A life in boxes

Wat een kut dag! Hij begon zo goed, met een goed humeur, de zon scheen, lekker wakker en de presentatie in de les ging ook vlekkeloos! Stap ik in de bus, krijg ik een boete voor zwart reizen. Wat een eikel, hebben die mensen geen leven te zoeken? Anyhow, knap agressief dus. Rennen naar de trein omdat die over 4 minuten vertrekt werkt niet, in de trein zitten naast een dikke zeug die 4 cm. van jou stoel inpikt helpt ook niet en zien dat de zon verdwijnt en regenwolken tevoorschijn komen helpt al helemaal niet! Kwaad fiets ik naar het ouderlijk huis om de post te sorteren en na een tirade tegen mam over deze kinderachtige boete-uitdeler word ik naar boven gestuurd om een krukje te halen. En daar staan ze: dozen, dozen, dozen. Dozen met mijn geschiedenis, dozen met de geschiedenis van Bas en dozen met de geschiedenis van Pieter. Van Bas en mij zullen er dozen bij komen. Van Bas en mij zijn er nog een hoop andere spullen naast deze enkele dozen op zolder. Bas en ik leven nog. Maar de dozen gevuld met Pieters spul zullen niet meer vermeerderen. Er zijn geen andere spullen meer van hem naast deze dozen. Het is nu een jaar en 9 maanden verder. Maar nog steeds is het onrealistisch. Zoals Dalí zou schilderen, zoals Picasso zou schilderen, zoals Tim Burton een film zou regisseren. 'This shit just doesn't exist!' Rouw en verwerking hebben altijd 5 stages. Ik geloof dat ik te koppig ben om uit de eerste te komen.