Je zal het maar meemaken

10.10
Dan zit ik met al m'n goed fatsoen op tijd in de trein om een hoorcollege van 10.30 te volgen. Dan rijden we ongeveer een kwartiertje, horen we ineens allemaal gerommel en getik tegen de trein. Is er een aanrijding met een persoon geweest? Nee, het klinkt veel te hard. Ik kijk links uit het raam en zie een dikke zwarte kabel tegen het raam en de trein beuken. Oh god, dit is het einde. Hier ontspoort de trein en we gaan er allemaal aan! De trein remt met rap tempo af en de kabel tikt zachtjes door. Bij station Geldermalsen stoppen we en de trein is helemaal stil, mijn hart bonkt en moet even bijkomen. Hier en daar zuchten wat mensen en niemand weet precies wat er is gebeurd. Ik kijk mijn buurvrouw aan en ook zij heeft de kabel gezien. We kunnen er niet meer uit, de stroom is weg en we staan in Geldermalsen. Woehoe! Mijn hoorcollege begint over 25 minuten en ik zit in GELDERMALSEN! Wat een leven. Ik hoop dat we snel uit de trein kunnen en in ieder geval koffie kunnen drinken want pinnen bij de treinbackpackers kan niet. Godsamme, wat een schrik.

11.48
Nog steeds in Geldermalsen. Wat een drama! Ik zit hier op een bankje in de kouw, gelukkig wel droog. Naast me zit het meisje dat tegenover me zat in de trein. Een aardig meisje uit Amsterdam die onderweg was vanuit Maastricht. Al om 6 uur opgestaan! Nu wens ik dat ik ook een trein eerder had genomen. Of later, dan zat ik nog in Den Bosch. Maar dat is altijd maar gelul achteraf. Ook ben ik blij dat er geen gewonden zijn gevallen en het alleen een paar ramen zijn die helemaal gebroken in hun kozijn zitten. De zijkant van de trein is helemaal beschadigd en toen we uit de trein liepen zagen we bijna de hele bekabeling erlangs hangen.
Ondertussen staat er een man naast ons bankje te prediken over 'dat is de boosdoener!'. Waarsschijnlijk een dakloze aangezien hij stinkt en er niet uit ziet. Vanbinnen gniffel ik even want die man praat precies als Rik uit Pittige Tijden. Nu nog een Jessica ernaast 'Wat een toestand!' dan zijn we compleet.

13.50
Eindelijk zitten we in een bus. Een man van de NS heeft hem overgehaald voor ons daar heen te rijden. 4 en een half uur verder en ik kan eindelijk uit Geldermalsen. Hoewel zo'n stranding goed is voor je social leven, je maakt een hoop contacten met mede strandelingen, ben ik blij als de trein de volgende keer gewoon doorrijd zonder 700 meter stroomkabel mee te slepen. Wat een geneuzel!

14.49
Eindelijk thuis. Nadat ik even met Willy aan de telefoon had gehangen en hem vertelt had wat er allemaal was gebeurd barstte ik in tranen uit. Het was toch wel erg heftig allemaal. De schrik van het moment gaat weer even opnieuw door mijn lijf als ik de kabel voor me zie en de gebroken ramen. Er is natuurlijk niks gebeurd en de ramen zijn erg dik. Maar het gevoel dat ik had op het moment dat die kabel losschoot moet ik nog even zien te neutraliseren. Tijd voor warme choco en koekjes aangezien ik door het lange wachten ook een verschrikkelijke kouw in mn lichaam heb zitten.