In Ierland hadden Hannah en ik geregeld last van 'Jack-Sparrow-Momentjes'. Wat houd dat in? Dat je gewoon aan het lopen bent en even je evenwicht verliest waardoor je ineens tegen de ander of een wild vreemde aanbeukt en dan heel droog roepen, oeps, jack Sparrow momentje. Maar ook voor en na Ierland hadden we hier last van, alleen voor Ierland hadden we de term Jack Sparrow momentje nog niet. Maar vandaag voel ik me een echte Jack Sparrow. Mijn zieke hoofd maakt al dat ik ietwat uit balans ben maar na die paracetamol (die ik misschien beter niet had kunnen nemen) ben ik helemaal out of control. Ik zwieber een beetje door mijn kamer en mijn armen staan exact hetzelfde als die van onze vriend Jack. Ik lig dan ook helemaal krom om mezelf iedere keer als ik weer eens helemaal uit balans op mijn bed donder. Nee, ik denk dat het het beste is als ik weer in mijn bed kruip met wat fruit, De aarde vanuit de Hemel en misschien straks ook wat Pirates of the Caribean. Ik heb het namelijk ook alweer voor elkaar gekregen met dat vlijmscherpe mes een stukje van mijn vinger af te schaven. Bah, ik haat ziek-zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten