Verwenning

Er zijn avonden dat ik even snel de stad in duik om een trui te kopen en er zijn dagen dat ik op zaterdag de stad in duik en allemaal dingen koop voor mijn kamer. Die eerste zie ik niet zozeer als mezelf verwennen, die laatste wel. Daar kan ik zo enorm vrolijk van worden! Vandaag was het weer raak, deze keer ben ik even met mam de stad in geweest. Eigenlijk voor brood, groente en wat foto's en lijstjes. Maar het werden andere dingen, op het brood na. Ik heb nu een mini kerstboom met balletjes, lampjes, een gouden slinger en een rode vogel op mijn tv staan en mijn herfstversiering is vervangen door een gouden slinger, kerstballetjes en gouden glazen dennenappels. Na een uurtje te hebben geknutseld om het allemaal op de juiste plek te krijgen staan ze nu met trots te stralen in mijn kamer. Daar kan ik echt van genieten!
Ook heb ik eindelijk bij de Bio-winkel 85% en 72% cacao gehaald, want die zijn dieet-proof en het is nog redelijk weg te kanen ook! Straks ga ik nog even genieten van mijn kerstversiering, mijn nieuwe foto's aan de muur en heerlijk eten om vanavond lekker een biertje te doen met mijn lieve vrienden. Wat hou ik van vandaag en wat barst ik nu van de liefde!

Studentenhuis

7 mensen wonen bij mij in huis, 6 eigenlijk want de 7e zien we nooit. Als hij er überhaupt al woont. Een heel enkele keer komt hij zijn post ophalen en dan is hij weer maanden weg. 6 mensen leven hier, 6 mensen produceren allemaal hun eigen lichaamsgeur die zo nu en dan verspreid wordt over de gang. 6 mensen liggen te stinken in hun kamers waarvan zo nu en dan een vlaagje uit de deur ontsnapt. En 6 verschillende luchten bij elkaar, dat stinkt! Bij ons op de gang ruikt het bijna altijd vies, muf of raar. Naar iemand die net is uit geweest, naar bier, naar pas gekookt eten, een stinkende wc, rook, wiet, noem het maar, het wordt allemaal een keer geroken bij ons op de gang. Normaal hou ik mijn adem wel in, maar waar ik echt niet tegen kan, is stank in de ochtend. Dat je fris en fruitig je kamer uit stapt om je tanden te poetsen in de badkamer en de gang stinkt naar rook en de badkamer naar stinkende student. Stank moet verboden worden, zeker vroeg in de ochtend. Stinkt het bij jullie op de gang ook wel eens zo?

Lang

Bed partners komen gaan, zou je zeggen. Maar tot een paar maanden geleden had ik er een voor heel lang, jaren zelfs. De ene keer zag ik hem een paar weken achter elkaar en dan ineens maanden niet meer. Maar een paar maanden geleden is het geloof ik definitief stop gezet. Daar heb ik het ergens een beetje moeilijk mee gehad, maar ik wist dat het het beste was. Toen het 'uit' ging, werd ik me er ook pas van bewust dat het al jaren zo was, want het voelde helemaal niet als jaren maar als maanden. Vandaag ben ik gespreks geschiedenissen terug gaan lezen, niet vanwege hem, maar vanwege mijn broer. Ik zocht een conversatie die ik nodig had voor mijn boek, maar met die conversatie vond ik een hoop andere conversaties. Zo kwam ik erachter dat we niet alleen het bed hadden gedeeld, maar ook een hoop andere shit wat ons dwars zat. Nu is het weliswaar op msn natuurlijk anders dan een real life gesprek, maar ik heb er nooit zo bij stil gestaan dat hij toch zoveel voor me betekend heeft terwijl ik dat helemaal niet zo zag. In tijden van chaos was hij toch altijd wel de rode draad geweest. En ook al was het iemand die ik onregelmatig zag, het was de stabiele factor, want hij was er. En zo gebruikten we elkaar om over andere dingen heen te komen. Want meer zal het niet zijn geweest. Maar ergens mis ik hem nog steeds. Al weet ik dat het nooit zal worden als het was, want ik ben veranderd en hij natuurlijk ook. En dan bedoel ik niet op de goede 'ik neem even een lekkere bed partner' manier. Nee, met bed partners heb ik het helemaal gehad.
Ik heb hier al een tijdje over na zitten denken en heb er al vaker aan gedacht om er over te bloggen maar kreeg het nooit voor elkaar omdat ik bang was dat hij hier ook regelmatig zou komen. Maar ik hoop van niet en ik hoop dat ik ooit op een dag dit gesprek met hem zal voeren buiten mijn blog of msn om.

Hippy Rockstar

Gister avond ben ik met Hannah naar Xavier Rudd geweest. Wat een top concert was dat! Het begon bij Ben Howard en Ben Howard heeft een prachtige stem! Erg de kans om te genieten kreeg ik alleen niet met een melige Hannah naast me, waar ik op mijn beurt dan weer versterkt op in ga, en waar daar dan weer baldadigheid en boze blikken van andere 013-gangers uit voortkomen. Maar dat terzijde, Ben Howard was goed. Nadat we wat door de gangen van de 013 hadden gehuppeld, wat sigaretten hadden gebietst en wat geheime doorgangen probeerde te ontdekken vielen we bij de eerste klanken van Xavier Rudd helemaal stil. Met open mond gaapten we naar de hemel van zijn muzikale talent. Toen we weer een beetje terug bij zinnen waren begonnen steeds meer delen van ons lichaam mee te swingen. We begonnen ergens bovenaan in de zaal maar langzaam maar zeker baande we ons een weg door de menigte naar het podium waar we flink uit ons dak zijn gegaan op de heerlijke klanken, de liefdevolle melodieën en heerlijke stem van Xavier Rudd en het geweldige muzikale spel van Izintaba. Wat een ontzettend goed concert! Het was het geld meer dan waard en eigenlijk wil ik vanavond weer in Paradiso, maar ik denk dat ik maar gewoon wacht tot de volgende keer dat hij in Nederland is.

Heerlijk

Tot nu toe heb ik echt een top weekend gehad. Vrijdag zijn we naar Underworld geweest in Eindhoven, wat een top optreden! Naast het super brute optreden van Underworld was ik ook met super gezelschap. Na Underworld bleven we nog even kletsen en heb ik min of meer besloten om deze zomer een maand naar Bolivia te gaan. Ik zit al een tijd te denken om een keer in de zomer een maand vrijwilligers werk te doen in het buitenland en wil volgend jaar toch eens die stap zetten. Nu sprak ik vrijdag met een vriendin van mijn ouders en die hadden nog wat connecties in Bolivia. Grote kans dat ik dus van de zomer in Bolivia te vinden ben, wel nog even Spaans leren dus. Zaterdag ben ik de hele dag met Dwayne de hort op geweest. Eigenlijk zou ik naar Hannah gaan, maar omdat de NS er weer geen trek in had (deze keer zou ik er 3 uur over doen in plaats van 1.5) heb ik dat toch verplaatst naar vandaag. In de biowinkel kwam ik allemaal koekjes tegen die dieet-proof zijn, wat een hemel was dat! Ik kan zelfs sinterklaas speculaas eten nu. 's-Avonds hebben we in mijn heerlijke kamertje een thuisbioscoop gecreëerd. In de stad hadden we nieuwe boxen voor mij gehaald (Logitech Z2300) en Dwayne had een beamer. En ik kan je dit vertellen: Clash of the Titans is een super brute, niet normaal gave film op de beamer met bioscoop geluid en een bak popcorn! Na nog een heerlijke massage heb ik het op zaterdag rustig aan gedaan en ben netjes om 2 uur gaan slapen. Nu ben ik al vanaf 9 uur op en vertrek ik zo naar mijn lieve vriendin in Almere. Ja, dit weekend heeft zeker mijn vorige weekend goed gemaakt!

Mijn broer en ik

Een paar dagen geleden heb ik met enige stimulans besloten om een tweede poging te wagen aan het schrijven van een boek. Deze keer wordt het geen fictie, geen verzonnen personages, gevoelens of situaties. Deze keer put ik mijn inspiratie uit een verhaal wat al is verteld, een verhaal wat waar gebeurd is. Niet alleen omdat ik het graag wil publiceren, maar ook omdat ik merk dat het voor mezelf heel belangrijk is om op papier te zetten. Ik zit nu op 9 pagina's en die laatste ging niet zonder tranen. Ik moet nog wel het een en ander bij elkaar sprokkelen voor een duidelijke tijdslijn en hoop toch dat ik er nog wat meer humor in kan brengen, maar Pieter en mij kennende, gaat dat vast wel lukken! Ik ga het verhaal schrijven van mijn broer en ik. En ik ben benieuwd wat daar uit gaat komen. En man, wat heb ik er zin in! Maar nu eerst wat komedie kijken want zware tijden moeten worden verzacht met humor! De poesjes komen daar vast vannacht ook nog wel op bij liggen, ik ben deze hele week aan het oppassen bij mijn moeder thuis. Ik heb de poesjes echt gemist. Vannacht lag gelukkig Poekie voor de verandering weer een keer naast me.

Werkdag

Het was een lange dag, het was een leerzame dag. Niet alleen op het gebied van het bedrijf maar ook op het gebied van mensen. Ik ben een hoop te weten gekomen en heb een hoop meegekregen. Maar ik heb ook een kans gekregen. Een waar ik de komende tijd even goed over na moet denken. Want ik verheug me er enorm op om deze kans te benutten, maar vind het ook eng. Niet om hier alles achter te laten, ik denk dat ik dat met gemak zou kunnen, maar wel om een nieuw te begin te maken in een stad waarvan ik eigenlijk alleen de naam ken. Het is allemaal nog niet zeker, en ik moet er nog even achteraan, maar het is zeker een kans die ik vol ga overdenken. Maar eerst slapen, want naast een lange, interessante dag, was het ook een vermoeiende dag.

Art is not a Crime

Een paar jaar geleden had ik samen met een vriend van mij graffiti ergens gespoten. Op een plek waar ik regelmatig langs fietste. We zijn niet ver gekomen omdat we bang waren voor de blaffende honden van de buurman. Elke keer als ik er langs kwam moest ik stiekem gniffelen dat mijn lelijke tag daar stond, die van die vriend van mij was goed gelukt. Tot ik op een dag langs fietste en zag dat de tag van m'n vriend over gespoten was en dat lelijke ding van mij gespaard was gebleven. Hier moest ik nog harder om lachen, want die van mijn vriend zag er een stuk eleganter uit dan die van mij. Ik wilde hem ooit afmaken, maar dat feest gaat dus mooi niet door want toen ik er vandaag langs fietste, zag ik dat ook over die van mij een hele grote, asociale tag is neer gezet. Als ze zouden zeggen dat er een heel Grimm verhaal op stond zou ik het ook geloven. Nu kan ik alleen maar langsfietsen en denken dat daar ooit een foeilelijke tag van mij heeft gestaan.
De titel van deze blog is omdat die zelfde vriend van mij een tattoo op zijn been heeft met een spuitbus en de tekst 'Art is not a Crime' wat ik nog steeds een erg gave vind!

Herkenning

Zoals menig lezer weet, is mijn broer 2 maanden vermist geweest. 2 maanden in onraad van waar hij zich bevond. 2 maanden in contact met de politie, onderzoeken, honden, sonar. 2 maanden spoor bijster om op een barre zondag ochtend zijn lichaam te vinden in een meer. Op het moment ben ik De diefstal van mijn Jeugd van Natascha Kampusch aan het lezen. Mevr. Kampusch is 8 jaar vermist geweest. Heeft 8 jaar ergens in een kelder gewoond. Haar ouders hebben 8 jaar meegemaakt wat ik 2 maanden heb meegemaakt. En ook al weet ik dat mijn broer die 2 maanden lang niet meer geleefd heeft, hij was misschien net zo verdwaald. En ook al schrijf ik dit met tranen, ook al is het heel bekend, ik vind het fijn om het te lezen. Ik vind het fijn om de andere kant van mijn ervaring te lezen, mee te maken. Omdat ik zo misschien een beetje voel, wat mijn broer die 2 maanden in het water heeft gevoeld. Toen hij uitkeek over zijn lichaam, in de hoop dat hij gevonden zou worden. Natuurlijk zijn het twee hele andere verhalen, maar toch geeft het een beetje herkenning. En misschien als het boek uit is, ook een beetje afsluiting.

Jack Sparrow momentje

In Ierland hadden Hannah en ik geregeld last van 'Jack-Sparrow-Momentjes'. Wat houd dat in? Dat je gewoon aan het lopen bent en even je evenwicht verliest waardoor je ineens tegen de ander of een wild vreemde aanbeukt en dan heel droog roepen, oeps, jack Sparrow momentje. Maar ook voor en na Ierland hadden we hier last van, alleen voor Ierland hadden we de term Jack Sparrow momentje nog niet. Maar vandaag voel ik me een echte Jack Sparrow. Mijn zieke hoofd maakt al dat ik ietwat uit balans ben maar na die paracetamol (die ik misschien beter niet had kunnen nemen) ben ik helemaal out of control. Ik zwieber een beetje door mijn kamer en mijn armen staan exact hetzelfde als die van onze vriend Jack. Ik lig dan ook helemaal krom om mezelf iedere keer als ik weer eens helemaal uit balans op mijn bed donder. Nee, ik denk dat het het beste is als ik weer in mijn bed kruip met wat fruit, De aarde vanuit de Hemel en misschien straks ook wat Pirates of the Caribean. Ik heb het namelijk ook alweer voor elkaar gekregen met dat vlijmscherpe mes een stukje van mijn vinger af te schaven. Bah, ik haat ziek-zijn.

Besef

Soms heb ik van die dagen dat ik aan het werk ben en uit het niets een vraag in mijn hoofd schiet. 'Wat ben ik in godsnaam aan het doen?' niet dat ik dan vergeten ben wat ik aan het doen was, maar wat ik bij zo'n bedrijf aan het doen ben. Een beetje op een kantoor met mensen bellen en problemen oplossen die iemand ooit heeft gecreëerd omdat we allemaal behoefte hebben aan diensten en producten. Zo ook gister, ik was een stapeltje papieren goed aan het leggen en daar kwam hij, als een lentebriesje in mijn hoofd gewaaid. Wat ben ik in godsnaam aan het doen? Ik bedacht me een paar seconde wat voor rare realiteit het was en daarna verscheen er een glimlach op mijn gezicht. 'Ik ben in godsnaam iets aan het doen wat ik leuk vind, omdat ik het wil doen en omdat ik het ontzettend naar mijn zin heb.' Deze keer wuifde ik de rare vraag weg uit mijn hoofd, besloot om mee te gaan in de stroming die het leven me nu heeft gegeven en ging met plezier verder met waar ik mee bezig was.
Jammer alleen dat je dan de volgende dag wakker wordt, de hele boel onder kotst en de hele dag niets anders kan dan slapen en nekken.

Leventje

Omdat ik gewoon zin heb om te bloggen. Misschien is dit er wel zo een die ik aan het eind van het typen gewoon op sla en helemaal niet publiceer. Misschien is het er wel weer een die veel ophef veroorzaakt. Maar ik denk dat het gewoon wat slap van me af typen wordt. Vandaag ben ik de dag doorgekomen zonder koffie. Ik moet zeggen dat het me beter af ging dan ik dacht. Een collega zei zelfs dat ik een stuk opgewekter was. Ik denk dat de omega 3 goed zijn werk doet. Ook wil ik even kwijt dat ik vaak wel kwaad ben, of eigenlijk eerder gewoon agressief. Dat ik echt om de kleinste dingen kan vloeken was ik al mee bekend. Maar dat iemand mijn bloed kon laten koken was ik nog niet achter. Wel dat er bepaalde dingen mijn bloed lieten koken, maar dat zet je van je af, zoals hoe de wereld is en zo. Maar dat één persoon dat bij me los kan krijgen vind ik knap. Ik weet dan ook nog niet zo goed hoe ik daar dan mee om moet gaan. Ik ben natuurlijk wel boos geweest op mensen, maar dat was niet zoals nu, diepe, diepe haat. Ik weet nu ook dat haat en liefde dichter bij elkaar staan dan je denkt. Want boosheid is geen haat, dit is echte haat. En ik moet er doorheen. Maar hopen dat het minder wordt met de tijd wil ik ook niet, want stel dat ik er dan weer intrap? Shit, hoe ga ik dit op een rij krijgen...

Dieetje

Vandaag was het dan zover, ik ging naar de diëtiste in Vught. Nadat ik een uur van tevoren was vertrokken en een half uur van tevoren aankwam, mocht ik dan eindelijk naar binnen. Na eerst wat te hebben gebabbeld over welke klachten in had kreeg ik een ijzeren staaf in mijn hand. Ik kan er niks aan doen, maar elke koude ijzeren staaf doet me denken aan de eendenbek bij de dokter, en als ik daar aan denk krijg ik rillingen. Anyhow, die staaf moest ik vasthouden nadat ik al het ijzer van mijn lichaam had verwijderd (oorbellen, horloge, enz.). Zij had een soort pendel in haar hand waarmee ze langs buisjes ging. Die buisjes stelden dan producten voor en zo vroeg ze bij elk product of ik daar tegen kon. Ik hoefde niks te zeggen, de pendel reageerde voor mij. Via mijn lichaamsenergie kwam ze er zo achter welke producten ik wel en niet tolereer. De eerste keer moest ik echt lachen, het is hilarisch om te zien hoe die pendel eerst woest ja schudt en dan ineens bij aardappel woest nee begint te schudden. Hier komen ze: aardappel, aubergine, paprika, tomaat, paddenstoelen, varkensvlees/vet, cacao, melk, franse kaas, slagroom, koffie, zwarte thee, ketchup, aspartaam, cyclamaat, lactose, witte suiker, tabaksrook, wol, gras, diesel, lpg, super, chloor, wolvet en dieselolie. Nog wat kleine dingetjes maar daar van moet ik zelf ook nog uitvogellen wat het is. Ik baal wel, want paprika, aardappel, tomaat, franse kaas, paddenstoelen, koffie, cacao en zwarte thee nuttig ik nogal regelmatig! Dus dat wordt even wennen. Wel heb ik omega 3 pillen mee gekregen ter compensatie van mijn koffie en add. Want mijn lichaam had geen behoefte aan meer vitamine maar wel aan meer omega 3! Vandaag heb ik nog even gezondigd met frietjes en straks mijn laatste lion en vanaf morgen wordt het strak aan de regels houden. Koffie de deur uit, zwarte thee de deur uit, tomatensap de deur uit, witte suiker de deur uit en chocola de deur uit. Ik ben benieuwd hoe het uitwerkt!!

Als een echte vent

Ik ben trots, ik heb gister 156 pageviews gehad, een record. Nu vraag ik me toch af waar die vandaan komen en wie dat zijn. Blog-lezers laat je horen!
Vanochtend werd ik wakker met een gevoel, een voor mij eerst onplaatsbaar gevoel. Van onmacht, van gebroken trots. Ergens moet ik er ook snoeihard om lachen, maar het gevoel is er wel. Het zit namelijk zo, ik heb ergens een lover rondhuppelen, die was er gister. Ik weet niet of het echt zo is, maar voor mijn gevoel heeft hij een belangrijke functie ergens. Waar ik overigens gister pas achter kwam. Nu voel ik me de fuckable secretaresse. En dat voelt niet goed, niet omdat ik niet graag een fuckable secretaresse ben (mits het dan met mn fuckable baas zou zijn), maar omdat dat zou betekenen dat hij beter dan mij is. Ik voel me een rasechte man als ik zeg dat ik me bedreigd voel door zijn succes. Nu heeft hij natuurlijk wel een studie gedaan en is ouder dan ik, dus ik heb nog een lange tijd om dat allemaal in te halen, maar Damn! Ik lach vanochtend helemaal krom, tussen de gebroken trots door, toen ik het besefte!

Hi-la-risch

Gister had ik weer iets om te bloggen, maar toen zat ik op mijn werk. Vandaag ben ik nog een beetje duf van het weekend, maar moet straks naar mijn werk. Waarom ik deze blog schrijf weet geen mens, een touw aan vast proberen te knopen zou ik dan ook niet proberen. Ik had wel een theorie bedacht gister over dansen tegen kanker. Want mensen die dansen, die drinken. Mensen die drinken roken over het algemeen ook, en meer als er wat biertjes in zitten. Mensen die roken krijgen op lange termijn longkanker. Zo krijg je dus een vicieuze cirkel van investeren in de toekomst terwijl die die enorm aan het verkloten bent. Nadat we hebben gedanst gaan we een minuut stilte houden, want ik ben wel bekaf na 6 uur dansen, jij niet? Ik probeerde gister nog een minuut stilte voor junks die aan een overdosis bezweken zijn te organiseren, maar zie dat de ammo daar niet zo groot voor is. Vreemd, want zo'n junk doet hetzelfde als een roker, iemand met een tumor of een ander gezwel, maar dan 30 keer zo snel. Dus hij doet het niet alleen beter maar ook nog prettiger, want wie wil er niet sterven op het hoogtepunt van je heroïne trip?

JWZ Soenda

Vrijdag nacht ben ik naar een feest in de Melkweg geweest, wat erg geslaagd was. Zaterdag ben ik naar Almere gegaan om met mijn lieve vriendinnetje en haar zusje de stad in te gaan. Ik was nog half brak van de tequila van vrijdag. Maar er werd geshopt. Zaterdag avond is er nog wat wijn in gegaan en rond half 11 zaten we, knal melig, in de trein naar Utrecht. Na een half uur punani's die gerockt werden en vieze freddy's, hebben we eindelijk koffie kunnen drinken in Utrecht en hop hop, naar Soenda. In het begin was ik even helemaal verdwaald, de late vrijdag nacht eiste nog een beetje zijn tol en dan sta je daar ineens, in de middle of nowhere in een club waarvan je de naam niet weet tussen de stampers op Soenda. Maar dat gevoel duurde niet lang, nadat ik na een half uur zoeken het toilet had gevonden, bier in m'n handen gedrukt kreeg en voor het eerst mijn handen in de lucht gooide zijn de 7 uur voorbij gevlogen! Oké, af en toe keek ik even op mijn horloge om te zien hoelang we nog 'moesten', maar verder had ik er geen seconde van willen missen! Jammer alleen dat ik pas om 7.13 de trein naar Den Bosch had en om 8.30 een keer in bed lag. Mijn kater valt mee, ik heb meer cola en Red Bull gedronken dan bier, dat scheelt een hoop.
Waar ik wel nog iets over kwijt wil is dat ik flirten en sjansen echt een vermoeiende, overbodige, irritante bezigheid vind. Dan sta je gewoon een beetje uit je plaat te gaan, komt er een of andere klaplul tegen je aan lullen over zijn leven. Ik heb gesproken over de economie, over filosofie, over dat ik écht Schoonheid heet en niet alleen omdat die droplul me zo noemt. Waar haalt een man het vandaan dat een vrouw, of in ieder geval ik, het charmant vind dat er iemand tegen je op komt rijen met 'Hey Schoonheid', zijn kaken nog strak van de XTC? Al die ongemakkelijke praatjes, oppervlakkig geglimlach en loze blikken is niks voor mij. Ik dans wel en de rest heeft maar een andere kant op te flirten.

Run forrest run

Normaal zou ik wegrennen, zou ik zin hebben in het feestje van vanavond om lekker alles te vergeten, om lekker niet aan die vervelende dingen in het leven te hoeven denken, om lekker mezelf te verdrinken uit het verdriet wat er zit. Maar vandaag niet, vandaag wil ik naar huis, naar mijn bed, onder mijn deken waar niemand me kan zien, waar niemand me kan storen, waar ik na kan denken over mezelf en de wereld zonder het gedreun van een harde beat op de achtergrond. Een mens is niet gemaakt om teleurgesteld te worden door de ander. Een mens is niet gemaakt om keer op keer ergens energie in te steken en er achter te komen dat het weggegooide energie is. Zo ook het eindeloze verhaal van deze weekenden, het eindeloze verhaal van jezelf aan de kant zetten om een relatie te laten werken, het eindeloze verhaal van iemand los te moeten laten wie je helemaal niet los zou moeten laten. Maar misschien kan ik het deze keer. Misschien lukt het nu wel. Misschien ben ik nu eindelijk sterk genoeg om eerlijk tegen mezelf te zijn. Misschien ben ik nu sterk genoeg om als een onafhankelijke jonge vrouw hier de deur achter me dicht te doen en de grote stad in te lopen zonder een groot gemis in mijn achterhoofd, zonder de pijn van elke keer weer de teleurstelling. Deze keer ga ik het proberen om een ander stukje van mezelf aan de kant te zetten, om een ander stukje geen aandacht te geven, om een ander soort relatie van belang te laten worden: namelijk met mezelf, want wie is er belangrijker in iemands leven dan jezelf?

Badjas

Altijd als ik onder de douche sta, bedenk ik de meest geniale blogs. Zo ook vandaag, jammer alleen dat ik altijd de helft vergeet als ik er weer onder vandaan stap. Misschien moet ik eens een grote plastikc zak aanschaffen om over mijn netbook te gooien voor als ik onder de douche sta. Het is niet eens zo dat ik vandaag iets specifieks heb om over te schrijven, er ratelen gewoon weer allerlei vage zinnen door mijn hoofd waarvan ik de behoefte heb om ze op te schrijven en te delen met de wereld. Dus vandaar maar even een status update. De week is alweer half voorbij en er is alweer een hoop gebeurd. Zo heb ik gister mijn liefste vriendinnetje weer gezien, heb ik maandag een gezellige verjaardag gehad en ben ik vandaag lekker niets van plan. Ook ben ik er maar weer eens achter gekomen dat je geen verwachtingen moet stellen in mensen waarvan je weet dat je dat niet moet doen, ben ik er ook achter gekomen dat lingerie kopen bij de Hunkenmöller leuker is dat ik altijd dacht en dat werken in een kantoor best leuk is maar ik toch de frisse lucht wel een beetje mis (gelukkig kunnen er ramen open). Wat er de rest van de week nog op de planning staat is: ophouden verwachtingen te stellen, heerlijk cabaret kijken met mijn maat, lekker naar Amsterdam en heerlijk feesten in Utrecht. Natuurlijk nog een hoop meer maar details kunnen we achterwege laten. Ik ga lekker mijn PJ aantrekken, eten en verdrinken in De duivel en het Meisje door Paulo Coelho. Of een van mijn De aarde vanuit de hemel dvd's. "over and out"

Wintertijd

Ik denk dat er ooit nog een jaar komt dat het winter- of zomertijd wordt en ik maandag nietsvermoedend op mijn werk kom en misschien pas een paar dagen later erachter kom dat het zover is. Dit jaar kwam ik er op vrijdag om 16.00 achter via de radio, waar ik normaal nooit naar luister. Vaag hoorde ik 'Wintertijd' voorbij komen en wist dat dat dan dit weekend moest zijn. Anders had ik nietsvermoedend zondag wakker geworden, mijn telefoon- tijd met mijn wake-up light vergeleken en mijn wake-up light een uur achteruit gezet omdat hij laatst ook al kuren had. Ik had mijn computer aangezet, die ook automatisch aanpast, en had mijn horloge ook bijgesteld. Oke, misschien begint er op dat punt wel iets te dagen! Of als ik op zondag mijn horloge niet omdoe, kwam ik er pas maandag ochtend achter, als ik in mijn pauze kijk hoe lang ik nog heb. Dit soort momenten zeggen me iedere keer weer dat ik wat meer het nieuws moet kijken. Maar als ik dan het nieuws aanzet, zie ik alleen dood en verderf, dus die momenten herinneren me weer dat ik minder het nieuws moet kijken. Ik denk dat ik het gewoon zo blijf doen, tot inderdaad dat ene jaar komt dat ik er pas halverwege de week achter kom.
Toen we naar Ierland gingen, reisden we een uur terug in de tijd, nu in princiepe ook. Misschien is dat verhaal van Charlie Chaplin en The Timetraveller toch wel echt waar. Alhoewel ik betwijfel of er een land is die 80 jaar achterloop wat je met een vliegtuig of wintertijd kunt overbruggen. En wie weet er of de zomer- of wintertijd de officiële tijd is van Nederland?