Ik wist niet dat ze nog bestonden: perfecte mannen. Gister avond zijn we naar de W2 geweest voor het B-There festival. Na eerst Dio een beetje belachelijk te hebben gemaakt zijn we flink los gegaan op Aux Raus. Ik hoorde van een aantal mensen dat Mala Vita helemaal Das Scheisse was maar nadat ik wat nummers had gehoord was ik er niet echt ondersteboven van. Tot gister dus. Heerlijke dansmuziek met veel gevoel. Nadat ik wat geluisterd en gedanst had keek ik op het podium en was ik nog meer verkocht dan alleen van de muziek. De zanger is zo verschrikkelijk mooi, daar wordt je bang van! Een heerlijk koppie met enorm veel karakter erin. Samen met zijn gitaar, zijn gespring en enthousiasme op het podium was ik helemaal verkocht, verhandeld, niet meer bij zinnen in extase verloren in de hemel. Dit maakte het optreden nog mooier! Bas kent de bassist van de band en naderhand zijn we ook nog even het podium op geklommen en backstage geweest. Ik heb hem daar misschien 2 seconden gezien, verder niet. Nu vind ik dat ook niet heel erg, want wat zeg je tegen zo iemand? Als ik naar zijn gezicht kijk klinkt 'jullie speelde goed' behoorlijk lame en afgezaagd. De hele dag heb ik al kriebels in mijn buik, ik ken deze hele jongen niet maar zijn vertoning op het podium was meer dan genoeg. Misschien is het een eikel, een arrogante lul of misschien ook wel heel lief, ik blijf voorlopig even lekker oppervlakkig denken aan zijn uiterlijk. Hopend dat dat gevoel snel weer weggaat want verlangen naar iets waarvan je weet dat je het nooit zal krijgen breekt op. Ik voel me een verschrikkelijke groupie en dat gevoel wil ik kwijt. Ik ben geen groupie, nooit geweest. Posters van acteurs of bands heb ik nooit gehad en verliefd worden op zo iemand stond al helemaal niet in mijn vocabulaire. Maar helaas, ook mij is het overkomen. Ik blijf me nog effe lekker zo voelen, nog even genieten en dan gaat het kastje weer dicht.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten