Woord ontleding

Ik zit op kamers. Ik heb een kamer in een studentenhuis. Ik sta op kamers. Ik woon op mijzelf. Ik loop op kamers.
Waar woon je? Op kamers.
Buiten het feit dat het woord 'kamer' raar klinkt als je er lang over na denkt, vraag ik mij toch af waar de term "ik zit op kamers" vandaan komt. Als oma vraagt waar ik nu woon, en ik antwoord met "ik woon op kamers" zou zij dan net als ik een visioen van een huis, met kamers, met daarop mijn spullen en bed zien? Op kamers, zou betekenen op het dak, op meerdere kamers, niet in de kamer, veilig en droog. Wat een rare uitspraak eigenlijk.

Pizzagothics

Op het jeroen bosch college was ik niet heel erg aanwezig. En dan bedoel ik niet zozeer mijn spijbel gedrag maar ook mijn hoofd. Een hoop herinneringen ben ik vergeten of heb ik simpelweg verbannen. Een hoop mensen die ik dagelijks gezien zou moeten hebben kan ik niet eens meer het gezicht van herinneren. Ik noem het maar 'selectief waarnemen'.
Gisteravond, op de goed geslaagde Las Vegas party van Hester kwam er bij de dranktafel een meisje naar me toe: 'Jij bent toch Asha?' waarop ik natuurlijk antwoord met 'ja'. Ze kijkt me hoopvol aan en stelt zich voor. Ik steek uit alle beleefdheid mijn hand uit en zeg 'aangenaam' nog niet wetend dat dit meisje mij kent en het dus heel raar is dat ik mijn hand uit steek en 'aangenaam' zeg. Heeft zij een of ander raar verhaal over mij gehoord waar ze de fijne details even van wilt horen? 'Jij hebt toch op het jbc gezeten?' en ze kijkt me nog steeds hoopvol aan, 'ja'. Ze kende me en zei dat ik bij 'het andere groepje zat' ik had nog steeds geen flauw idee waar ze het over had of wie ze was dus geloofde haar meteen. Ik had hen gedoopt als de 'pizzagothics' kon ze me vertellen. Vaag begon er een belletje te rinkellen maar toch moest ik zeggen 'sorry, maar ik heb geen idee wie je bent.' Ze brabbelde nog wat over geknipt haar en gellukkig werd ik op dat moment gered door iemand die ik me nog wel herinner van het jbc.
De pizzagothics, blije emo-gothic gekleedde mensjes die blij huppelde door de school en ik een paar keer op pizza-eten had betrapt. Ik heb ze pizza gothics gedoopt en blijkbaar is dat blijven hangen. Ik was misschien 16 toendertijd en ik ben bang dat ik op hun leeftijd net zo erg was. Maar toch grappig om te horen dat de term is blijven hangen. Ze zouden het in de Van Dale moeten plaatsen.
Jij was toch moe?! Wat doe je op een feestje?! Ja, daar heb ik dus mijn laatste energie van de avond gebruikt. Om 12 uur zijn we richting de stad gegaan en dat had ik beter niet kunnen doen. Om 2 uur stond ik weer trillend op mijn benen thuis hopend op wat slaap. En nu hoop ik op een uitslag van de docter.

Surprise!

Belt je vader op rond een uur of half 7: "Ik sta voor de verkadefabriek en ik kan je niet vinden!" Mijn vader staat voor de verkadefabriek? Is dit een grap? Probeert hij me te zoeken op google maps? Nee, hij en mijn broertje zijn vanuit Amsterdam hierheen komen rijden omdat pap dacht dat mijn diploma uitreiking vandaag was. Haha! Na een "Ik kom eraan!" rende ik met mijn moeie hoofd en zonder make-up de straat op en stapte in bij pap en Laszlo. Even de weg gewezen en toen zijn we heerlijk gaan eten bij de Verkadefabriek. Toen we net klaar waren en koffie bestelt hadden komen ineens mam en Willy het terras op gelopen. "Jullie hier?" zij wisten er net zo weinig van als wij. Maar ze gingen binnen zitten, de relatie mam-pap is niet zo geweldig. Op de trillende handen en lichte duizeligheid na ging het verdraait goed, dat uit eten. En het was erg gezellig. Kortom, een leuke verassing dus!

1 tot 2 of 4 tot 5 dagen.

Hier zit ik dan, zoals mijn moeder mij is gaan noemen: als een vatelapje. Typen is eigenlijk al te veel moeite, laat staan op een stoel zitten of moeite doen om deze blog te schrijven. Maar ik verveel me, kan niks en dus is het tijd om te bloggen. De titel verwijst naar wat de assistent van de dokter mij heeft vertelt, of eigenlijk, 2 verschillende. Ik heb al een tijd last van oververmoeidheid. Ongeveer een maand geleden ben ik hiervoor naar de huisarts geweest, die meette mijn bloeddruk en constateerde dat die te laag was. 2 keer drinkbouillon per dag en veel drop eten (niet te veel, dan wordt je dik ;)) raadde hij aan. Nadat ik hoofdpijn kreeg van Opkikkertje ben ik overgestapt op biologisch en daarna naar Knorr. Het hielp een tijd goed en ik voelde me zo fit als ik maar zijn kon. Maar afgelopen zondag stortte ik weer in. Leuk mijn laatste energie verbruikt in de Ikea met Pap, maar daarna was ik weer even een vatelapje tot the magical Bouillon en heb ik heel Amsterdam door kunnen lopen. In Almere ging het ook goed. Maar maandag in de trein naar huis stortte ik weer in. Zoals ik mezelf altijd een beetje verder push dan ik kan ben ik met alle moeite toch naar mijn moeder gefietst. Oma, mama en Willy begonnen zich zorgen te maken en Oma zei vriendelijk doch dringend en een beetje dreigend, waar oma's perfect goed in zijn, dat ik terug moest naar de dokter. Zo gezegd zo gedaan: afspraak op donderdag middag. Woensdag ziek naar huis, kon niet meer op mijn benen staan en donderdag op touristen snelheid naar de dokter gefietst. Ofja, de assistent. Mijn bloeddruk was normaal maar het klonk als Pfeiffer zei ze. Nee daar hoef je geen griep meer bij te krijgen en ontstekingen zijn blijkbaar ook niet noodzakelijk. Bloedprikken dus! Over 1 á 2 dagen heb ik de uitslag. Dus ik vandaag met al mijn goede moed gebeld naar de assistent, een andere deze keer, om te horen dat dat meestal toch wel 4 á 5 dagen duurt. Lekker dan! Nu ga ik de rest van de dag weer ik bed film kijken, proberen mijn hoofdpijn weg te krijgen en water drinken. De bakker hoop dat ik er morgen weer ben, maar zoals ik me nu voel ben ik bang van niet :(

Happynezz

Je kan vechten en tegen bureaucratie wat je wilt, maar nu het op papier staat dat ik blijkbaar slim ben geeft wel een goed gevoel. Elke keer als ik er aan denk krijg ik sparkles in mn buik en verschijnt er een grote glimlach. Alsof er een enorm zware donkere storm wolk van mijn schouders is gevallen voelt mijn aura wit. Alsof er een groot wit ligt om me heen straalt wat me goed laat voelen. Ik hoor er bij, ik ben slim, ik kan zonder omwegen en vlekkeloos naar het hbo. Ik heb het altijd geroepen op het vmbo: ik wil hoe dan ook eindigen met een hbo-diploma. En eindelijk is het zo ver: ik kan het gaan waarmaken. Ik kan het eigenlijk nog niet helemaal geloven, ik was er heilig van overtuigd dat ik gezakt was. En dan moet ik nu ineens een feest plannen en voorbereidingen treffen voor volgend jaar. WTF?!
Maar eerst werken, centjes verdienen, naar papa, naar Hannah en (toch) een vliegvakantie plannen met Hannah. We wilden op de brommer maar papa zei vriendelijk doch dringend dat hij dat geen goed idee vond omdat de meeste ongelukken gebeuren door mensen die net hun rijbewijs hebben en dan op vakantie gaan. Vliegvakantie naar Cork it iz den! Nog een keer dan maar: WTF? WOEHOE!!!

Geslaagd

Zo zit je bij je examens, balend dat je geen kont hebt uit gevoerd. Zo zit je 3 weken jezelf aan te praten dat je gezakt bent omdat het niet anders kan vanwege de hoeveelheid werk die je niet geleverd hebt. Zo zit je een uur van te voren met stress in je maag, hopend dat je toch geslaagd bent maar de hele tijd zegt dat je gezakt bent omdat je niet teleurgesteld wil worden. En zo zit je met een grote envelop in je hand waar op staat "De kandidaat is voor het eindexamen: Geslaagd. Ik ben geslaagd. What the freaking fuck. Geen je hebt gefaald.. Nee geslaagd, geen herkansing, geen 21+ toets als ik 21 ben, geen onzin over deelcertificaten: Ik, Asha Schoonheid, Ben geslaagd! Ik moet het nog even laten bezinken maar vanavond ga ik gewoon heel vaak roepen dat ik geslaagd ben, dan dringt het vanzelf wel door.

Een nacht niet alleen

Mijn mama en stiefpapa zitten sinds vorige week donderdag op Oerol, precies een week geleden dus bedenk ik me nu. 10 dagen zon, zee, muziek en theater. En ik zit hier: opgescheept met een kater die vogels naar binnen brengt en een poes die manisch depressief is. De kater loopt altijd in de weg, maakt je pas opgeruimde kamer weer rommelig en eet alles wat hij eten kan. De poes loopt ook altijd in de weg, kijkt je altijd boos aan, krabt je als je vervelend bent en vind het leuk om in de weg te liggen als je slaapt. Elke keer als ik even een uurtje het huis kom onderhouden is de kater helemaal blij. Hij komt eerst vertellen hoe hard hij me mist (Miaauuww!! Miaauuw!! en dat 10 minuten lang) en dan wil hij heel erg geaaid worden. De poes is boos op me, zoals mama dat altijd zegt. Ik heb haar in Amsterdam gekregen dus eigenlijk van mij. Maar ze is hier gebleven want laten we eerlijk zijn: een kat die mensenschuw is past niet in een studentenhuis met 9 wilde woeste studenten. Maar om alles even te compenseren ben ik vanacht hier gebleven en het was een vreemde nacht. Als ik wakker werd was ik verdwaald, ik heb de hele nacht gedroomd (of althans dat lijkt zo) en inderdaad: de poes lag weer net zo hard in de weg en de kater had een vogel naar binnen gehaald en lag die niet zonder geluid ergens in een hoekje van de slaapkamer te verschransen. Het was heerlijk, zo'n nachtje met de beesten, maar ik ben blij dat ik vanacht weer gewoon mijn dekens niet hoef te delen en ik ook niet wakker word van een krakende dode vogel.
En dan nu de dag verslijten met werk, afspraken en drukte en van vanavond om 7 uur de uitslag van mijn examens ophalen.

Voetbal

Tijdens het post sorteren in het ouderlijk huis heb ik voetbal aanstaan. Nederland tegen een ander land, ik weet al niet meer welke. Verdiept in de huisnummers hoor ik af en toe een naam voorbij komen van een man in een korte broek die de bal aan zijn voet heeft. Affelai, broekhorst, ze zullen vast anders heten maar wederom is dit het enige wat ik me kan herinneren. Als af en toe de stem van de spreker wat luider en spannender word kijk ik even op van mijn Parcivalring en kom tot de teleurstelling dat er niet gescoord is en als er gescoord zou zijn, ik het gemist heb vanwege de veel interessantere huisnummers die ik op volgorde moet leggen. Wat me wel is opgevallen en bijgebleven zijn de toeters: een irritant zoemend geluid wat continue op de achtergrond klinkt alsof een hele horde malaria muggen buiten het stadium wachten tot de vrolijke nederlandse suporters naar buiten komen zodat ze met zijn alle aan hun feestmaal kunnen beginnen. Als je daar in de tribune zit bedenk je zelf toch ook wel dat de scheids zichzelf niet meer kan horen denken en dat je zelf een hoorapparaat nodig hebt zodra je weer in je eigen land bent? En de catacombe, is dat niet een ondergrondse begraafplaats? Nee, voetbal kijken in je eentje is niet leuk. De volgende Nederland wedstrijd cheklist: bier, een grote tv, vrienden en een goede stem om doelloos mee naar de tv te kunnen schreeuwen om de malaria muggen te overstemmen. En dan gaan we nu wachten tot alle Nederlanders massaal met zijn allen naar buiten rennen, hun auto in stappen en als bezetenen op hun claxons zullen drukken alsof hun leven er van af hangt. Hoe ik het me kan herinneren, toen ik 2 seconden bezig was met het oefenen van mijn theorie examens was het zo dat je voor toeteren buiten een levensbedreigende situatie een boete krijgt. Paradijs voor politie agenten dus, zo'n gewonnen wedstrijd. Maar het doet ze niks. Waarschijnlijk zijn ze zelf ook nog zat en euforisch en worden de regels heel even aan hun waterdichte politie laars gelapt omdat Nederland toch maar gewonnen heeft. Voetbal is gestoord en maakt gestoord. Een stel Nederlandertalers met houten knuppels is er niks bij.

Karma Coma

Mijn dag begon spannend: om kwart over 9 keek ik op mijn telefoon en vond een smsje van een huisgenoot: "Kadootje!! Het staat voor je deur!! x" Nieuwsgierig als ik ben had ik geen zin meer nog een kwartier te wachten op mijn wekker en met mijn sinterklaas gevoel ging ik kijken wat Sint in mijn Schoen had gestopt. Vol spanning liep ik naar de deur, draaide de sleutel om en vond daar een prachtige Pion voor mijn deur. Ik was nog erg slaperig dus lachen kwam er niet van, maar stiekem gniffel ik van binnen met dit mooie, doelloze welkomsgeschenk! Maar daarna begon het echte werk, nadat ik me een paar weken geleden had aangemeld voor vrijwilligers werk bij Amnesty International ben ik vandaag op 1 Ander Festival handtekeningen wezen verzamellen. In de mail stond dat we van 2 tot 11 bezig zouden zijn maar uiteindelijk heb ik maar 3 uur rond gebanjerd. Bij de ingang, dus erg handig met al die nieuwe binnenkomers. Jeetje wat is het simpeller om een handtekening te krijgen dan een donateur. Zodra mensen moeten betalen voor iets is de wereld in eens niet zo belangrijk meer. Maar ondanks dat de mens zo is gabasseerd op kapitalisme is het wel enorm gewaardeerd werk. De mensen die een praatje komen maken vinden het hartstikke fijn dat ik mijn vrije tijd inlever om de sloppenwijk bewoners van Nairobi een beetje te helpen. Maar daarnaast ben ik zelf ook erg blij dat ik dit heb gedaan. Ik voel me sereen en schoon, mijn karma is gepoetst en ik ben nog minder kapitalistisch dan ik al was. Het was mijn eerste en zeker niet mijn laatste keer. Ik ben ontmaagd in het vrijwilligers werk en het smaakte naar meer. Ook ben ik door Olly gestrikt voor het doel 'one man' of whatever en deze keer mocht ik zelf kiezen waneer het afgeschreven word! Dus niet meer ongmakkelijk van je laatste 10 euro.
150 handtekeningen en een dag vermaak verder ga ik nu lekker in bed liggen met mijn 6 nieuw gekochte films. Ik voel me geweldig.

En verschil is er

Soms was er een keer iemand die zei dat hij/zij wel eens alleen op vakantie wilde. Zo kom je enorm in contact met de mensen en met jezelf. Ik moest er niet aan denken, 2 of 3 weken alleen met mezelf en vreemde mensen. Ik durfde niet, wilde niet, was verslaafd aan de mensen die ik ken. Maar ik heb gister zowaar de beslissing gemaakt dat ik het wel kan, wil en durf. Rondtrekken door een land met alleen je zelf, je eigen gang gaan en van niemand last hebben. Met de bevolking praten en lekker je 'ding' doen, wat je 'ding' dan ook is. Grootse plannen dwalen in mijn hoofd om te gaan hitchhiken door Ierland deze zomer, wat ik ook nooit durfde, stel je komt een verkeerd persoon tegen. Misschien eens Pepperspray inpakken dan. Er staat eerst nog een week Ardennen op de planning en als dat niet doorgaat word het toch misschien een vakantie Ierland plannen. Mooie mannen met een cool accent versieren klint ook niet heel verkeerd.
Ik moet eerlijk zeggen dat de angst dat ik geslaagd ben steeds groter wordt. Dat zou namelijk betekenen dat ik volgend jaar moet studeren. Waar ik aan de ene kant enorm veel zin in heb, maar ik weet eigenlijk ook niet goed wat, waar, hoezo? Waar zie ik mezelf over 10 jaar? Ken ik mezelf goed genoeg om nu, op mijn 20e te bepalen wat ik ga doen tot mijn 65e? Ik heb geen idee, zie ik mezelf vandaag uberhaupt wel? Leven in Nederland is moeilijk, leven van dag tot dag onmogelijk, maar de toekomst plannen kan niet. Ik voel me een buitenstaander van de Maatschappij, en volgens mij wil ik niet eens een 'binnenstaander' zijn. Het leven is moeilijk, of ik maak het moeilijk. Ik denk het laatste. Wat maak ik het leven moeilijk. Maar dit zal wel weer een moment opname zijn. Eerst de 17e maar eens afwachten en studeren kan altijd nog wachten als ik dat wil.

Verschil moet er zijn

Maar niet helemaal. Het verschil is deze keer dat ik kook en niet elke dag de magnetron gebruik. Hetzelfde is de koffie: Vienna van Senseo. Ooit te veel gedronken op de Buitenpepers met een Ex, nooit meer gedronken toen ik thuis woonde en nu wederom op kamers met Senseo Vienna, suikerklontjes in de glazen pot en wegwerp roerstokjes. Zo blijven somige dingen hetzelfde, ook na anderhalf jaar thuis te hebben gewoond. Maar gelukkig is er ook verschil en dan met name in mijn bezuiniging. Zoals ik al zei kook ik nu in plaats van kant en klaar maaltijden. Daarnaast kan ik een hoop brood van de bakker mee nemen en Limonade is een hele ontdekking! Maar het grootste verschil is toch wel de 15 m2 kamer op de buitenpepers en de 10m2 kamer hier in de Havensingel. Niet dat ik mijn huisgenoten niet aardig vind, maar ze moeten maar snel weggaan zodat ik een grotere kamer krijg! Oke dat was niet aardig. Ik heb hele leuke huisgenoten, 9 deze keer in plaats van 3, en ik zou niet willen dat ze weggingen. Dat wordt toch bezuinigen in ruimte en misschien is een kast erbij ook wel handig :) Ik had even een moment van nostalgie, neem het mij niet kwalijk. Ik zal weer overgaan op zinnige blogs.

Snoepje?

Liefde is als een snoepwinkel. Mannen zat en stiekem liggen ze voor het grijpen. De prijs is een beetje flirten en als je dat niet kan, als je zonder geld zit heb je pech. Geen snoep! Tenzij je zo'n goedzakkerige suikeroom tegenkomt die het flirten niet wil en je gratis snoep geeft. En soms zit er dan een eikel tussen die er misbruik van maakt. Gratis snoep, maar ondertussen ben je kwetsbaar en gebruikt. Snoep is lekker, mannen zijn lekker, maar als je niet goed poetst, flost, spoelt of kouwgom eet zit je voor je het weet met pijn en gaatjes bij de tandarts te boren en gaten op te vullen. Liefde is als een snoepwinkel, te verleidelijk voor iedereen, te breekbaar voor iedereen.
"Life is like a box of chocolats, you'll never know what you are gonna get." Is ook wel een befaamde uitspraak, en dan natuurlijk niet zonder het verchrikkelijke accent van Tom Hanks. Liefde is als een doos chocola, poetsen, flossen, verrassend en soms te smerig voor woorden.
Maar natuurlijk ook heerlijk, anders zou niemand meer naar de snoepwinkel gaan! Ik heb nog veel te leren over het leven en over liefde maar ik denk dat ik voorlopig ga dieeten.

Cinderella

Vandaag heb ik mijn stiefvader geholpen met het rondbrengen van de post. Dit ga ik de komende weken over nemen omdat ik toch niks beter te doen heb en de centjes goed kan gebruiken. Vandaag zijn we met zijn bus gegaan maar de volgende keren zal ik toch op mijn eigen fietsje moeten gaan. Daar is dus de gewenste lichaamsbeweging. Joepie! Maar naast de lichaamsbeweging, bezigheidstherapie en centjes is het een super buurt waar ik moet lopen. Namelijk de kastelen in Engelen. Een klein meisje zoals ik, die daar rondloopt met kleding zonder merkje, binnenkort wonend in een crappy studentenhuis en uit een milieu komende waar Louis Vuiton niet eens bestond, voel ik me stiekem een beetje Cinderella. Het zijn prachtige nieuwbouw huizen waar je wel op moet kwijlen als je langs loopt. Om de 10 deuren is de gevel anders en alles is nieuw. Kijk je naar binnen zie je de Prada's en Gucci tassen in overvloed en voor bijna elke deur staat een Audi. En als ik daar zo rondloop droom ik een beetje van dat leven. Hoe heerlijk het me stiekem lijkt om in een kasteel te wonen met een Audi voor de deur en merk tassen. Maar als ik me dan bedenk wat voor types er achter die deur wonen, wat voor mensen er in die Audi's rijden, wat voor roddeltantes hun blackberries uit hun nieuwe 300 euro kostende Gucci tas halen, ben ik blij dat ik daar niet bij ben. Ben ik blij dat ik zelf mijn studie moet betalen, mijn rijbewijs en dat ik blij ben met mijn tweede hands Sony Ericson walkman phone. Ik ben blij dat mijn buren mij niet veroordelen als ik een dag niet op hakken loop en dat ik lekker mijn kleding bij de H&M kan kopen. Soms mag je dat ook wel waarderen denk ik zo.