Droom

Diep in mijn ziel zit een plekje. Een groot, groen, verlaten bos met een vijver. Een heel blauw vijver met een huisje er in. In dat huisje woont een man, een man die alle antwoorden heeft op de vragen die ik heb. Eergisternacht liep ik door dit mooie, stille bos. Geen geluid om me heen, alleen de stilte, vrede, groen. Ik kwam bij het meer en daarnaast stond de man op mij te wachten, iets ouder dan ik, jong en fris. Hij stak zijn hand naar me uit waar ik de mijne zonder twijfel in legde. Hij nam me mee een trapje af, het vijvertje in. En daar, onder de oppervlak van het water stond een huisje, met een openhaard, meer vrede en stilte in de sfeer. Ik praatte met hem, stelde hem vragen over mij, over de wereld en alles wat daarbij hoort. Hij wist alle antwoorden, wist alle dingen te vertellen en uit te leggen. Het was zo fijn om daar te zijn, zo diep in mijn ziel, alsof ik een deur had geopend die verscholen lag achter allerlei ellende. Maar toen ik wakker werd, mijn ogen opende in mijn normale kamer, geen stilte, geen bos, was ik de hele conversatie vergeten. Alleen het gevoel bleef hangen. Ik wilde alleen mijn ogen weer sluiten en verder dromen, terug naar deze plek en niet meer wakker worden. Maar in slaap vallen ging niet meer en als dat al zo was ben ik bang dat ik niet terug zou gaan naar die plek. En nu kan ik alleen nog maar heimwee hebben naar dit gevoel. Een gevoel die ik toch een beetje terug krijg als ik dit terug lees.