Run forrest run

Normaal zou ik wegrennen, zou ik zin hebben in het feestje van vanavond om lekker alles te vergeten, om lekker niet aan die vervelende dingen in het leven te hoeven denken, om lekker mezelf te verdrinken uit het verdriet wat er zit. Maar vandaag niet, vandaag wil ik naar huis, naar mijn bed, onder mijn deken waar niemand me kan zien, waar niemand me kan storen, waar ik na kan denken over mezelf en de wereld zonder het gedreun van een harde beat op de achtergrond. Een mens is niet gemaakt om teleurgesteld te worden door de ander. Een mens is niet gemaakt om keer op keer ergens energie in te steken en er achter te komen dat het weggegooide energie is. Zo ook het eindeloze verhaal van deze weekenden, het eindeloze verhaal van jezelf aan de kant zetten om een relatie te laten werken, het eindeloze verhaal van iemand los te moeten laten wie je helemaal niet los zou moeten laten. Maar misschien kan ik het deze keer. Misschien lukt het nu wel. Misschien ben ik nu eindelijk sterk genoeg om eerlijk tegen mezelf te zijn. Misschien ben ik nu sterk genoeg om als een onafhankelijke jonge vrouw hier de deur achter me dicht te doen en de grote stad in te lopen zonder een groot gemis in mijn achterhoofd, zonder de pijn van elke keer weer de teleurstelling. Deze keer ga ik het proberen om een ander stukje van mezelf aan de kant te zetten, om een ander stukje geen aandacht te geven, om een ander soort relatie van belang te laten worden: namelijk met mezelf, want wie is er belangrijker in iemands leven dan jezelf?