer dat ik heel zeker weet dat dat mijn fiets is. Ik verwijs hem naar andere fietsen die een eindje verderop staan en vraag of hij daar misschien tussen staat. Hij loopt erheen, ik haal zijn tas van mijn fiets, haal met mijn sleutel mijn kettingslot van mijn fiets en fiets weg. Wat een gekke man, zo verdwaasd en verdwaald. Spreekt gebrekkig Nederlands en denkt dat mijn fiets van hem is. Ergens zat een vonkje dat ik hem verder moest helpen, maar aangezien ik om 3 uur een afspraak had waar ik een boete voor zou krijgen als ik die misliep fietste ik stug door. Ik zet nooit meer mijn fiets in dat steegje.

Het eindeloze doktersverhaal

Vandaag ben ik weer naar de dokter geweest (ik zeg geen huisarts want dokter klinkt nou eenmaal lekkerder). Mijn oude dokter is met pensioen (denk ik) dus ik heb een nieuwe, wat ik overigens helemaal niet erg vind aangezien die oude nog al een zak was. Hij wist mij dan ook te vertellen dat er niet een probleem is met mijn alvleesklier (wat klinkt dat vies) maar met mijn schildklier. En dan niet zozeer mijn schildklier maar de manier waarop mijn hersenen op dat dingetje reageren, voor zover ik zijn verhaal heb begrepen reageren die eigenlijk niet zoveel wat dus een mysterie is volgens die man die er duidelijk meer van af weet dan ik, omdat je schildklier je hersens wakker maakt met hormonen (of andersom, het was nogal vroeg) maar aangezien die hormonen niet aan gemaakt zijn betekent dat dus dat het allemaal gewoon zou moeten werken, wat het dus niet doet. Zoals Jop al zei, ik ben echt van top tot teen eigenwijs, zelfs in mijn eigen lichaam luisteren sommige onderdelen niet naar andere onderdelen. Maar nu heb ik dus vanochtend opnieuw bloed laten prikken (helemaal stoer in mijn eentje!) en vrijdag heb ik de uitslag. Ik ben benieuwd en ik hoop vooral dat er iets aan gedaan kan worden want elke dag je benen vooruit slepen omdat ze geen zin hebben om zich in te spannen is niet heel fijn.

Herfstig

Nu de lucht wat minder blauw is, de zon wat minder fel is en de kastanjes uit hun jasjes poppen voelt het eigenlijk nog steeds niet als herfst. Kan goed kloppen, aangezien het pas 2 dagen herfst is en de blaadjes nog gewoon groen aan de bomen hangen. Toch heb ik mijn kamer al wat voorbereid op de herfst. Ik was vandaag in de Xenos om een vaas te kopen (ik mistte de bloemen in mijn kamer) en ik kon de schattige versieringen simpelweg niet laten liggen! Een baksienelichtjeshouder, een zakje vol rode appeltjes en een zak bruine potpourri werden allemaal in mijn mandje gelegd door mijn herfst-grage versier handjes. En ik ben er blij mee! Vanavond komen er wat vrienden langs voor het uitgaan en ik kan ze met trots mijn leuke, herfst versierde kamer inlaten.

Murphy loves me

Nadat ik vorige week in een kapotte trein zat, een boete kreeg in de bus en mijn planning door allerhande dingen in de war werd gebracht kwam ik vandaag op het station er achter dat mijn fiets op klaarlichte dag gejat is. Ik dacht eindelijk eens een lekker middagje voor mijzelf, mijn kamer opruimen en mijn huiswerk te hebben aangezien ik daar de afgelopen dagen niet aan toe ben gekomen, maar dat ging dus mooi weer niet door. Nu zit ik bij het ouderlijke huis (om een andere fiets op te halen), toch de post te sorteren (nu ik er toch ben) en wachten tot ik samen met mijn stiefpapa een pizza kan gaan eten. De slapte die ik voor de vakantie had is weer terug (voor zover hij weg was geweest) en de huisarts is, Jawel, niet te bereiken voor mijn tweede beloofde bloedtest. Ik wordt echt gek van alle dingen die ik de laatste tijd mee maak. Allemaal heel leuk en aardig, van die 'avonturen' en 'nu heb je wel weer wat te vertellen' verhalen, maar ik geloof dat ik het al te druk heb met mijzelf en mijn leven om dat soort bullshit erbij te hebben. Dus bij deze, Alsjeblieft laat het ophouden!!!

Van groot naar klein en weer terug

Op mijn bureau staat een 22" flatscreen, daarvoor had ik een 15" flatscreen en daarvoor een 19" beeldbuis. Nu staat er op mijn schoot een 10" netbook die precies in mijn kleine handtas past. Mijn kleine sony ericsson heb ik ingeruild voor een grote iPhone en mijn kleine tv heb ik ingeruild voor een grotere beeldbuis om die over een tijdje weer in te ruilen voor een kleinere flatscreen. Vrouwen rijden in kleine auto's en mannen in grote auto's. Mannen die in kleine auto's rijden zijn homo en vrouwen die in grote auto's rijden hebben grootheidswaanzin. Vroeger was je de bomb als je een mobiele telefoon ter grootte van een computer had, later was je de bomb als je een mobiele telefoon ter grootte van een muis had, nu ben je de shit als je een telefoon hebt ter grootte van een camera. Een compacte camera moet zo klein mogelijk zijn en een spiegelreflexcamera zo groot mogelijk. De innovatie in de wereld maakt een grote identiteitscrisis mee als het gaat om de grootte van de producten die de mensen willen. We ruilen dingen in voor kleiner om het in te ruilen voor groter om het weer in te ruilen voor compacter. Wanneer hebben we de ideale maat gevonden? Het moet allemaal groter, compacter en functioneler en het liefst allemaal in one device. Over een tijdje lopen we allemaal met een netbook aan ons oor. De mens is technisch gezien verwend.

Je zal het maar meemaken

10.10
Dan zit ik met al m'n goed fatsoen op tijd in de trein om een hoorcollege van 10.30 te volgen. Dan rijden we ongeveer een kwartiertje, horen we ineens allemaal gerommel en getik tegen de trein. Is er een aanrijding met een persoon geweest? Nee, het klinkt veel te hard. Ik kijk links uit het raam en zie een dikke zwarte kabel tegen het raam en de trein beuken. Oh god, dit is het einde. Hier ontspoort de trein en we gaan er allemaal aan! De trein remt met rap tempo af en de kabel tikt zachtjes door. Bij station Geldermalsen stoppen we en de trein is helemaal stil, mijn hart bonkt en moet even bijkomen. Hier en daar zuchten wat mensen en niemand weet precies wat er is gebeurd. Ik kijk mijn buurvrouw aan en ook zij heeft de kabel gezien. We kunnen er niet meer uit, de stroom is weg en we staan in Geldermalsen. Woehoe! Mijn hoorcollege begint over 25 minuten en ik zit in GELDERMALSEN! Wat een leven. Ik hoop dat we snel uit de trein kunnen en in ieder geval koffie kunnen drinken want pinnen bij de treinbackpackers kan niet. Godsamme, wat een schrik.

11.48
Nog steeds in Geldermalsen. Wat een drama! Ik zit hier op een bankje in de kouw, gelukkig wel droog. Naast me zit het meisje dat tegenover me zat in de trein. Een aardig meisje uit Amsterdam die onderweg was vanuit Maastricht. Al om 6 uur opgestaan! Nu wens ik dat ik ook een trein eerder had genomen. Of later, dan zat ik nog in Den Bosch. Maar dat is altijd maar gelul achteraf. Ook ben ik blij dat er geen gewonden zijn gevallen en het alleen een paar ramen zijn die helemaal gebroken in hun kozijn zitten. De zijkant van de trein is helemaal beschadigd en toen we uit de trein liepen zagen we bijna de hele bekabeling erlangs hangen.
Ondertussen staat er een man naast ons bankje te prediken over 'dat is de boosdoener!'. Waarsschijnlijk een dakloze aangezien hij stinkt en er niet uit ziet. Vanbinnen gniffel ik even want die man praat precies als Rik uit Pittige Tijden. Nu nog een Jessica ernaast 'Wat een toestand!' dan zijn we compleet.

13.50
Eindelijk zitten we in een bus. Een man van de NS heeft hem overgehaald voor ons daar heen te rijden. 4 en een half uur verder en ik kan eindelijk uit Geldermalsen. Hoewel zo'n stranding goed is voor je social leven, je maakt een hoop contacten met mede strandelingen, ben ik blij als de trein de volgende keer gewoon doorrijd zonder 700 meter stroomkabel mee te slepen. Wat een geneuzel!

14.49
Eindelijk thuis. Nadat ik even met Willy aan de telefoon had gehangen en hem vertelt had wat er allemaal was gebeurd barstte ik in tranen uit. Het was toch wel erg heftig allemaal. De schrik van het moment gaat weer even opnieuw door mijn lijf als ik de kabel voor me zie en de gebroken ramen. Er is natuurlijk niks gebeurd en de ramen zijn erg dik. Maar het gevoel dat ik had op het moment dat die kabel losschoot moet ik nog even zien te neutraliseren. Tijd voor warme choco en koekjes aangezien ik door het lange wachten ook een verschrikkelijke kouw in mn lichaam heb zitten.

A life in boxes

Wat een kut dag! Hij begon zo goed, met een goed humeur, de zon scheen, lekker wakker en de presentatie in de les ging ook vlekkeloos! Stap ik in de bus, krijg ik een boete voor zwart reizen. Wat een eikel, hebben die mensen geen leven te zoeken? Anyhow, knap agressief dus. Rennen naar de trein omdat die over 4 minuten vertrekt werkt niet, in de trein zitten naast een dikke zeug die 4 cm. van jou stoel inpikt helpt ook niet en zien dat de zon verdwijnt en regenwolken tevoorschijn komen helpt al helemaal niet! Kwaad fiets ik naar het ouderlijk huis om de post te sorteren en na een tirade tegen mam over deze kinderachtige boete-uitdeler word ik naar boven gestuurd om een krukje te halen. En daar staan ze: dozen, dozen, dozen. Dozen met mijn geschiedenis, dozen met de geschiedenis van Bas en dozen met de geschiedenis van Pieter. Van Bas en mij zullen er dozen bij komen. Van Bas en mij zijn er nog een hoop andere spullen naast deze enkele dozen op zolder. Bas en ik leven nog. Maar de dozen gevuld met Pieters spul zullen niet meer vermeerderen. Er zijn geen andere spullen meer van hem naast deze dozen. Het is nu een jaar en 9 maanden verder. Maar nog steeds is het onrealistisch. Zoals Dalí zou schilderen, zoals Picasso zou schilderen, zoals Tim Burton een film zou regisseren. 'This shit just doesn't exist!' Rouw en verwerking hebben altijd 5 stages. Ik geloof dat ik te koppig ben om uit de eerste te komen.

Weinig

De rede dat ik al een tijd niet heb geblogd word echt een beetje te standaard. Daarom nog maar even een blogje tussendoor. Wat heb ik de laatste tijd allemaal uitgespookt? Veel kan ik je zeggen! Ik heb het enorm druk met school, werk, verjaardagen, familiefeesten, sociale contacten en meer school en werk. Niet echt veel tijd om te bloggen dus. Gelukkig heb ik als het goed is vanaf vandaag een netbook, dan kan ik ook lekker in de trein bloggen aangezien dat altijd een nutteloze tijd van mijn dag is die ik vaak zo nuttig mogelijk probeer te besteden. Ook komen nog vaak flashbacks van de Ierland reis naar boven. Bijvoorbeeld dat het vandaag zal gaan sproeien (nevel volgens Hannah) en dat ik van papa Americano nog steeds in de lag schiet (een 20tal bachelors op een zondag ochtend in het hostel). Ook mijn bruine laarsjes (waar ik meer dan de helft van de tijd op liep) voelen alsof ze nog steeds met hun eigenwijsheid door de bergen lopen. Maar helaas, geen bergen in Nederland en ook geen bachelors of papa Americano's. Ik ga weer verder met mij klaar maken voor een nieuwe drukke dag want er is niet zoveel meer te vertellen nu. XoXo, Gossip Girl! Oh nee, dat is een andere serie.

Tienervaders

Bij deze misbruik ik jullie lees tijd even voor een oproep: ik zoek tienervaders voor een interview. Voor school is dit ons thema en wij gaan onderzoek doen naar hun toekomstbeeld. Dus ken jij, ben jij of was jij een tienervader? Hier melden asjeblieft :) Dank je wel!

Hup holland, hup!

Nederland, ik heb het gemist. De gele nummerborden, rechts rijden en kaas, oh wat heb ik normale kaas gemist. Wat heb ik een normale supermarkt gemist en vooral: ik heb mijn bed gemist. Ik schreef in mijn vorige blog dat ik bang was om naar huis te gaan, bang voor wat er allemaal op me af zou komen. Na een goed gesprek die avond met Hannah (die ook niet kon slapen) voelde ik me al een stuk beter. Maar nu, nu het allemaal wat meer gewend is voel ik me super! Mijn kamer bevalt nog steeds enorm (dit weekend wel nog even verven) en school is echt super! Nog maar 3 dagen gehad en ze waren nu al super interessant. Ik heb de laatste dagen dan ook niet veel tijd gehad om te bloggen, hoewel ik dat wel wilde. Maar na 3 weken vakantie heb je een hoop vrienden te onderhouden, verhalen te vertellen en draadjes op te pakken dus nu heb ik even 5 minuten de tijd genomen om te zitten en te schrijven.
Wat ik ook nog even kwijt wil: gister heb ik een film gezien 'I am Sam'. Op de introductie van Pedagogiek hadden ze het er al over, vandaar dat ik hem ook daadwerkelijk gekeken heb. Maar wat een prachig ontroerende film is dat! Over een man met het IQ van een 7-jarige die een dochter probeerd op te voeden. Ik heb gelachen, gehuild en met spanning zitten kijken. Zeker een filmtip!!