The road ahead

Soms verwaterd een vriendschap omdat je uit elkaar groeit, soms eindigt een vriendschap door ruzie, soms eindigt een vriendschap omdat mensen aftakelen. Ik heb de laatste tijd een hoop mensen van mijn vrienden lijstje geschrapt. Nog net niet met pen en papier op een blocnote. Soms ben ik bang dat ik een vriendschap moet schrappen. Dat de sterke band die er altijd is geweest, door omstandigheden zo ver weg is geraakt dat je niet meer tot elkaar door kan dringen. Hoeveel je ook om zo iemand geeft. Soms schiet die band echt los, dan is het afgelopen. Bij sommige banden ben ik daar redelijk simpel in, is het over dan is het over. Ik geloof er wel in dat echte liefde alles overleefd. Dat echte vriendschap niet zomaar kan losschieten. En als dat wel gebeurd, denk ik heel simpel, dan zal het geen echte liefde zijn geweest.
Maar soms maak je ook mooie dingen mee. Dan zie je iemand aftakelen, kwijtraken, losschieten, maar krabbelt weer overeind. Dat je ze dagen ziet slenteren, wel lachend maar zonder licht, dat je dingen wilt zeggen maar het laat omdat het misschien geen nut heeft, en dan op een dag ziet dat het licht is herrezen. Dat de persoon die je op dag 1 hebt leren kennen weer terug is. De zorgen die ik had, zijn dan met een paar uur helemaal verdwenen. Dit heb ik vandaag mogen meemaken, dit heb ik vandaag mogen zien. En nadat ik dit had meegemaakt, had gezien, zat ik met het warmste gevoel ooit op mijn fiets. Het bestaat nog, liefde. Het bestaat nog, wilskracht. Ze bestaan nog, sterke mensen waar je trots op kan zijn.
Normaal schud ik een blog in 5 minuten uit mijn mouw, vandaag niet. Niet alleen omdat het vannacht toch allemaal wat bonter is geworden dan gepland, ook omdat ik mensen niet wil kwetsen. Ik heb vandaag een heerlijke dag gehad en wil dit delen, en ik wil ook delen dat ik zo ontzettend trots ben op de persoon in kwestie. Hij komt er wel, en als hij komt, komt hij goed!
Ondertussen is het zondag, ga ik mijn vissenbak schoonmaken om daarna lekker nog na genietend van dit weekend in bed te gaan liggen met een film.

Verslaving

Ik denk dat ik een nieuwe heb. Nu weet ik niet zo goed wat mijn oude was, maar ik heb een verslaving. En ik wil niet afkicken, want het is niet schadelijk, het kost geen cent en het vergt maar 10 minuten van mijn dag. Waar ik aan verslaafd ben? Binaural Beats. Ik hoorde van Tako vorig weekend dat ze bestonden en heb het even op youtube gezocht. Ik ben op bed gaan liggen met mijn netbook op schoot, mijn oordopjes in en de trance laten komen. En of ik in trance was! Wat een heerlijke space was dat! Mediteren was het niet, want mijn hoofd was niet leeg. Maar ik was in een soort andere wereld. Soms kan ik enorm op gaan in fantasieën, maar nu was ik daar, in hetzelfde gevoel die een fantasie me geeft, maar dan reeëler, nog fijner. Ik denk dat ik dit elke dag even ga doen! Mediteren is er niks bij (of ik faal gewoon hard in mediteren, dat kan natuurlijk ook). Maar ik weet wel dat hij mij net die 10 minuten rust geeft die ik nodig heb.

Up

Na twee dagen gerouwd te hebben vind ik dat het nu wel weer op mag houden. Gister overdag ging het prima, beter dan verwacht. Maar twee avonden huilen vind ik wel weer genoeg. Vanochtend werd ik wakker, om 6 uur, en toen voelde ik me prima, ik had er zin in. Toen ik om 7 uur echt mijn bed uit kwam was het alweer een stuk minder. Het voelt helemaal niet zoals vroeger, als er een depressie zat. Nee ik voel me goed, maar de rouw zit er nog zeker in. Nu snap ik dat best, de afgelopen twee jaar heb ik er nauwelijks iets aan gedaan. Eergisteren voelde ik me ook even schuldig dat ik zo lang niet aan hem gedacht had. Of wel aan hem, maar niet aan het feit dat hij dood is. Misschien dat het daarom nu zo lang blijft hangen. Ik hoop dat ik het zo op mijn werk weer flink druk krijg zodat ik aan het eind van de dag weer zo'n heerlijk presteer gevoel heb, zoals ik tot nu toe elke dag heb gehad sinds ik daar werk!
Waar ik ook elke ochtend over wil schrijven is een poster, die langs de weg van de Brabant Hallen hangt. Een hele rare poster met een lelijke onderuit gezakte vent in pak met daarachter een vrouw in een blauwe blouse. De man ziet eruit alsof hij stront lazarus is en de vrouw speelt met haar tepel. De tekst "No Shame" staat eronder met een verkondiging van een pak wat iedereen moet kopen. Ben ik de enige die een vrouw in een blauwe blouse, spelend met haar tepel een rare verschijning vind zo langs de kant van de weg? Was het niet zo dat ze over de Billboards van Sloggi al moeilijk deden?

Happy day

Ze kunnen liedjes zingen over verdriet
ze kunnen gedichten schrijven over gemis
Maar de pijn die de realiteit brengt, zegt zoveel meer. Het is niet eerlijk, is nog steeds alles wat ik kan denken tussen de pijnscheuten in mijn buik door. Morgen ben je jarig, maar helaas mocht jij niet verder dan 22. Het enige wat ik nu kan feliciteren is een tattoo op mijn arm en de rouwkaart op de kast.
Maar morgen zal ik Panic at the disco opzetten, morgen zal ik bier drinken, morgen zal ik feesten alsof je er nog was. Want ik mis je wel, maar je had niet anders willen zien. Nee, je had niet anders willen zien en je zal niet anders zien. Een verjaardags kust en knuffel, waar je ook mag zijn: gefeliciteerd!

Verliefd

Ik wist niet dat ze nog bestonden: perfecte mannen. Gister avond zijn we naar de W2 geweest voor het B-There festival. Na eerst Dio een beetje belachelijk te hebben gemaakt zijn we flink los gegaan op Aux Raus. Ik hoorde van een aantal mensen dat Mala Vita helemaal Das Scheisse was maar nadat ik wat nummers had gehoord was ik er niet echt ondersteboven van. Tot gister dus. Heerlijke dansmuziek met veel gevoel. Nadat ik wat geluisterd en gedanst had keek ik op het podium en was ik nog meer verkocht dan alleen van de muziek. De zanger is zo verschrikkelijk mooi, daar wordt je bang van! Een heerlijk koppie met enorm veel karakter erin. Samen met zijn gitaar, zijn gespring en enthousiasme op het podium was ik helemaal verkocht, verhandeld, niet meer bij zinnen in extase verloren in de hemel. Dit maakte het optreden nog mooier! Bas kent de bassist van de band en naderhand zijn we ook nog even het podium op geklommen en backstage geweest. Ik heb hem daar misschien 2 seconden gezien, verder niet. Nu vind ik dat ook niet heel erg, want wat zeg je tegen zo iemand? Als ik naar zijn gezicht kijk klinkt 'jullie speelde goed' behoorlijk lame en afgezaagd. De hele dag heb ik al kriebels in mijn buik, ik ken deze hele jongen niet maar zijn vertoning op het podium was meer dan genoeg. Misschien is het een eikel, een arrogante lul of misschien ook wel heel lief, ik blijf voorlopig even lekker oppervlakkig denken aan zijn uiterlijk. Hopend dat dat gevoel snel weer weggaat want verlangen naar iets waarvan je weet dat je het nooit zal krijgen breekt op. Ik voel me een verschrikkelijke groupie en dat gevoel wil ik kwijt. Ik ben geen groupie, nooit geweest. Posters van acteurs of bands heb ik nooit gehad en verliefd worden op zo iemand stond al helemaal niet in mijn vocabulaire. Maar helaas, ook mij is het overkomen. Ik blijf me nog effe lekker zo voelen, nog even genieten en dan gaat het kastje weer dicht.

Happy Birthday!

Birthday: wat een vies woord is dat eigenlijk. Ik ben blij dat wij in Nederland verjaardag zeggen en niet 'Baardag'. Anyhow, wil ik even mijn broer Bas feliciteren met zijn 31e verjaardag. Mama met het feit dat ze 31 jaar geleden een man gebaard heeft, dat zou haar baardag moeten zijn dan. Ik feliciteer mijzelf met het feit dat ik 20 jaar deze man heb overleefd. Want om nou te zeggen dat ik er 31 jaar geleden ook maar enige invloed op heb gehad zou raar zijn. Mijn broer is 10 jaar ouder dan ik, net als ik 10 jaar ouder ben dan mijn broertje. Als hij 20 is zal hij misschien ook schrijven over zijn 31 jarige zus, of mijn broer als hij 41 is over zijn 31 jarige zusje. Alleen zal het verschil tussen hem en mij en mijn broer en ik zo anders zijn. Natuurlijk vanwege het feit dat Bas mijn oudere broer is en ik Laszlo's oudere zus. Maar ook door hoe we leven, hoe we elkaar kennen. De relatie tussen mijn broer en ik en mijn broertje en ik is zo anders maar toch zo hetzelfde. Ze wonen allebei minstens 100 km. verderop, het zijn allebei mannetjes (en zullen dat ook altijd blijven ;) Boys will be boys) en ik weet niet veel van ze behalve dat ze allebei graag met een controller in hun hand zitten. Dat vind ik jammer, het is toch familie. En dan bedoel ik familie waarmee ik wél door 1 deur kan. Maar ze leven allebei is zo'n andere wereld, andere stad, met een eigen leven op een andere manier. 10 jaar ouder en 10 jaar jonger, hoe zal ik over 10 jaar kijken naar mijn broer? En hoe naar mijn broertje? En hun naar mij?

Shoppen

Shoppen om je beter te voelen is zo veel beter dan eten om je beter te voelen. Niet dat ik me vandaag kut voel, helemaal niet, die nieuwe Job is geweldig en verder is er gewoon nergens gezeik! Maar ik vond toch dat ik mezelf even mocht verwennen in de stad. Ik ga vaak alleen, maar toen ik vandaag in een aantal winkels stond besefte ik dat het veel handiger is om het met iemand te doen. Ik zag alleen maar hetzelfde, in sombere, saaie kleuren. Ik snap best dat je dan een vriend(in) nodig hebt om je op te peppen en je dingen aan te smeren die je later niet erg vind om aan te trekken omdat je geen beeld in je hoofd hebt van hippe kleding, die ik meestal wel heb als ik shop. Niet dat ik nu vind dat ik me saai kleed als ik niet in een winkel sta, maar als ik ga shoppen heb ik altijd wel hogere verwachtingen van de kleding die er hangt dan altijd waar gemaakt wordt. Wat een saaie bedoeling! Dan zie je een leuk model, is de kleur niet goed, of zie je een leuke broek, heb je een te kleine kont. Nee, shoppen is verschrikkelijk. Wel heb ik een paar leuke dingetjes op de kop kunnen tikken waar ik enorm blij mee ben. Onderweg naar huis zag ik bij het stoplicht een bentley staan, deze keer zonder blauw nummerbord dus ik keek even naar binnen. Een hele arrogante man en zijn porno-blonde vrouw keken mij heel arrogant aan. Zelfs het meisje op de achterbank keek boos. Toen ik rechts keek zag ik een bmw Z3. Met een vrouw achter het stuur met een tijgerprint hoedje op en daarnaast een porno blonde man. Nu kom ik net terug uit de stad om lekker warme truien en handschoenen te kopen, hebben die zotten het dak open staan. Ik ben blij dat ik mij ben, op mijn fiets met een dikke sjaal en een warme jas, hard fietsend om het lekker warm te krijgen.
Het gaat echt super en ik voel me heerlijk. Het enige waar ik de afgelopen week last van heb gehad, is mijn wekker om 07.00 uur. Ja oke, en mijn ketting die eraf vloog midden in een plensbui.

Ochtendhumeur

Ik stond niet op met een humeur, maar nadat ik mijn ogen opendeed, mijn kamer inkeek en zag dat het een rommel was en de koffie op was, werd ik ietwat geïrriteerd. Nadat ook mijn lenzen niet meewerkte begon ik te schelden op mijn iTunes dat zelfs hij niet luisterde naar wat ik zei. Of ik eigenlijk niet naar hem, hij gaf alleen kut muziek. Hoewel ik op hetzelfde moment betwijfelde of er muziek was die ik überhaupt kon accepteren zo in de ochtend. Na weken pas rond een uurtje of 9 te zijn opgestaan is het wennen om ineens elke dag om 07.00 naast mijn bed te moeten staan. Ja ja, Asha is voortaan een kantoor chick. Met een bureau, een telefoon en een spreadsheet. De komende weken wordt routine werk, maar ik hoop dat wanneer die klus geklaard is, het allemaal wat spannender wordt. Nu ben ik de brandweerman, die de brandjes komt blussen en misschien wordt ik over een tijdje wel gewoon een medewerker. Voorlopig ben ik gewoon blij dat ik een baan heb die goed verdient, ik kan sparen en leuke dingen kan doen zonder aan mijn studie te denken, aan mijn rekeningen en aan mijn stress gehalte. I´m out, al een minuut te laat met vertrekken.

Flashback

De achtergrond van mijn desktop is nog steeds ieder uur een andere foto van Ierland. Nu staat er een foto van "Gus O'conner's Pub" op. Ik krijg ineens weer een flashback om 03.00 uur, met een Duitser Dave, Hannah en een Ier Patrick, toen we uit de pub waren gezet omdat deze ging sluiten. Ik had een glas cider, die nog vol was. Patrick zei 'Just take it with you!', dus dat doe ik. Eenmaal buiten zeg ik tegen Patrick dat ik nog steeds mijn glas heb. 'You took it with you?!' (zijn stem en de manier waarop hij dat verontwaardigd vroeg zitten nog steeds in mijn hoofd) Wat zegt ie? Hij zegt net dat ik hem mee moet nemen!! Wat een mafketel! Hij heeft ons nog wel naar huis gebracht. Ik wilde zeggen 'netjes' maar hij was zo lazarus dat het een wonder was dat hij überhaupt nog kon rijden! Maar goed, dat glas, een pint-glass met Heineken erop, staat nu in mijn kast tussen de rest van de glazen en een op dezelfde manier verkregen wisky glas. Ierland, een vakantie vol avonturen, rare avonden en gestolen glazen, theelepels en broodzakken. Man, ik kijk nog steeds met een brede lach terug naar de meest gave vakantie ever!

Buurman

Mijn buurman, niet aan de overkant van de straat maar aan de andere kant van de achtertuinen. Ik kijk regelmatig bij hem naar binnen en zoals ik gister zag hij ook regelmatig bij mij. Ik vind het leuk om bij mensen naar binnen te kijken, niet om te gluren, bespioneren of roddelen, maar omdat het zo lekker huiselijk is. Zo ook bij hem, oke misschien iets minder normaal huiselijk dan je zou verwachten bij een huiskamer, maar hem zien zitten voelt huiselijk. Zijn computer staat bij het raam en daar zit hij regelmatig aan. Ook zie ik zijn tv regelmatig aanstaan. Ik heb er een keer uit op kunnen maken dat hij Kung Fu Panda aan het kijken was. Zijn raam is vaak de leukste van alle ramen waar ik op uitkijk. Nu weet ik verder niks van hem, maar ik zou hem missen als hij zou verhuizen. Alsof je toch een beetje een connectie hebt met de man aan de overkant die ook aan zijn raamkant zit te computeren. Ik heb gister gezegd dat ik een verhaal ging schrijven over mijn buurman, nou hier is hij dan. Ik weet niet of er nog een vervolg op komt want dat zou niet leuk zijn voor hem en het is ook niet zo dat hij heel actief is waardoor ik enorme avonturen kan schrijven over "Mijn buurman en ik" of zo. Ik vraag me af of ik hem in de supermarkt überhaupt zou herkennen. Of hij mij en dan zegt "Hey Buuf!".

Verveling

Vandaag heb ik te horen gekregen dat ik niet ben aangenomen op het Avans. Maar ze zeiden bij de studentenadministratie van wel!? Ja klopt, maar die hebben het blijkbaar niet begrepen. Dus ik ben als een gek de stad in gerent (nadat ik klaar was met post bezorgen en mijn afspraak was nagekomen) en ben opzoek gegaan naar een baan. Het liefst een waarin ik ook kan leren. Maar helaas, er was tot nu toe niks voor mij in dat hele uur dat ik heb gezocht. Dus ben ik net maar even op internet wezen zoeken. 3 uur, 4 sollicitaties en een hoop meligheid verder ben ik een beetje gaar van het zoeken, tikken, meelballen en dat alles zonder koffie. Dingen als 'politieacademie' en 'een leuke baan als buschauffeur' klinken helemaal niet aantrekkelijk. Nou, de politie academie wel, maar aangezien me dat doet denken aan Police Acadamy en dat dan weer aan die neger die die gekke geluiden produceerde houd daar mijn seriousness weer op. Er zijn twee sollicitaties waarvan ik echt hoop dat ik er wat van hoor. Morgen ochtend maar eens verder zoeken en hopen op antwoord. Nu is het tijd voor een kop thee en zappen naar een programma op mijn televisie wel op een fatsoenlijke manier in beeld brengt. Ik haat kabel in een studentenhuis!

Toekomst

Vandaag heb ik een heerlijke wandeling gemaakt. Gewoon in mijn eentje, met alleen mijn muziek en de wind die door de bladeren waait. In totaal ben ik misschien 5 mensen tegengekomen en allemaal boven de 65, ik vond het heerlijk. Tegen niemand iets zeggen, niemand hoeven negeren, gewoon in je eigen wereld en de natuur. Nadat ik een uurtje of 2 door de Bossche Broek gelopen had ben ik richting mijn mams huis gegaan. Terwijl ik de post zat te sorteren en af en toe naar buiten staarde gebeurde het: school was uit, de straat vulde zich met gillende, bijdehante kinderen die 'vrolijk aan het spelen' waren. Mijn buurman komt aangereden, schreeuwt een keer tegen zijn zoontje, probeerd een boom in zijn achterbak te planten en rijd weg. En dan komen de gedachten. Hoe komt de mens in godsnaam op het idee dat kinderen op de wereld zetten leuk is? Nu weet ik natuurlijk dat vrouwen hormonen hebben en daar naar geluisterd moet worden, maar wat is er leuk aan een gillend mormel verzorgen, naar school schoppen zodat jij aan je carriere kan werken om hem vervolgens zo vroeg mogelijk de deur uit te tieffen zodat jij op vakantie kan? Ik dacht nog wel eens dat het leuk zou zijn om de liefde tussen twee mensen nog beter vast te leggen door DNA te mixen en een kleine eenheid uit deze perfecte combinatie te krijgen. Maar als je kijkt dat 9 van de 10 mensen scheiden na hun eerste huwelijk is dat hele idee naar mijns inziens ook een illusie. We zijn terrecht gekomen in een nieuwe wereld, een wereld waar in Economie een mensenleven beheerst, een wereld waar in iedereen zijn best moet doen om er in te passen en iedereen probeerd het. We zijn een wereld begonnen waarin oude standaarden nog worden gehandhaaft terwijl dat niet meer in deze wereld past. Carriere naast kinderen, trouwen naast vrijheid, studeren naast een wereldreis. Wat proberen we te bewijzen met al deze manieren van ons leven 'compleet' te maken als we niet eens de tijd hebben om er daadwerkelijk van te genieten?
Vroeger wilde ik geen kinderen uit princiepe maar zei ook mijn biologische klok dat er een mormel moest komen, ik geloof dat ik die biologische klok een beetje aan het kwijtraken ben. Neuken voor het leven, vooral geen kinderen krijgen en kom maar op met die carriere! Ik vermaak me wel zonder zo'n beestje.

Jezelf het leven ontnemen

Hoewel ik dat een vreemde uitspraak vind, vind ik de reacties altijd een beetje verwarrend. "Wat zielig voor zijn nabestaanden", "En hij had nog wel een gezin."
Arme Antonie, te depressief om verder te leven en dit is wat hij te horen krijgt. De man zat blijkbaar zo in de shit, zo in zijn eigen verdriet gevangen dat hij het niet meer aankon. Nu weet ik natuurlijk helemaal niks van wat er aan de hand was, maar ik geef hem zijn goed recht om over zijn eigen leven te beslissen wanneer hij daar mee ophoud of niet. Arme vrouw, arme kinders, die nu verder moeten zonder de man in het gezin, maar nog beter gezegd: arme Antonie, arme man dat het zo ver is gekomen dat hij de wanhoop is gepasseerd en afstand heeft genomen van het lichaam die hij niet meer aankon, van het duister waar hij alleen maar uit wilde. Het gezin komt er wel overheen, het mag dan lang duren en het zal niet makkelijk worden, maar ooit komt er een dag dat ze vrede hebben met wat er is gebeurd. Antonie zou dat misschien wel nooit hebben gehad tot de dag dat hij op zijn 85e in een tehuis zou zitten met "een mooie leeftijd om te sterven" misschien zelfs wel nadat zijn vrouw een paar jaar eerder was gegaan, maar te depressief om alle voorgaande jaren überhaupt te hebben mee gemaakt. Petje af Antonie, dat je deze stap hebt durven zetten, dat je jezelf uit je leiden hebt verlost. Alstublieft, zie mij nu niet als een egoïstische trut die het goed vind dat Antonie er niet meer is, integendeel, het is verschrikkelijk dat zoiets zo ver moet komen. Maar denk ook een beetje aan deze man.
Succes aan de familie, succes met het verwerken van dit grote verlies en succes met het accepteren van zijn keuze.

Droom

Diep in mijn ziel zit een plekje. Een groot, groen, verlaten bos met een vijver. Een heel blauw vijver met een huisje er in. In dat huisje woont een man, een man die alle antwoorden heeft op de vragen die ik heb. Eergisternacht liep ik door dit mooie, stille bos. Geen geluid om me heen, alleen de stilte, vrede, groen. Ik kwam bij het meer en daarnaast stond de man op mij te wachten, iets ouder dan ik, jong en fris. Hij stak zijn hand naar me uit waar ik de mijne zonder twijfel in legde. Hij nam me mee een trapje af, het vijvertje in. En daar, onder de oppervlak van het water stond een huisje, met een openhaard, meer vrede en stilte in de sfeer. Ik praatte met hem, stelde hem vragen over mij, over de wereld en alles wat daarbij hoort. Hij wist alle antwoorden, wist alle dingen te vertellen en uit te leggen. Het was zo fijn om daar te zijn, zo diep in mijn ziel, alsof ik een deur had geopend die verscholen lag achter allerlei ellende. Maar toen ik wakker werd, mijn ogen opende in mijn normale kamer, geen stilte, geen bos, was ik de hele conversatie vergeten. Alleen het gevoel bleef hangen. Ik wilde alleen mijn ogen weer sluiten en verder dromen, terug naar deze plek en niet meer wakker worden. Maar in slaap vallen ging niet meer en als dat al zo was ben ik bang dat ik niet terug zou gaan naar die plek. En nu kan ik alleen nog maar heimwee hebben naar dit gevoel. Een gevoel die ik toch een beetje terug krijg als ik dit terug lees.