Dokter 3.0

Futloos loop ik door de blauwe gangen van ons kantoor. Mijn hoofd zeurt en mijn benen sjokken vooruit. Misschien is het vandaag erger door het grijze weer buiten maar vandaag gaat het allemaal maar moeilijk. Nadat ik de afgelopen tijd weer last had van duizelingen en vermoeidheid ben ik vanochtend weer naar de dokter geweest. Met een bloeddruk van 50 verliet ik de dokter met als recept zoute drop, bouillon en een verwijsbrief om voor de 3e keer bloed te laten prikken ivm mijn schildklier. Hij wil me nog geen medicijnen geven, waar ik het overigens wel mee eens ben. Maar om nou de rest van mijn leven 2 maal daags bouillon te drinken en tussendoor drop te eten vind ik ook geen prettig vooruitzicht. Nu maar afwachten wat mijn bloed deze keer te vertellen heeft en hopen dat de bouillon mijn bloeddruk naar de normale 80 brengt. Nu nog even werken tot half 3 en daarna even powernappen voor we gaan aftellen tot het nieuwe jaar.

Knallertje

Er schijnt ooit besloten te zijn dat voortijdig vuurwerk afsteken een boete oplevert. Helaas is het zo dat dit de voortijdige vuurwerk afstekers niet afschrikt, wat mij op zijn tijd weer wel afschrikt. Tot vanmiddag 17.00 uur ben ik nog niet bang geweest om op mijn fiets te stappen. Maar toen ik rond half 6 mijn wijk in fietste en ik her en der een knallertje hoorde kroop de angst toch omhoog. Nu denk ik dat het in de wijk waar ik nu woon wel mee valt met de baldadigheid van de jongkies, maar in mijn oude wijk had ik nu niet durven fietsen! De bui die vuurwerk aan jongeren geeft vind ik iets om bang voor te worden. Vaak zat hoor je verhalen over gooien met rotjes, rotjes in de brievenbus of in je capuchon. En ik moet zeggen dat ik de kinders uit de vorige wijk daar ook voor aan zag. Vaak loop ik rond deze tijd van het jaar dan ook mompelen en scheldend door het huis met dingen als 'ga toch naar afghanistan!' of 'ga in het leger als je van knalletjes houd!'. Soms wouw ik dat ze dat als straf zouden geven, laat ze daar maar spelen met bommen, buskruit en knallen, misschien doen ze dan nog eens iets nuttigs. Nee, ik hou niet van de uren voor oud en nieuw, het geeft mij het gevoel alsof ik in een oorlogs gebied woon. Gelukkig wordt ik morgen gebracht en gehaald naar en van mijn werk.

Nu even iets heel anders, want een tweede blog schrijven hier over vind ik onnodig. Ik heb een aantal goede voornemens voor 2011:
- meer sporten
- meer schrijven
-(nog) meer liefhebben
- meer reizen
- iets minder alcohol drinken
- carrière maken
- groter gaan wonen
- minder moe zijn (maar dat ligt aan mijn dokter!)
- mijn rijbewijs halen en misschien ook al beginnen aan een vliegbrevet

We hebben het hier natuurlijk over een periode van een jaar, wat in mijn ogen best lang is. Maar dit zijn zeker doelen die ik waar wil kunnen maken!
Wat zijn jullie goede voornemens?

Feestige dagen

Kerst is voorbij, oud en nieuw komt eraan en mijn verjaardag ook. Ik weet niet hoe het met jullie zit maar mijn kerst was de mooiste tot nu toe. Normaal wordt mijn kerst gevuld met nare gevoelens, ruzie of andere ongein. Maar dit jaar is hij vlekkeloos en zelfs bijna perfect verlopen. Ik moet ook zeggen dat mijn winterdip dit jaar nog niet boven is komen kijken. Misschien komt dat ook omdat ik 40 uur op een kantoor zit waardoor ik geen last heb van de kou behalve als ik er heen of weer terug fiets. Daarnaast ben ik verliefd, wat de winterdip misschien ook wel weg houd.
Wat me ook erg vrolijk heeft gemaakt deze week is een gesprek dat ik gister had met een schrijver. Ik ben met hem in contact gekomen via Twitter omdat ik iemand zocht die me kon helpen met het schrijven van een boek. Hoewel we het niet hebben gehad over wat ik tot nu toe op papier heb staan heeft dit gesprek voor mij een hoop deuren geopend en erg geinspireerd om verder te schrijven, maar wel op een compleet andere manier dan dat ik nu aan het doen ben. Op die manier heb ik zelfs een langer toekomst plan dan ik nu al had, wat voor mijn doen echt een nieuw verschijnsel is want vroeger had ik nooit een groter beeld van mijn toekomst dan wat ik over 5 minuten zou gaan doen. Maar als het op schrijven aankomt wel en dat geeft een prettig gevoel.
Ik ga nog even een half uurtje werken, een boek lezen om over een uurtje alles klaar te maken om bij deze zelfde schrijver een dvd-kast op te halen.

Nederlandse stilte

In Ierland heb ik heerlijk genoten van de stilte, geen stemmen, geen auto's, geen rare geluiden van de mens. Alleen het fluiten van de vogels, het golven van de zee, het waaien van de wind door de bladeren van de bomen. Gister heb ik gewandeld bij de dijk en de Moerputten brug met Dwayne. Het is een prachtig stuk natuur en moeras nog bijna onaangetast door de mens, hooguit een paar takken die zijn weggezaagd om het grote pad nog een beetje bewandelbaar te houden. Ergens links van de dijk ligt een paadje, een paadje wel gemaakt door de mens van hout met pilaren en planken. Maar door het hout lijkt het of het paadje er al honderden jaren ligt. Waar we gister liepen was echt een sprookje. Sneeuw, natuur, kou en zon. Het was heerlijk rustig en toen ik liep was het enige dat ik hoorde het gekraak van de sneeuw onder mijn Ella's. Ik stond even stil en probeerde hier hetzelfde lege, rustige gevoel te krijgen als ik in Ierland had. Ik was in de natuur dus je zou hopen dat het wel zou lukken. Maar toen het kraken van de sneeuw ophield hoorde ik op de achtergrond een auto rijden en toen die weg was hoorde ik verder in de verte een snelweg. Ik probeerde het weg te denken en te focussen op de vogels. Maar hoe hard ik ook probeerde, de auto's bleven geluid maken. Nederland is niet gemaakt om te genieten van de stilte, van geen auto's of stemmen om je heen. En dat mis ik, ik mis de stilte, de leegte, de mogelijkheid om de mensheid achter me te laten. Ik wil wel nog een keer alleen terug gaan, om te zien of ik het gevoel wel kan krijgen als ik alleen ben en de rust kan nemen om te gaan zitten en te luisteren.
Ik denk dat het ook weer tijd wordt dat ik nieuwe oordoppen koop, oordoppen kunnen ook volledig afsluiten. Maar die doe ik niet in in de natuur, dan zijn de vogels weg.

Kerstavond

Vandaag twitterde iemand dat je #eenzamekerst moest hashtaggen als je na 18.00 uur nog op twitter zou zitten. Het is inmiddels kwart voor 6 en ik weet en wist vanmiddag al dat ik na 6 uur nog op twitter zou zitten. Niet omdat ik een eenzame kerst zal hebben (ik had er ook voor kunnen kiezen bij mijn schoonouders te eten), maar omdat ik vanavond een lekker rustig avondje zal hebben. Op het menu staat rijst uit de magnetron wat ik van de week al heb klaar gemaakt en als activiteit zit daar stofzuigen, opruimen en in mijn eentje genieten bij. Voor mij een eenzame kerstavond diner voor 1 dus. Maar ik zit daar niet zo mee op kerstavond. Als ik naar buiten kijk en de kerst verlichting van de buren zie, als ik de versiering in de achtertuin bekijk en zie dat het achter elk raam aarde donker is, bedenk ik me dat die mensen allemaal liefdevol bij hun familie aan het dineren zijn. Dat ze van de gezelligheid van kerst gebruik aan het maken zijn. De kachel hoog, het eten uitgebreid en ik hoor de lachende mensen al klinkend met hun glazen heerlijk genieten. Ondertussen dat ik me dit alles inbeeld speelt mijn iTunes Joseph Arthur - Honey and the Moon en ik kan je vertellen dat mijn kerstavond niet prettiger kan beginnen. Ondanks dat ik dit met #eenzamekerst zal moeten twitteren, ik geniet van elke seconde nu.

Oh ja, iedereen hele fijne dagen gewenst!!

3 maal scheepsrecht

Dit jaar is de derde keer dat we kerst gaan vieren zonder mijn broer. De eerste keer wisten we niet waar hij was, de tweede keer wisten we dat hij dood was, de derde keer ook. Maar nog steeds is het wennen dat we niet aan het eind van onze gourmet sessie Pieter nog snel alle stukjes vlees op de bakplaat zien gooien omdat de man een bodemloze put was. Al 2 jaar is de beste man er niet meer, maar het voelt nog steeds vreemd en oneerlijk. Ook deze kerst zal toch vreemd worden, met oud en nieuw zal ik roepen dat hij niet weggejaagd hoeft te worden door het vuurwerk en op mijn verjaardag zal ik een rondje door de python voor hem rijden. Met carnaval zal ik een biertje op hem drinken en misschien dat ik carnavalszondag naar de ertveldseplas ga om hem terug in de wereld te verwelkomen om afscheid te nemen. Soms vraag ik me af of deze twee maanden van het jaar ooit normaal worden, of ik ooit met kerst zal denken dat het allemaal oke is, dat de hele situatie normaal is. Maar dit jaar zal ik hem nog missen en zal ik extra aandacht aan hem besteden. Want god, wat kan je iemand vreselijk missen.

Snel

Mijn dagen gaan weer veel te snel voorbij. De laatste keer dat ik erbij stilstond was het maandag, nu is het ineens weer woensdag avond. Woensdag avond betekend bijna donderdag en donderdag is bijna vrijdag, wat op zijn beurt weer weekend betekend op een paar uurtjes na. En als het weekend is is de week al bijna om. Dat is wel een nadeel aan een 40-urige werkweek hebben en het naar je zin hebben: de tijd vliegt voorbij. Over 2 dagen is het kerstavond, maandag is kerst alweer voorbij en komen de voorbereidingen op Oud en Nieuw en dan 3 dagen later ben ik ineens jarig.
Ik ben er altijd bang voor dat ik te weinig tijd in mijn leven zal hebben voor de dingen die ik nog wil doen en bereiken. En ik ben wel hard op weg om daar te komen, en ik heb eindelijk een baan waar ik het nog steeds leuk vind, en ik heb een vriend waar ik blij mee ben, maar shit, de tijd gaat zo snel! Zo word ik alleen maar nog banger dat ik mijn doelen niet zal halen.
Naast al deze snelheid zit er een pijnlijke beslissing die ik een paar weken geleden heb gemaakt enorm in de weg en zit ik alweer ongemerkt in de periode van vermissing. Wat ik overigens niet erg vind dat dit ongemerkt is gebeurd, dat scheelt een hoop andere moeilijkheden. Ik ben blij met vrije avonden als vanavond, niet alleen heb ik dan de tijd voor mezelf maar ook voor dingen die ik moet verwerken. Want hoe hard ik me iedere keer voorneem om een boek te lezen of een film te kijken, mijn weggestopte kastje haalt me altijd op deze avonden in. Mijn boekenkast blijft dicht en mijn dvd-speler uit. Mijn boxen staan aan en mijn traanbuizen open.
Maar ik heb wel zin in kerst, ik heb zin in oud en nieuw, ik heb zin als ik morgen weer vroeg moet opstaan om naar mijn leuke baan te gaan en ik heb zin in mijn verjaardag die ik dit jaar in de Efteling ga vieren met mijn liefste vrienden. Het komt allemaal wel goed en naast mijn tranen heb ik kriebels in mijn buik van het mooie sneeuwlandschap en mijn toffe leven. Ik hou van de wereld! Ik hou van mijn leven!
Ik hou overigens ook van dit nummer:

Mijn broer en ik

Mijn broer en ik, een boek dat ik aan het schrijven ben over het verhaal rondom Pieter. Sommige stukken zijn zwaar, andere heerlijk en weer andere moeilijk om te schrijven. Ik zit nu op 24 A4tjes en ben benieuwd of ik al ergens aan kan kloppen voor professioneel advies. Iemand en tip of hulp?

Winter

Ik Twitter net 'Let the sun shine!' omdat hier in Den Bosch de zon heerlijk mijn kamertje binnen schijnt, op mijn bureau waar ik zit te schrijven. Net op dat moment begint het nieuws op de radio 'ook vandaag weer grote problemen op de weg in Nederland door de sneeuw.' Ik kijk even naar buiten en zie nog maar een dun laagje sneeuw liggen op het balkon van mijn buurman. Geen winterweer in Den Bosch. Wat ik overigens helemaal niet zo erg vind, juist na de koude dagen van de afgelopen week geniet ik extra van de zon die mijn armen verwarmd en mijn haar rood laat glanzen. Ik heb met de winter echt geen probleem, althans dit jaar niet. Na een lange kantoor dag vind ik het heerlijk om door de kou even een stukje naar huis te fietsen. 's-Ochtends wordt je extra wakker na 20 minuten vries en het landschap is nog mooier met een laagje wit. Maar naast die geweldige dingen van de winter haat ik de winter ook, of misschien moet ik niet zeggen de winter maar Den Bosch en zijn strooi beleid. Elke ochtend stap ik op de fiets en hoop ik dat het al wat aan het dooien is, want fietsen over gladde fietspaden terwijl de autoweg naast het fietspad helemaal droog is voelt kut! Ik en mijn twee wielen zijn toch veel kwetsbaarder dan een auto met vier wielen? Fietsend Den Bosch mag op zijn smoel gaan terwijl auto-rijdend Den Bosch, naast de luxe van lekker warm en lui in de auto zitten, zorgeloos over de baan sjezen. Voor volgend jaar winter wil ik mijn rijbewijs en een auto hebben, anders neem ik volgend jaar winter een thuisbaan!

Me myself and I

Weer zo'n heerlijke avond voor mezelf. Ik heb al een kerstcadeau besteld en wat promotie materiaal voor mijn weblog. Verder zit ik weer een beetje in mijn eentje te neuzelen, foto's te bekijken en bewerken en te genieten van de stilte om me heen. Ondertussen is ook al 2 derde van mijn gordijn af, nu nog wachten op het laatste deel en dan kan ik pas echt lekker uitslapen op zaterdag en zondag.

Vandaag kreeg ik heel even de kriebels. Ik heb ongeveer twee en een half jaar geen relatie gehad en sinds twee weken ineens wel. Het is echt een hele leuke man, hij is lief, gezellig, spontaan en actief. Alles wat ik zoek! Maar ik en mijn vrij gevochten leven krijgen soms de kriebels van een relatie. Van die verplichtingen en verwachtingen waar je aan moet voldoen, rekening houden met de ander en lief doen voor elkaar. Het hoort er allemaal bij. Maar dat vind ik moeilijk. Ik heb altijd gedaan waar ik zelf behoefte aan had, zeker de afgelopen 2 jaar, maar daar moet ik nu flink de rem op zetten. Ik ben het niet gewend dat mensen zulke verwachtingen van me hebben en dat ik rekening moet houden met een ander. Meestal heb ik schijt, denk ik er niet over na of doe ik toch wel koppig wat ik zelf wil, met de nodige ruzies omdat niet iedereen het daar mee eens is. En nu kan dat nog steeds wel, maar het voelt toch een beetje alsof ik vast zit.
Maar ik moet ook zeggen: naast die rem op mijn vrijheid, zit een man die daar begrip voor heeft, een man die ook graag dingen onderneemt, een man waar elke vrouw van zou dromen. Een man die door en door begrijpt wat mijn kriebels inhouden. De rem is misschien moeilijk en even wennen, maar een relatie met mijn vriend is veel meer waard, ik kan me geen lievere of leukere man bedenken.

4 minutes of Ireland

Na even een paar uurtjes aan creativiteit gister heb ik het voor elkaar gekregen een Ierland filmpje te maken. Aanschouw hier: 3 weken Ierland in ongeveer 4 minuten.

Ik schrijf je wel

Vaak krijg ik van mensen te horen dat ik zo goed mijn gevoel op papier kan zetten. Dat ik goed kan verwoorden hoe ik een moment heb beleefd. Nu moet ik eerlijk zeggen dat dat alleen zo is op papier. Op papier weet ik vaak perfect te schrijven wat ik wil zeggen, maar zodra ik het tegen iemand moet zeggen met mijn woorden en mijn mond in plaats van de letters en het papier (of in dit geval mijn toetsenbord en monitor) komt er van alles verschrikkelijks uit. Als ik met mensen moet praten zeg ik het altijd in de verkeerde volgorde, komt het er verkeerd uit, vergeet ik een bepaald essentieel woord waardoor men denkt dat ik achterbaks ben en kijk ik erbij alsof ik net iemand heb vermoord. Schrijven kan ik misschien goed, maar praten komt er bij mij niet uit. Misschien moet ik maar ophouden met praten en gewoon iedereen schrijven.
Ondertussen zie ik iemand in de weerspiegeling van mijn TV, aan de overkant van de straat uit zijn bed stappen, volgens mij zag ik een odol. Ieuw, tijd om naar mijn werk te gaan!

Een nacht alleen

Als ik moe ben wordt ik altijd emotioneel. Ik ben moe van het weekend, van het werk, van te weinig slaap, van vrienden. Ik hou van het weekend, ik hou van het werk, ik hou van weinig slaap en ik hou van mijn vrienden. Maar soms, heel soms wil ik even weg, weg van alles. Van het weekend, van het werk, van weinig slaap en van mijn vrienden. Soms wil ik gewoon even in mijn eigen sop gaarkoken, even alleen met stilte op bed liggen, even genieten in mijn eentje van muziek, even alleen eten, alleen dansen, alleen genieten. Maar meestal als ik die momenten plan voor een avond is mijn avond zo voorbij. Vroeger kon ik zeggen dat ik dan de volgende dag even blijf liggen, maar met deze baan gaat dat niet. En aangezien ik hem wil behouden, ga ik dat ook niet flikken. Ik ga douchen en op bed liggen om alleen in mijn eentje van muziek te genieten. Even alleen emotioneel zijn en even alleen verdwijnen. Onder andere met het nummer wat ik bijgevoegd heb.
Over and out.

Zoals beloofd

Omdat Jim afkick verschijnselen vertoont als ik niet schrijf maak ik ook vandaag maar even een blog. Het is al een oude, maar rond deze tijd van het jaar vind ik hem wel toepasselijk. Hij ligt al ruim drie kwart jaar te wachten op vertoning dus hij staat te popelen. Ik heb hem nooit eerder kunnen plaatsen omdat de persoon in de blog niet wilde dat het uitkwam. Maar ik zal de namen veranderen en toch even heel stiekem dit verhaal met jullie delen. Ik was 19, bijna 20 bij deze ervaring.

'Dan lig ik met mijn hoofd vol speed en drank in bed naast een 31-jarige man. Hij heeft het nog geen twee weken geleden uit gemaakt met zijn vriendin. ’s-Ochtends loop ik door zijn appartement naar de wc en ben ik stiekem een beetje bang dat ineens zijn vriendin in de gang zal staan. Woonden ze samen? Als ik klaar ben loop ik even de huiskamer in en besef me, kijkend naar dit mooi georganiseerde appartement dat ik echt nog heel jong ben. Ik voel me ineens bijna een kleuter op bezoek bij een vriend van je moeder, maar dan naakt door de gangen lopend na een flinke sex-partij. Als ik de kast in kijk valt mijn oog op twee lijstjes: ‘Cafe Hendrik’ en ‘restaurant Maria’. Foto’s waarschijnlijk gemaakt toen ze gelukkig samen op vakantie waren. Meneer 31 is niet meer de enige met een lichtelijk schuldgevoel tegenover lieve Maria. Wat doe ik hier? Waarom ben ik met deze 31-jarige man mee gegaan? Bloeiend in zijn leven, al lang aan een cariere bezig, misschien zelfs wel overlegd om kinderen met Maria te nemen. 11 jaar leeftijdsverschil is in dit stadium ontzettend veel. Ik voel me een kleine slet die het leven van twee gellukkige mensen infiltreert. '

December

Zoals elk jaar rond deze tijd wordt er ook dit jaar weer geroepen dat het jaar voorbij is gevlogen. Over een jaar of 30 roept mijn generatie dat het leven voorbij is gevlogen. Maar vandaag blijf ik nog even bij dit jaar, ik weet dat het 1 december is en het jaar eigenlijk nog niet voorbij is, maar toch vraag ik me af: Wat voor jaar was dit eigenlijk? Als ik terug denk aan hoe het jaar begon, voelt het als vorig jaar. Mijn jaar werd altijd opgesplitst door de zomer vakantie, waar een nieuw (school)jaar begon. Alsof er elk half jaar een nieuw jaar was. Aangezien ik een vol tijd studie een beetje opgegeven heb denk ik dat dat in de toekomst niet meer gebeurd. Tenzij ik misschien zelf kids krijg, dan zal het misschien allemaal wel weer terug komen. Maar daar wil ik voorlopig nog niet aan denken. Mijn afgelopen jaar zat vol prestaties. Mijn jaar zat vol lieve vrienden. In mijn jaar zaten geen nieuwe liefdes maar oude. In mijn jaar zaten natuurlijk teleurstellingen en moeilijke momenten, maar ook een hoop momenten waarin ik ben gegroeid. In mijn afgelopen jaar ben ik gegroeid. En ik vind dat ik een super jaar heb gehad. Want mijn tegenslagen in het begin van het jaar hebben gemaakt dat ik nu een stuk steviger in mijn schoenen sta. Ja, mijn 2010 was een top jaar, nu hoop ik niet dat december ineens weer een hoop ellende brengt. Hoe was jou jaar?