Verhuisbericht

Ik ben voortaan verhuisd naar www.Plastikc.nl
Klick hier!!
And set as homepage ;)

Stuiterbal effect

Iedereen maakt wel eens de opmerking dat als je een dik persoon slaat, je hand terug bounced vanwege al het vet. Vaak zie je ook op tv filmpjes waarin de draak wordt gestoken met dikke mensen en kleine agresieve mensen die geen effect hebben, hoe hard de kleine de dikke ook slaat.
Vandaag had ik een soort gelijk effect. Ik liep over het station in Tilburg als een woesteling met haast. Ondertussen was ik met mijn telefoon aan het inchecken op Foursquare. Onderweg naar de schuifdeuren naar buiten gebeurde het: een grote, dikke vrouw stapte niets vermoedend naar achter, in mijn looppad. Ik had deze grote, dikke vrouw niet in de gaten en liep met al mijn haast tegen haar op. Ik liep, ik bouncede, verloor mijn evenwicht, viel bijna op de grond, kijk even naar vrouw die me een beetje geirriteerd aankijkt, hervat mezelf en loop hard weg. Ik stop mijn telefoon veilig in mijn jaszak en denk nog eens terug over wat er net gebeurd is. Ben ik net echt tegen een grote, dikke vrouw aangelopen en terug gebounced? Ja! Ik heb mee gemaakt wat menig tekenfilmpje verteld dat er gebeurd als er een klein persoon oploopt tegen een groot, dik persoon: ik viel bijna naar achter.

Herinneringen

Geuren, woorden, zinnen of muziek. Kleuren, geluiden, momenten en plaatsen. Soms kunnen ze een hoop herinneringen met zich mee brengen. Ik heb er een aantal op een rij gezet:

Het roekoe van een duif in de ochtend doet me altijd denken aan de Sinjeur semeyn straat in Amsterdam. Waar mijn vader woonde toen ik een jaar of acht was.
Het liedje ‘Whenever Wherever’ van Shakira doet me altijd denken aan mijn eerste liefde toen ik een jaar of 10 was, het duurde twee weken.
De geur van Axe doet mij altijd denken aan mijn langste relatie, toen ik een jaar of 15 was, het duurde een jaar en drie maanden.
Het deuntje van radio 1 doet me altijd denken aan mijn oma, die dat altijd zachtjes aan heeft staan om te luisteren naar diepzinnige gesprekken.
Als ik brocolie en bloemkool door elkaar haal moet ik altijd denken aan die ene keer dat ik ruzie had met mijn vader omdat hij het niet vond kunnen dat ik die twee door elkaar haalde.
Het liedje ‘We no speak americano’ doet me altijd denken aan de grote Bachelor groep in het hostel in Ierland die we ’s-Ochtends tegenkwamen die beweerden dat ze topvoetballers waren.
De geur van brandend hout doet me altijd denken aan toen ik twee weken met een oorontsteking op de bank bij mijn moeder lag met de kachel aan.

En zo zijn er vast nog een hoop andere geuren, melodieën momenten die me altijd weer doen denken aan iets uit het verleden. Ik vind het altijd grappig hoe bijvoorbeeld een geur zo sterk een herinnering omhoog kan halen. Wat zijn jou mooiste herinneringen die voorbij komen bij dit soort dingen?

Stilte in mij

Soms zijn er dagen dat ik geen zin heb om te praten. Dat mijn stembanden moe zijn, mijn tong struikelt en mijn stem klinkt als het liedje dat al voor de dertigste keer vandaag voorbij komt op de radio. Soms zijn er dagen dat ik gewoon even helemaal niets wil zeggen, dan zeg je al genoeg.
Want praten voelt soms als de niets zeggende, zuurstofverbruikende verspilling van de mond. Als ik soms woorden en zinnen hoor denk ik ‘Mens, hou toch eens je zuurstof bij je’. Dat ieder woord van een ander persoon klinkt als het krassen van nagels op een schoolbord. Irritant, onuitstaanbaar en onnodig. Oh wat kan ik me daar aan ergeren.
Maar er zijn ook dagen dat ik graag praat. Dat mijn stembanden actief zijn, mijn tong atletisch is en mijn stem klinkt als hemel op aarde. Zo voelt het ook vandaag. Mijn stem is hees, mijn lichaam is moe, maar ik heb zin om te kletsen. Zin om te bellen, om te praten, om te lachen en om moppen te tappen. Vandaag is een klets-dag.
Dat ik mensen hoor praten en denk ‘Wat heb jij een mooie en prettige stem’. Dat ik mensen hoor praten en het prettig vind dat er mensen om me heen zo kunnen communiceren met elkaar.
Maar niet voor lang, want nu ben ik op mijn werk, in mijn comfortabele bureau stoel met een headset waarbij ik mijn handen niet anders hoef te gebruiken dan het intikken van de nummers die ik wil bellen. Straks, om vijf uur, als ik klaar ben met werken wil ik niks meer zeggen. Hooguit de twintig minuten in de auto met mijn collega, nog even lachen. Maar daarna kruip ik terug in bed met een kop soep, House en mijn boek (drie dochters van China - Jung Chang) om lekker in slaap te doezelen en niks meer te hoeven zeggen behalve misschien een smsje, wat in principe ook niets zeggend is.

Carnaval 2011

Ik schreef voor Carnaval begon een column hier over slettenbakkerij en pakjes. Carnaval is nu nog niet echt voorbij maar van mij mag het wel. Van de slettenbakkerij is niks gekomen en dat vind ik ook helemaal niet erg gezien het iq van de meeste mannen tijdens Carnaval. De eerste avond was op zich wel oke, maar niet heel boeiend. De tweede avond was al een stuk gezeliger, maar had ik het om 2 uur ook wel gezien. De derde avond was ik om 2 uur zo zat dat ik niet meer weet hoe ik in godsnaam thuis gekomen ben. De vierde dag was verschrikkelijk koud, maar enorm gezellig. Ik was alleen wel zo brak van de afgelopen 3 dagen dat ik om half 10 mezelf uit het Plein heb gebeukt (het was te druk voor woorden) en lag ik om 10 uur al te slapen. Carnaval is niet meer wat het geweest was voor mij. Misschien omdat 2 jaar geleden mijn broer boven water kwam drijven, misschien omdat 2 jaar geleden dé Party animal van Den Bosch is overleden of misschien omdat ik terug ben in mijn Carnavals stelling van uit mijn puberteit: het is allemaal aanstellerij. Vorig jaar ging ik Carnavallen om Party Pieter in ere te houden. Dit jaar ging ik omdat ik dacht dat het leuk zou zijn. Maar nu denk ik dat ik een hoop tijd en schone leverfunctie heb ingeleverd om voor een paar dagen als een randebiel door de stad hupellen. Ik denk dat ik volgend jaar maar gewoon oversla.

Pink Bullets

Mijn tweede column is weer hier te vinden :D

Party Pieter

Ode aan Pieter. Omdat het carnaval is.

Confetti reisje

Vandaag kwam ik op het idee om elk gekleurd vel papier dat via mijn postbus in de papierbak terecht komt, te perforeren tot confetti. Aangezien Carnaval eraan komt en dat papier anders ook maar zo zonder enig toekomstbeeld in die bak ligt, dacht ik het eens nuttig te maken. Zo kwam ik ook een folder tegen met op de voorpagina een rennende man met een koffer in zijn hand. Ooit is er dus een man geweest die heeft geposeerd in een studio voor een fotograaf om op zijn best als rennende zakenman in een folder te kunnen staan. Die folder komt vervolgens bij mij op mijn bureau en ik besluit om mijn perforator er in te zetten. Als ik bij zijn hoofd aangekomen ben, bedenk ik me dat het gezicht van deze man zometeen in het zakje met miljoenen andere confetti deeltjes terecht komt. Waarna hij met mij mee reist naar huis en over een paar dagen mee de kroeg in. Waar hij vervolgens woest in het rond wordt gegooid, onder het bier komt te zitten, op gestampt wordt en misschien wel onder iemands schoen terecht komt op weg naar een andere kroeg. Zo zie je maar dat poseren voor een of ander blaadje dat toch bij iedereen in de papierbak terecht komt, nog een of andere reis voor zich kan hebben. Ik denk dat ik ook maar eens met een koffer ga poseren voor zo’n blaadje, in de hoop dat iemand mijn hoofd perforeert en mee neemt met Carnaval.

De dokter en ik

Zoals jullie weten loop ik al een tijdje te kloten met mijn lichaam. Vermoeide dagen hebben mij vaak het leven zuur gemaakt. Nadat de huisarts niks kon vinden was ik doorgestuurd naar een internist. Weer een hoop testen en andere bullshit verder zijn we vandaag tot de conclusie gekomen dat er niks mis met mij is. Mijn bloed is normaal, mijn bloeddruk is te laag maar er is niks te vinden waar dat door komt en met mijn postuur en lengte schijnt een lage bloeddruk niet vreemd te zijn. Omdat het de afgelopen tijd ook een stuk beter met mij gaat hebben we besloten het hier even bij te laten. Als het weer slecht gaat kan ik weer opnieuw contact opnemen met de dokter om te kijken of er nog iets gedaan kan worden, maar zoals het er nu uitziet ben ik helemaal gezond. Natuurlijk heb ik de dokter verteld dat ik het vreemd vind dat het elke keer weer op komt spelen, maar de dokter is toch echt de baas en als hij zegt dat ik gezond ben en het nu ook weer goed gaat, geloof ik dat maar. Geloof me ook maar als ik zeg dat ik net zo hard weer op zijn stoep sta als ik weer instort! Niet alleen omdat ik wil weten wat er met me aan de hand is, of sterker nog, dat ik wil weten wat ik eraan kan doen, maar ook omdat het idee van een wandelende encyclopedie in de vorm van een jonge, knappe en schattige dokter een iets te leuk aanbeeld is. Mijn huisarts vond ik nooit interessant, misschien omdat mijn vorige een norse fosiel was die 10 jaar geleden met pensioen had moeten gaan, maar zo'n jonge internist heeft toch echt mijn aandacht. Excusser mij, ik ga weer even verder nadenken over de dokter en juichen om het feit dat ik tot nu toe geen rare ziekte heb.

Rijlesje

Ik heb mezelf een week of wat geleden een ultimatum gesteld om voor eind Augustus mijn rijbewijs te halen, ervaring op te doen en geld te sparen voor een autotje en een vakantie. Als ik zag hoe lang de mensen om me heen deden over het halen van hun rijbewijs, twijfelde ik even of ik me aan dat ultimatum kon houden. Maar ik was overtuigd dat ik het in ieder geval ging proberen. Ik zocht wat op internet naar een rijschool en kwam zo bij All-in-Solo terecht. All-in-Solo belde na het invullen van een internet formulier meteen de volgende dag om een afspraak te maken voor een proefles. Precies een week later op een vrijdag om 18.00 stond mijn proefles. Hoewel ik blij ben dat het zo snel kon, het was niet snel genoeg, want man o man, wat heb ik zin om mijn rijbewijs te halen!
Gister was het dan zo ver, Asha had een proefles. Na de oh zo oude grappen van iedereen die riepen dat ze om 18.00 niet de weg op zouden gaan, stapte ik in de auto met trillende handen nog niet helemaal gelovend dat ik een bakbeest van minsens 1000 kilo recht op de weg moest zien te houden. Ik kreeg uitleg over hoe de auto werkte, waar het knipperlicht zat en hoe ik de koppeling moest gebruiken. En daar ging ik, een beetje gespannen, met dat bakbeest onder mijn kont, met een rij-instructeur naast me, het verkeer in. Ik schakelde, reed eerst in zijn 1, toen in zijn 2, toen in zijn 3, jeetje, is dit normaal? We reden wat rond, mijn rij instructeur stond redelijk versteld van het feit dat ik het blijkbaar heel goed deed en hij stuurde me de snelweg op. 'Je kunt het Asha!' zei hij de hele tijd. Daar geloof ik dan natuurlijk helemaal geen kloot van, maar ik draaide de snelweg op, in zijn 3, in zijn 4, in zijn 5 en hop, ik reed 120 op de snelweg, alsof het de normaalste zaak van de wereld was dat ik in een bakbeest van 1000 kilo op de snelweg 120 kilometer per uur ging. ‘Heb je echt niet meer dan dat ene rondje op de parkeerplaats gereden?’ vroeg de beste man. Daarna reden we nog wat rond in Den Bosch, wat rotondes over, en weer naar huis. Dat uur was zo voorbij. Hij bood me een pakket van 30 lessen met examen, theorie en een her-examen aan van € 1376,-. Hij zei dat ik het misschien zelfs in 21 lessen wel kon halen, maar hij wilde het ruim houden met 30 lessen. Waarsschijnlijk was dat ook het kleinste pakket wat ze hadden. Als ik de beste man moet geloven heb ik over 4 maanden, na 30 lessen mijn rijbewijs. Ik heb het aangenomen. Eenmaal weer in mijn kamer belde ik vol trots mijn moeder op, danste als een zot mijn kamer door en heb de hele avond met een grote lach op mijn gezicht gezeten. Ik heb er godverdomme zin in!

Dubbelleven

Soms hoor je van de mensen van wie je het niet verwacht dat ze al jaren een dubbel leven leiden. Dat hun man of vrouw erachter komt dat de ander al een hele tijd een affaire heeft met een ander zonder dat iemand dat ook maar verwacht had. Een dubbelleven, met twee levens die zo echt zijn als het beeldscherm waar jij nu naar kijkt. Ik heb ook een dubbelleven. Nee, ik ga nu niet bekennen dat ik al jaren een affaire heb, dat zou vreemd zijn. Maar ik heb een dubbelleven als ik slaap. Al menig maal heb ik relaties, date's, affaires en avonturen beleeft in mijn dromen zonder dat iemand het wist of verwachtte. Zo ook vannacht. Gister avond twijfelde ik even of ik nog de stad in wilde gaan om even een laatste biertje te drinken op donderdag avond. Uiteindelijk heb ik besloten met een kop thee lekker in bed te gaan liggen. Toen ik echter in slaap viel dacht mijn hoofd daar anders over. Ik dwaalde af naar een wereld in de kroeg, waar al mijn vrienden, affaires, date's en avontuurtjes waren. Ik feestte, danste, kletste en had de grootste lol. Naderhand hadden we de trein naar huis gemist en kwam ik pas rond 08.00 thuis. Ondanks dat ik om 08.30 op mijn werk moest zijn besloot ik toch maar te gaan slapen in plaats van de nacht door te halen en naar mijn werk te gaan. Uiteindelijk kwam ik om 20.30 aan op mijn werk. Toen ik wakker werd uit deze heerlijke droom moest ik even heroriënteren. Heb ik een kater? Nee. Ben ik moe? Ook niet echt. Is het echt gebeurd? Volgens mij niet, maar toch twijfel ik. Vandaag gaat de hele dag voelen alsof ik gister ben uitgeweest. De flarden van herinneringen die af en toe opspelen, het feit dat je weet dat je een heerlijke avond hebt gehad en met een glimlach er aan terug denkend. Maar dat alles zonder de kater. Kan ik dit niet vaker dromen? Dat zal me een hoop geld, energie en katers besparen. Ik wil terug naar bed.

Humeur

Soms zijn er van die ochtenden dat je zo verschrikkelijke chagrijnig bent dat je beter niet uit bed kan komen. Dat je de hele wereld zo vervloekt dat het goed is dat er geen laserstralen uit je ogen komen. Vandaag is zo'n dag. Ik begon goed, ik had een heerlijke droom. Maar toen ik mijn computer aanzette om onder het genot van Facebook mijn ontbijt te nuttigen en ik er achter kwam dat mijn internet het niet deed, begon ik wat geïrriteerd te raken. Toen daarna de badkamer bezet was vloekte ik een beetje en bij het op de fiets zitten met mijn collega kwam ik erachter dat ik een flink humeur te pakken had. Deze ochtend gaat vloekend, scheldend en balend voorbij. De telefoon wil ik negeren of uit het raam gooien, mijn computer wil ik op de herrie makende bouwvakkers buiten gooien en de koffie is wederom niet te drinken. Elk persoon die ik aan de telefoon krijg wil ik vertellen dat ze de factuur kunnen stoppen op een plek waar de zon niet schijnt en als ze zuchten over dat ze niet vrolijk worden van de stand van zaken wil ik ze naar een psychiater door verwijzen omdat het niet mijn probleem is dat ze niet het geluk in het leven van de financiën kunnen zien. Als dan vervolgens zo'n grappenmaker ook nog eens zijn humor aan mij probeerd op te dringen heb ik helemaal zin om de hoorn neer te smijten. Nee, mijn dag is niet goed begonnen omdat ik Schoonheid heet! Ik wil niet terug naar bed, ik wil niet hier zijn, ik wil niet buiten in de regen staan of in de zon liggen op Hawaï. Vandaag wil ik gewoon in mijn eigen sop gaarkoken. Is jou ochtend net zo erg?

Pieter's Bankje

Op een plekje aan het water achter de Verkadefabriek, langs het spoor staan twee bankjes. Uitkijkend op het water naar de boten terwijl elke dag de auto's voorbij razen in hun drukke leven. Twee jaar geleden heeft mijn moeder ze 'Pieter's Bankje' genoemd. Dit omdat we denken dat dat misschien zijn laatste rust plaats was voor hij naar zijn definitieve ging. Mijn moeder is er ooit gaan zitten en heeft er een Foursquare incheck punt van gemaakt waar zij elke dag netjes op incheckt als ze langs rijd met de trein. Als een oude vrouw die elke dag bloemen plant bij het Maria beeldje langs de weg in Italië om haar man een goede rust te wensen. Sinds een paar maanden fiets ik er elke dag langs als ik naar mijn werk ga. Al van te voren zie ik mijn moeder inchecken, maar omdat het altijd zo koud is en ik mijn handschoenen aan heb die het onmogelijk maken mijn iPhone te gebruiken, check ik nooit in. Tot vandaag, vandaag had ik net mijn handschoen uit gedaan om mijn iPod van nummer te veranderen toen ik langs de Bankjes fietste. Ik dacht ach, ik check ook eens in bij ons 'Maria beeldje'. Niet stilstaand, niet nadenkend, dat hij 2 jaar geleden op deze dag boven kwam drijven een paar honderd meter verderop nadat hij een twee maanden lange trip in het water had gemaakt met zijn eigen imaginary onderzee boot. Toen ik rond een uur of 10 op Facebook keek zag ik dat mijn moeder zijn rouwkaart had gepost, als bloem ter koestering van zijn leven tot twee jaar geleden. Dit soort momenten kunnen op rare manieren laten zien dat ze er toe doen, dat ze nog allemaal in connectie staan, hoe hard je ook vergeet dat dit eigenlijk een heel belangrijke dag in je leven is geweest. Ik mis hem heel vaak, maar het is geen rol meer in mijn leven. Ik kijk naar zijn foto en denk 'Dag mooie jongen. Dag prachtig kind. Tot in een volgend leven.' Want ik zal altijd van hem houden.

Pink Bullets

De komende maand ben ik elke zaterdag tussen 16.00 en 16.30 te vinden op Pink Bullets als column schrijfster. Eerst een maand op proef en dan zien we verder :) Ik heb er sin an en ben erg benieuwd! Natuurlijk komt de link hier te staan zodra er iets gepubliceerd is. Tot die tijd en in de tussentijd kun je natuurlijk een kijkje nemen naar mijn Column Bullet Collega's.

Vrijdag avond

Hier zit ik dan. Vol energie in mijn lichaam om rond te stuiteren in de kleine 13 m2 van mijn kamer. Denkend aan of ik misschien nog even de stad in ga of dat ik toch met een kop thee en mijn boek in bed plof. Ik weet dat het niet slim is de stad in te gaan omdat ik morgen weer eens een drukke dag heb, ook weet ik dat het niet slim is omdat ik waarschijnlijk toch geen zin meer heb zodra ik een voet binnen de kroeg zet. Maar toch klinkt het te verleidelijk om weer eens als vrijgezel mezelf te laten gaan in de stad. Ik weet dat het uiteindelijk uit komt op een rustige avond met een kop thee en een boek, maar tot die tijd blijf ik nog even piekeren over hoe ik mijn vrijdag avond het beste ga besteden.

Gelukkig ga ik morgen avond ook stappen ter viering van de verjaardag van een vriend van me, dus ik zal niks missen. Lang leven het vrijgezellenbestaan! God wat heb ik het gemist om over dat soort dingen te bloggen.

Vrijheid blijheid 2.0

Hoewel ik in het begin van mijn relatie vertelde dat ik het over had om voor deze jongen mijn vrijheid op te geven, is het maandag voor mij toch tot een eind gekomen. Ik ben enorm egoistisch als het neer komt op wat ik wil en kan doen in het leven. Als ik wil flirten, wil ik dat kunnen doen. Als ik een dag in bed wil liggen, wil ik dat kunnen doen. Als ik niemand wil spreken op een dag, wil ik mijn telefoon uit kunnen zetten en de hele wereld negeren, zonder dat ik mij schuldig hoef te voelen. Bij elke relatie die ik heb, liefdes relaties of vriendschap, gaat het fout zodra er verwachtingen worden gesteld. Vroeger vond ik het vreemd als ik weer eens ruzie had omdat ik geen rekening hield met een vriendin (ik zeg vriendin want die zeuren het meest). Nu vind ik het alleen maar logisch. Ik ben egoistisch in mijn doen en laten. Ik wil kunnen gaan en staan waar en met wie ik ook maar wil. En ik vind niet alleen mijzelf egoistisch, maar ook anderen omdat ze verwachtingen en eisen stellen aan de ander. Ik hou misschien geen rekening met anderen, maar anderen verwachten dat je rekening houd met hen waardoor ze gekwetst worden als dat niet gebeurd en ze boos worden op de gene die dat doet, in de meeste gevallen: op mij. Misschien draaf ik te veel door in het individualisme, maar ik vind het prima in mijn eentje, zonder verwachtingen naar anderen, zonder verwachtingen naar mij. Natuurlijk heb ik dingen over voor mensen om wie ik geef, maar mijn vrijheid is mij te belangrijk. Ik ben jong, ik ben fit, ik wil fladeren.
Voor iedereen die denkt dat deze hele blog over Dwayne gaat: je hebt het mis. Ik heb het over de mensheid in het algemeen. En nee, ik heb ook geen bindingsangst!

Nobody's Wife

Omdat het een goed nummer is. Omdat het lekker mee blèren is. Omdat altijd dit nummer in mijn hoofd zit op dit punt van mijn leven.

Vergaan

Omdat ik niet kan slapen, hierbij een gedicht. Geschreven door mij, op 14 februari 2011 om 0.18 uur. Weltrusten allemaal.

Mijn verloren lover
Mijn weggeraakte minnaar
Het is lang geleden
Dat ik je zag zowaar!

Je stem in mijn oren
Je gaf me kippenvel
Je uitspreken van mijn naam
Je was als een spel...

Je handen op mijn huid
De fluwele streling van je toppen
Jou ruwe lippen in mijn hals
Hoe kon ik dat stoppen?

Maar als ik nu aan je denk
Slechts gefluister van je stem
Slechts een briesje op mijn huid
Een herinnering te min.

Wie niet weg is

Een grote, groene teletubie heuvel spreid zich uit over de desktop van mijn pc op mijn werk. De blauwe lucht met her en der een wolkje en de berg op de achtergrond worden vaak door mij genegeerd. De standaard windows achtergrond is zo cliché dat ik hem niet eens zie. Vandaag ben ik er eens naar gaan kijken, even achterover leunen, desktop vrij van alle programma's en even staren naar het plaatje. Eigenlijk is het een heel mooi plaatje. Het groen, de lucht, de verte, ik zie mezelf al helemaal over de heuvels huppelen terwijl ik liederen uit the Sound of Music zing. De vogels die ik hoor op de achtergrond van buiten werken erg mee aan mijn kleine fantasie van groen. Ik weet al wat ik voortaan ga doen als ik even geen zin heb om te werken.

Lente in Den Haag

Het is misschien nog niet echt lente, maar als ik over mijn schouder door het raam achter mij kijk voelt het wel als lente. De zon schijnt vol op de nog bladerloze takken, de lucht is strak blauw en het ziet er uit of je lekker in je shirtje op een terrasje kan gaan zitten. Het heerlijkste aan het terugkomen van de lente zijn altijd de geuren die je keer op keer doen denken aan de lente van voorgaande jaren. Herinneringen van vrolijke dagen in de zon overspoelen me weer als ik op mijn fiets door de ontwakende wereld rij. Vandaag, achter mijn bureau op ons blauw-paarse kantoor, met de zon achter me en de vogels, moet ik denken aan de achtertuin van mijn opa in Den Haag. Mijn opa stierf toen ik een jaar of 11 was. Maar ik weet nog dat ik daarvoor, toen ik met mijn vader soms nog langs ging op soep te eten op zondag, altijd vol bewondering de tuin in keek die voor mijn kleine lichaam op een enorme jungle leek. Nog voelt het alsof ik hele avonturen heb beleefd in die tuin, alsof er achter elke boom ineens een chimpansee te voorschijn kon slingeren of van achter een struik een tijger kon springen. Maar ook de vijver, verstopt achter de grote bosjes. De sterkste herinnering die ik heb aan de tuin van mijn opa is ik, in mijn mooiste jurkje, op mijn hurkjes voor de vijver. Starend om te zien of er vissen tussen de bende algen verstopt zaten. Ik weet niet of ik ze ooit heb gezien, ik denk goudvissen, maar dat beeld, met de zon op mijn toen nog blonde haar, met de geur van de zomer in mijn neus, met het beeld van pap, oma en opa in de zon voor de schuifdeuren maakt me gelukkig. Want misschien was het anders niet waar, we waren toen gelukkig.

Pieter Bronsgeest

Ik geloof dat ik eindelijk op een punt ben gekomen waarin ik begin te accepteren dat mijn broer is overleden. Lang ben ik kwaad geweest hier over. Lang heb ik mijn ogen gesloten voor wat er aan de hand was. Als je de 5 fases van rouw bekijkt, bleef ik hangen in fase 1 en 2: ontkenning en protest of boosheid. Fase 3 sla ik over, er valt niks te onderhandelen in de dood. Fase 4 wil ik voorkomen, met een depressie komt hij al helemaal niet terug. Ik denk dat ik fase 5 heb bereikt, aanvaarding. De jongen is er niet meer, maar hij is wel in mijn hart, in mijn hoofd en in mijn geheugen. Ik zal hem nog elke dag missen. Ik zal nog wel pijn voelen zo nu en dan als ik aan hem denk. Maar ik zal wel weer aan hem denken en de momenten die ik had koesteren. Het is goed zo.

Dansje

Dames en heren, we gaan even dansen.

Britney Spears - Hold it against me.

The African dream

Gisternacht ging ik op vakantie. Ik droomde over een vakantie naar Afrika. Het eerste wat ik me nog van mijn trip kan herinneren is een bootje. Een bootje door een rivier met grote bomen die over de rivier hingen. De bomen hingen alleen wel vol met spinnenwebben. En hoe hard ik ook bukte, de spinnen uit de webben kwamen op mijn hoofd terecht. Want bukken behoed je niet voor spinnen. Mijn gids werkte het bootje vooruit als een gondel in Rome. Ondertussen bleef mijn gids 'droog', geen spin kwam op zijn hoofd terecht. Aan het einde van de rivier bedacht ik me dat ik een paraplu mee had moeten nemen, dan waren de spinnen niet op mij gevallen.
Toen ik aankwam met de boot op het platteland moest ik eerst een deel over een droge safari weg rijden met een grote jeep. Ik met mijn westerse instelling droomde dat er allerlei dieren langs de weg stonden, maar wel achter een hek. Ik zag giraffen, olifanten en nijlpaarden.
Eenmaal aangekomen in het dorp ging ik op zoek naar een kaasboer. De straatjes van het dorp zagen er uit als die van een oud Frans dorpje. Maar deze keer niet betegeld met kinderkopjes maar ruwe, opstuivende zandweggetjes. Na een tijdje lopen zag ik aan de linkerkant van de weg een kleine kaasboer. Toen ik rechts aan de weg keek zag ik ook daar een kaasboer. Ik keek bij allebei naar binnen en bedacht me welke nou het beste zou zijn. Ik haalde de wijsheid van een bekende naar boven (kijk altijd waar de meeste mensen zijn, die zal het beste zijn) en besefte dat bij beide kaasboeren evenveel mensen waren. Uiteindelijk ging ik bij de rechtse shop naar binnen, die zag er toch aantrekkelijker uit. Binnen bleek echter dat er maar een meter aan kaas in de vitrine lag, de rest was drank, vodka, whisky. Het was zo druk binnen dat ik de kaasboer hielp met zijn klanten. Zo kwam ik aan een baan, Asha de kaasboer.
Mijn plan was daar te blijven wonen en ik had de gekke kaasboer wijsgemaakt dat ik Afrikaanse was. Na een poosje over vodka te hebben gediscussieerd kwam de kaasboer er achter dat ik niet Afrikaans was. Maar ik vond van wel, zette mijn beste engels op en probeerde de man te overtuigen. 'What are you doing here?' vroeg hij. Ik antwoordde 'I'm living the African dream, Sir.'

Verlamd

Mijn benen kunnen niet meer staan of lopen, mijn armen kunnen zichzelf niet meer optillen en mijn hoofd wil alleen maar hangen. Soms moet ik even naar het toilet, of een kop thee maken. Op deze momenten sleep ik mezelf naar de koelkast, waterkoker of toilet. Als ik klaar ben plof ik weer op bed, sleep ik mijn lichaamsdelen daar waar ze het lekkerst liggen en hoop ik dat ik voorlopig genoeg heb aan mijn thee. 's-Avonds kom ik helemaal mijn bed niet meer uit. Gelukkig heb ik een lieve vriend die mij dan mijn pyjama aantrekt, mijn eten maakt en me van drinken voorziet. Naar het toilet gaan doe ik zelf, na een half uur ruzie te hebben gemaakt met mijn eigen lichaam omdat die het vertikt om naar mijn commando 'opstaan' te luisteren.
Op deze manier breng ik dagen zoals vandaag door. Te verlamd om naar mijn werk te gaan, het huishouden te doen of allerlei andere dingen die een 21 jarige zou moeten doen. Een paar maanden geleden was ik klaar met therapie. Klaar om echt de wereld in te gaan, om eindelijk eens klaar te maken wat ik al mijn hele leven wil bereiken. Ik had plannen gemaakt om een boek te schrijven, een carrière te maken en sociaal te blijven. Maar helaas, de gene die mijn leven beheert heeft weer iets gevonden om mij tegen te houden. Ondertussen ben ik wel bezig met ziekenhuis onderzoeken om erachter te komen waarom ik me zo voel. Ondertussen ben ik met mijn baas in overleg om een cursus te volgen. Ondertussen ben ik met Dwayne bezig een spel uit te brengen en ondertussen probeer ik een boek te schrijven. Maar het gaat allemaal niet zo snel als ik had gehoopt. Sterker nog, het meest van al het bovenstaande ligt stil, net als ik. En daar word je ook niet vrolijker van. Bah.

Vermist

Gister zag ik op Twitter via mijn nichtje dat er een jongen van 23 vermist was in Tilburg. Niemand had hem nog gesproken na een avondje stappen afgelopen zaterdag. Een jongen van 23 die niet thuis komt na een avondje stappen grijpt me naar de keel. De pijn, angst, wanhoop waar de ouders nu doorheen gaan voel ik iets te erg mee. Ik wil ze helpen, met ze praten, misschien doen voor hun wat er voor ons nooit is gedaan. Iets een plekje geven.
Vandaag kreeg ik bericht dat er een lijk was gevonden in het kanaal vlak bij waar zijn fiets geparkeerd stond. Lucky them, na 3 dagen al hun zoon terug vinden. Toen ik net in bed lag begon ik over dit alles na te denken. Over mijn broer, over de eventuele zus van de Tilburger, over dat het al een jaar... Sorry, al 2 jaar geleden is dat dit alles ons is overkomen, maar dan 2 maanden in plaats van 3 dagen. Dat het al 2 jaar geleden is. 2 jaar geleden wat voelt als een ander leven. Als ik terug denk aan Pieter, voelt hij zo ver weg, alsof het een vage kennis is die ik niet meer spreek. Voelt hij zo ver weg alsof het een ander leven is geweest waar hij in voor kwam. Ik raak hem kwijt. En ik weet niet of ik dat erg vind of juist prettig. Want de herinneringen die ik aan hem heb, wegen nog steeds niet op tegen de pijn van het verlies. Want ook nu, al voelt het uit een ander leven, ook nu brand mijn borst als ik aan hem en zijn dood denk.

Schatje

Dwayne en ik hebben al een paar dagen de discussie over koosnaampjes. We lazen een artikel dat een relatie helemaal niet zo goed gaat als je elkaar elke dag schatje of liefje zou noemen. Ik moet ook toegeven dat ik schatje of liefje een beetje lame vind, ik zeg het dan ook liever niet. Met schatje moet ik de hele tijd aan mijn moeder denken die schatje op zo'n manier zegt dat je er wel afkeer tegen moet krijgen. En bij liefje, eehm, dat vind ik gewoon lame. Lieverd of liefste overigens ook. Gister kwam de vraag 'maar wat dan?' naar boven. Als je andere, persoonlijkere koosnaampjes gaat bedenken voel ik me weer zo'n stel die heel lame elkaar 'beertje', 'bloempje' of mijn kleine 'engeltje' noemt. Ergens vorig jaar had ik wel een leuk soort battle met iemand via mail over koosnaampjes. Daar kwamen wel de meest leuke uit maar ook geen die je serieus in de strijd gooit in je relatie. Nu is mijn vraag: wat is jou favoriete koosnaampje?

Hello

Voor alle mannen die klagen dat ik dubbele signalen geef, voor alle vrouwen die bang zijn dat ik hun man wil afpakken of gewoon omdat je wilt weten waarom ik doe zoals ik doe: Martin Solveig heeft het niet beter kunnen verwoorden.

I could stick around and get along with you, hello.
It doesn't really mean that i'm into you, hello.
You're alright but I'm here darling to enjoy the party.
Don't get too excited 'cause thats all you get from me, hey.

Yeah I think you're cute but I really think that you should know.
I just came to say hello, hello, hello, hello.

I'm not the kinda girl who'd mess it up with you, hello.
I'ma let you try to commence with you, hello.
It's alright I'm getting dizzy just enjoy the party.
It's OK with me if you dont have that much to say, hey.

Kinda like this thing but there's something you should know.
I just came to say hello, hello, hey, hey.

Keuze

Sommige mensen weten dat ik een aantal maanden geleden een hele moeilijke keus heb gemaakt. De komende tijd moet ik na gaan denken over een andere keus, de moeilijkste keus die ik ooit heb moeten maken in mijn leven. Het gaat niet over een opleiding, een verhuizing of het kopen van een nieuwe auto. Nu gaat het erover dat ik de keus heb iemand financieel aan de grond te zetten voor mijn eigen voordeel. En niet alleen voor mijn eigen voordeel maar omdat ik er recht op heb. In mijn hoofd is op het moment een derde wereld oorlog bezig tussen goed en kwaad. Tussen medeleven en eigen voordeel. Want deze keus gaat tegen alle principes in die ik mijn hele leven opgebouwd heb. Ik weet heel goed dat ik recht er op heb, dat als ik het heb ik er heel veel voordeel uit kan halen, maar ik weet ook heel goed dat als ik het niet heb ik iemand spaar. Dat als ik het pak, ik iemands leven een stuk moeilijker maak dan het al is. Ergens in mijn achterhoofd heb ik de keus al lang gemaakt. Maar ik moet er nog heel even goed over nadenken en vrede mee krijgen. Wat een #kutleven zoals we dat op twitter zouden tweeten.

Sport

'Het maakt niet uit of het regent, vriest of de zon schijnt, je trekt maar een extra trui aan of je zet een muts op, ga elke dag een rondje joggen.' Zei mijn huisarts bij de uitkomst van mijn bloedtest, waar wederom niks bijzonders in te vinden was. Maar aangezien ik vorige week na mijn werk zelfs te belabberd was om een kop thee voor mezelf te zetten is joggen er ook niet van gekomen. Maar zaterdag heb ik mijn goede voornemen waar gemaakt: ik heb een rondje rond het meer gerent en ik moet eerlijk zeggen dat hoewel mijn conditie waardeloos is en rennen tegen de wind in uitermate kut is, ik blij ben dat ik het heb gedaan. Niet alleen omdat ik heb bewezen dat ik wél mijn sportieve kleding aan kan trekken en daadwerkelijk naar buiten kan gaan om dit te doen, maar ook omdat het een aantal stappen in de sportieve richting zijn. En sportief is natuurlijk automatisch goed. Als ik een keer ben geweest heb ik al snel de smaak te pakken. Ik wil zeker elke zaterdag of zondag een rondje doen en door de weeks een keer naar de sportschool. Ook heb ik van Dwayne een halter geleend om mijn armen wat op te pompen. Wordt ik nu een brede gespierde Asha? Nee, dat zou er niet uit zien. Maar wat meer conditie in mijn lichaam zou wel fijn zijn. Ik moet wel bekennen dat ik al 3 dagen zwaar spierpijn heb in mijn benen. Maar dat terzijde.
Ondertussen heb ik veel baat bij de Rosvallaria. Maar omdat dit goedje 10.45 per flesje kost en zo'n flesje maar 5 dagen mee gaat is dit geen goede uitkomst. Wel is er Chlorella onderweg en ik hoop dat dit de zelfde uitwerking heeft. Mijn huisarts heeft als het goed is vandaag ook het ziekenhuis gefaxt en die zullen mij ooit gaan bellen voor meer onderzoeken. Morgen toch eens aan de assistent vragen hoe lang dat kan duren (kan goed 3 weken zijn?). Wish me luck!

Alternatieve geneeswijzen

Ik neem een omega 3 pil in met een paar slokken Rosvallaria, ondertussen is de waterkoker hard bezig te zorgen voor een kop bouillon zodat ik zometeen een rondje kan gaan joggen. De omega 3 is voor mijn ADD, de Rosvallaria tegen mijn te lagen bloeddruk en de bouillon ook. Aangezien mijn dokter geen idee heeft van wat er met mij aan de hand is ben ik gister naar een bio-winkeltje geweest. Zij wees mij Rosvallaria aan die mijn moeder een half jaar geleden ook voor mij gekocht had maar tot noch toe bijna onaangeroerd in de kast stond. Ook vertelde ze me over allerlei ontgiftings kuren, middeltjes, ginseng en zo voorts. Maar dat moet ik allemaal nog even laten bezinken. Mijn plan voor nu: maandag bij de dokter toch ingaan op zijn voorstel voor een verwijzing naar het ziekenhuis, de komende tijd bouillon en Rosvallaria blijven drinken en proberen regelmatig te joggen. Het joggen heeft mijn huisarts voor geschreven. Leuk, aangezien ik door de week zo kapot ben als ik thuis kom van mijn werk dat zelfs een maaltijd in de magnetron zetten al teveel werk is. Maar nu is het weekend en hoop ik dat ik het voor elkaar krijg om de eerste les 'start to run' te volbrengen, op te ruimen, mijn huishouden te doen, naar de markt te gaan en vanavond naar mijn lieve vriendinnetje voor een goed glas wijn en tarot kaarten.

Schrijven

Vaak zit ik met mijn handen gebogen over mijn toetsenbord denkend aan iets waar ik over wil schrijven maar inspiratieloos vooruit starend omdat ik simpelweg niet weet waar over. Vandaag hang ik met mijn handen half over mijn toetsenbord met dit zelfde gevoel, ik wil dolgraag schrijven maar mijn hoofd is blanco. Ondertussen flitst de tv de reclames tussen Law & Order voorbij, wat niet erg mee helpt aan mijn inspiratie.
Ik heb mezelf het doel gegeven binnen nu en een half jaar mijn boek naar een uitgever te sturen. Als ik kijk naar hoe snel ik soms schrijf klinkt dit voor mezelf als een reëel plan in de oren. Veel mensen roepen nu dat ik niet zo streng voor mezelf moet zijn en dat een half jaar wel erg snel is, geloof me, ik ben heel flexibel. Als ik over 3 maanden merk dat een half jaar niet werkt stel ik een langere termijn. Maar ook, als ik over 3 maanden merk dat het al tijd is voor een verzending doe ik het eerder.
Mijn plan: minder avonden vol plannen, zaterdag avond minder drinken zodat zondag de kater mee valt, op mijn werk en op de fiets nadenken en brainstormen over scènes en vrijdag de dokter bellen in de hoop dat hij een antwoord heeft op mijn bloedtest.
Ik blijf mezelf verbazen over hoe lang ik dit plan vast houd. Nu moet ik zeggen dat ik al langer met schrijven bezig ben dan welke hobby dan ook. Maar het plan voor het aankomende half jaar bevalt me prima en man, wat heb ik er zin in!
Maar nu ben ik moe, chaotisch en heb ik honger. Over and out.