Hoewel ik dat een vreemde uitspraak vind, vind ik de reacties altijd een beetje verwarrend. "Wat zielig voor zijn nabestaanden", "En hij had nog wel een gezin."
Arme Antonie, te depressief om verder te leven en dit is wat hij te horen krijgt. De man zat blijkbaar zo in de shit, zo in zijn eigen verdriet gevangen dat hij het niet meer aankon. Nu weet ik natuurlijk helemaal niks van wat er aan de hand was, maar ik geef hem zijn goed recht om over zijn eigen leven te beslissen wanneer hij daar mee ophoud of niet. Arme vrouw, arme kinders, die nu verder moeten zonder de man in het gezin, maar nog beter gezegd: arme Antonie, arme man dat het zo ver is gekomen dat hij de wanhoop is gepasseerd en afstand heeft genomen van het lichaam die hij niet meer aankon, van het duister waar hij alleen maar uit wilde. Het gezin komt er wel overheen, het mag dan lang duren en het zal niet makkelijk worden, maar ooit komt er een dag dat ze vrede hebben met wat er is gebeurd. Antonie zou dat misschien wel nooit hebben gehad tot de dag dat hij op zijn 85e in een tehuis zou zitten met "een mooie leeftijd om te sterven" misschien zelfs wel nadat zijn vrouw een paar jaar eerder was gegaan, maar te depressief om alle voorgaande jaren überhaupt te hebben mee gemaakt. Petje af Antonie, dat je deze stap hebt durven zetten, dat je jezelf uit je leiden hebt verlost. Alstublieft, zie mij nu niet als een egoïstische trut die het goed vind dat Antonie er niet meer is, integendeel, het is verschrikkelijk dat zoiets zo ver moet komen. Maar denk ook een beetje aan deze man.
Succes aan de familie, succes met het verwerken van dit grote verlies en succes met het accepteren van zijn keuze.
Ik denk dat als het een single was zonder gezin, het een ander verhaal was geweest en het met je eens had kunnen zijn. Maar ik vind dat je dit je gezin echt niet aan kunt doen! Het is al vreselijk als je vader dood gaat, laat staan als je van mama te horen krijgt dat papa het leven niet meer aan kon en er een einde aan heeft gemaakt!
BeantwoordenVerwijderenIk kan me heel goed voorstellen dat je door diepe, diepe dalen kan gaan omringd door de zwarste schaduwen en in de greep van je grootste nachtmerries. Maar dan vind ik dat je voor je kinderen door hoort te gaan en niet de keuze maakt om er maar mee te stoppen.
Het is mijn mening, maar ik vind zelfmoord eerder laf dan dapper. Mensen die over hun suïcidale gedachten/gedrag heen komen, die weer uit hun dal klimmen, daar heb ik bewondering voor.
kus Han
Natuurlijk heb ik daar ook bewondering voor. Dat is zeker goed als je dat lukt natuurlijk! En knap!
BeantwoordenVerwijderenEn je hebt gelijk, tegenover die kids is het ook niet eerlijk dat paps weg is. Maar er zitten genoeg mensen in tehuizen en instellingen die er gewoon niet meer uit komen. Die de rest van hun leven wegteren in hun zwarte gat. Wat voor leven heb je dan nog? Is dat eerlijk tegenover die kinderen?
Als mijn papa dat had gedaan, was ik natuurlijk ook kwaad geweest, maar ik had ook de keuze kunnen accepteren: wie ben jij om te zeggen dat je papa wilt laten leiden doordat hij gewoon echt niet meer de lichtjes ziet, omdat je zelf niet zonder hem kunt.
lijden als in pijn is trouwens met lange ij =P Maar dat terzijde, ik snap je punt hoor! Het is ook gewoon een heel lastig onderwerp want aan de ene kant, inderdaad waarom zou je inderdaad je papa laten lijden, en wat is hij dan nog waard als vader? Maar goed aan de andere kant blijf ik het laf vinden. Ik denk dat het heel erg van de situatie afhangt, de persoon, het gezin...
BeantwoordenVerwijderenxxx H
Is ook zeker, wat ik ook al schreef in de blog, ik weet natuurlijk helemaal niet wat er aan de hand was. Misschien was het al jaren zo, was er echt veel aan de hand, maar voor het zelfde geld was er helemaal niks aan de hand. Ik weet het niet.
BeantwoordenVerwijderen