Pieter Bronsgeest

Ik geloof dat ik eindelijk op een punt ben gekomen waarin ik begin te accepteren dat mijn broer is overleden. Lang ben ik kwaad geweest hier over. Lang heb ik mijn ogen gesloten voor wat er aan de hand was. Als je de 5 fases van rouw bekijkt, bleef ik hangen in fase 1 en 2: ontkenning en protest of boosheid. Fase 3 sla ik over, er valt niks te onderhandelen in de dood. Fase 4 wil ik voorkomen, met een depressie komt hij al helemaal niet terug. Ik denk dat ik fase 5 heb bereikt, aanvaarding. De jongen is er niet meer, maar hij is wel in mijn hart, in mijn hoofd en in mijn geheugen. Ik zal hem nog elke dag missen. Ik zal nog wel pijn voelen zo nu en dan als ik aan hem denk. Maar ik zal wel weer aan hem denken en de momenten die ik had koesteren. Het is goed zo.

Dansje

Dames en heren, we gaan even dansen.

Britney Spears - Hold it against me.

The African dream

Gisternacht ging ik op vakantie. Ik droomde over een vakantie naar Afrika. Het eerste wat ik me nog van mijn trip kan herinneren is een bootje. Een bootje door een rivier met grote bomen die over de rivier hingen. De bomen hingen alleen wel vol met spinnenwebben. En hoe hard ik ook bukte, de spinnen uit de webben kwamen op mijn hoofd terecht. Want bukken behoed je niet voor spinnen. Mijn gids werkte het bootje vooruit als een gondel in Rome. Ondertussen bleef mijn gids 'droog', geen spin kwam op zijn hoofd terecht. Aan het einde van de rivier bedacht ik me dat ik een paraplu mee had moeten nemen, dan waren de spinnen niet op mij gevallen.
Toen ik aankwam met de boot op het platteland moest ik eerst een deel over een droge safari weg rijden met een grote jeep. Ik met mijn westerse instelling droomde dat er allerlei dieren langs de weg stonden, maar wel achter een hek. Ik zag giraffen, olifanten en nijlpaarden.
Eenmaal aangekomen in het dorp ging ik op zoek naar een kaasboer. De straatjes van het dorp zagen er uit als die van een oud Frans dorpje. Maar deze keer niet betegeld met kinderkopjes maar ruwe, opstuivende zandweggetjes. Na een tijdje lopen zag ik aan de linkerkant van de weg een kleine kaasboer. Toen ik rechts aan de weg keek zag ik ook daar een kaasboer. Ik keek bij allebei naar binnen en bedacht me welke nou het beste zou zijn. Ik haalde de wijsheid van een bekende naar boven (kijk altijd waar de meeste mensen zijn, die zal het beste zijn) en besefte dat bij beide kaasboeren evenveel mensen waren. Uiteindelijk ging ik bij de rechtse shop naar binnen, die zag er toch aantrekkelijker uit. Binnen bleek echter dat er maar een meter aan kaas in de vitrine lag, de rest was drank, vodka, whisky. Het was zo druk binnen dat ik de kaasboer hielp met zijn klanten. Zo kwam ik aan een baan, Asha de kaasboer.
Mijn plan was daar te blijven wonen en ik had de gekke kaasboer wijsgemaakt dat ik Afrikaanse was. Na een poosje over vodka te hebben gediscussieerd kwam de kaasboer er achter dat ik niet Afrikaans was. Maar ik vond van wel, zette mijn beste engels op en probeerde de man te overtuigen. 'What are you doing here?' vroeg hij. Ik antwoordde 'I'm living the African dream, Sir.'

Verlamd

Mijn benen kunnen niet meer staan of lopen, mijn armen kunnen zichzelf niet meer optillen en mijn hoofd wil alleen maar hangen. Soms moet ik even naar het toilet, of een kop thee maken. Op deze momenten sleep ik mezelf naar de koelkast, waterkoker of toilet. Als ik klaar ben plof ik weer op bed, sleep ik mijn lichaamsdelen daar waar ze het lekkerst liggen en hoop ik dat ik voorlopig genoeg heb aan mijn thee. 's-Avonds kom ik helemaal mijn bed niet meer uit. Gelukkig heb ik een lieve vriend die mij dan mijn pyjama aantrekt, mijn eten maakt en me van drinken voorziet. Naar het toilet gaan doe ik zelf, na een half uur ruzie te hebben gemaakt met mijn eigen lichaam omdat die het vertikt om naar mijn commando 'opstaan' te luisteren.
Op deze manier breng ik dagen zoals vandaag door. Te verlamd om naar mijn werk te gaan, het huishouden te doen of allerlei andere dingen die een 21 jarige zou moeten doen. Een paar maanden geleden was ik klaar met therapie. Klaar om echt de wereld in te gaan, om eindelijk eens klaar te maken wat ik al mijn hele leven wil bereiken. Ik had plannen gemaakt om een boek te schrijven, een carrière te maken en sociaal te blijven. Maar helaas, de gene die mijn leven beheert heeft weer iets gevonden om mij tegen te houden. Ondertussen ben ik wel bezig met ziekenhuis onderzoeken om erachter te komen waarom ik me zo voel. Ondertussen ben ik met mijn baas in overleg om een cursus te volgen. Ondertussen ben ik met Dwayne bezig een spel uit te brengen en ondertussen probeer ik een boek te schrijven. Maar het gaat allemaal niet zo snel als ik had gehoopt. Sterker nog, het meest van al het bovenstaande ligt stil, net als ik. En daar word je ook niet vrolijker van. Bah.

Vermist

Gister zag ik op Twitter via mijn nichtje dat er een jongen van 23 vermist was in Tilburg. Niemand had hem nog gesproken na een avondje stappen afgelopen zaterdag. Een jongen van 23 die niet thuis komt na een avondje stappen grijpt me naar de keel. De pijn, angst, wanhoop waar de ouders nu doorheen gaan voel ik iets te erg mee. Ik wil ze helpen, met ze praten, misschien doen voor hun wat er voor ons nooit is gedaan. Iets een plekje geven.
Vandaag kreeg ik bericht dat er een lijk was gevonden in het kanaal vlak bij waar zijn fiets geparkeerd stond. Lucky them, na 3 dagen al hun zoon terug vinden. Toen ik net in bed lag begon ik over dit alles na te denken. Over mijn broer, over de eventuele zus van de Tilburger, over dat het al een jaar... Sorry, al 2 jaar geleden is dat dit alles ons is overkomen, maar dan 2 maanden in plaats van 3 dagen. Dat het al 2 jaar geleden is. 2 jaar geleden wat voelt als een ander leven. Als ik terug denk aan Pieter, voelt hij zo ver weg, alsof het een vage kennis is die ik niet meer spreek. Voelt hij zo ver weg alsof het een ander leven is geweest waar hij in voor kwam. Ik raak hem kwijt. En ik weet niet of ik dat erg vind of juist prettig. Want de herinneringen die ik aan hem heb, wegen nog steeds niet op tegen de pijn van het verlies. Want ook nu, al voelt het uit een ander leven, ook nu brand mijn borst als ik aan hem en zijn dood denk.

Schatje

Dwayne en ik hebben al een paar dagen de discussie over koosnaampjes. We lazen een artikel dat een relatie helemaal niet zo goed gaat als je elkaar elke dag schatje of liefje zou noemen. Ik moet ook toegeven dat ik schatje of liefje een beetje lame vind, ik zeg het dan ook liever niet. Met schatje moet ik de hele tijd aan mijn moeder denken die schatje op zo'n manier zegt dat je er wel afkeer tegen moet krijgen. En bij liefje, eehm, dat vind ik gewoon lame. Lieverd of liefste overigens ook. Gister kwam de vraag 'maar wat dan?' naar boven. Als je andere, persoonlijkere koosnaampjes gaat bedenken voel ik me weer zo'n stel die heel lame elkaar 'beertje', 'bloempje' of mijn kleine 'engeltje' noemt. Ergens vorig jaar had ik wel een leuk soort battle met iemand via mail over koosnaampjes. Daar kwamen wel de meest leuke uit maar ook geen die je serieus in de strijd gooit in je relatie. Nu is mijn vraag: wat is jou favoriete koosnaampje?

Hello

Voor alle mannen die klagen dat ik dubbele signalen geef, voor alle vrouwen die bang zijn dat ik hun man wil afpakken of gewoon omdat je wilt weten waarom ik doe zoals ik doe: Martin Solveig heeft het niet beter kunnen verwoorden.

I could stick around and get along with you, hello.
It doesn't really mean that i'm into you, hello.
You're alright but I'm here darling to enjoy the party.
Don't get too excited 'cause thats all you get from me, hey.

Yeah I think you're cute but I really think that you should know.
I just came to say hello, hello, hello, hello.

I'm not the kinda girl who'd mess it up with you, hello.
I'ma let you try to commence with you, hello.
It's alright I'm getting dizzy just enjoy the party.
It's OK with me if you dont have that much to say, hey.

Kinda like this thing but there's something you should know.
I just came to say hello, hello, hey, hey.

Keuze

Sommige mensen weten dat ik een aantal maanden geleden een hele moeilijke keus heb gemaakt. De komende tijd moet ik na gaan denken over een andere keus, de moeilijkste keus die ik ooit heb moeten maken in mijn leven. Het gaat niet over een opleiding, een verhuizing of het kopen van een nieuwe auto. Nu gaat het erover dat ik de keus heb iemand financieel aan de grond te zetten voor mijn eigen voordeel. En niet alleen voor mijn eigen voordeel maar omdat ik er recht op heb. In mijn hoofd is op het moment een derde wereld oorlog bezig tussen goed en kwaad. Tussen medeleven en eigen voordeel. Want deze keus gaat tegen alle principes in die ik mijn hele leven opgebouwd heb. Ik weet heel goed dat ik recht er op heb, dat als ik het heb ik er heel veel voordeel uit kan halen, maar ik weet ook heel goed dat als ik het niet heb ik iemand spaar. Dat als ik het pak, ik iemands leven een stuk moeilijker maak dan het al is. Ergens in mijn achterhoofd heb ik de keus al lang gemaakt. Maar ik moet er nog heel even goed over nadenken en vrede mee krijgen. Wat een #kutleven zoals we dat op twitter zouden tweeten.

Sport

'Het maakt niet uit of het regent, vriest of de zon schijnt, je trekt maar een extra trui aan of je zet een muts op, ga elke dag een rondje joggen.' Zei mijn huisarts bij de uitkomst van mijn bloedtest, waar wederom niks bijzonders in te vinden was. Maar aangezien ik vorige week na mijn werk zelfs te belabberd was om een kop thee voor mezelf te zetten is joggen er ook niet van gekomen. Maar zaterdag heb ik mijn goede voornemen waar gemaakt: ik heb een rondje rond het meer gerent en ik moet eerlijk zeggen dat hoewel mijn conditie waardeloos is en rennen tegen de wind in uitermate kut is, ik blij ben dat ik het heb gedaan. Niet alleen omdat ik heb bewezen dat ik wél mijn sportieve kleding aan kan trekken en daadwerkelijk naar buiten kan gaan om dit te doen, maar ook omdat het een aantal stappen in de sportieve richting zijn. En sportief is natuurlijk automatisch goed. Als ik een keer ben geweest heb ik al snel de smaak te pakken. Ik wil zeker elke zaterdag of zondag een rondje doen en door de weeks een keer naar de sportschool. Ook heb ik van Dwayne een halter geleend om mijn armen wat op te pompen. Wordt ik nu een brede gespierde Asha? Nee, dat zou er niet uit zien. Maar wat meer conditie in mijn lichaam zou wel fijn zijn. Ik moet wel bekennen dat ik al 3 dagen zwaar spierpijn heb in mijn benen. Maar dat terzijde.
Ondertussen heb ik veel baat bij de Rosvallaria. Maar omdat dit goedje 10.45 per flesje kost en zo'n flesje maar 5 dagen mee gaat is dit geen goede uitkomst. Wel is er Chlorella onderweg en ik hoop dat dit de zelfde uitwerking heeft. Mijn huisarts heeft als het goed is vandaag ook het ziekenhuis gefaxt en die zullen mij ooit gaan bellen voor meer onderzoeken. Morgen toch eens aan de assistent vragen hoe lang dat kan duren (kan goed 3 weken zijn?). Wish me luck!

Alternatieve geneeswijzen

Ik neem een omega 3 pil in met een paar slokken Rosvallaria, ondertussen is de waterkoker hard bezig te zorgen voor een kop bouillon zodat ik zometeen een rondje kan gaan joggen. De omega 3 is voor mijn ADD, de Rosvallaria tegen mijn te lagen bloeddruk en de bouillon ook. Aangezien mijn dokter geen idee heeft van wat er met mij aan de hand is ben ik gister naar een bio-winkeltje geweest. Zij wees mij Rosvallaria aan die mijn moeder een half jaar geleden ook voor mij gekocht had maar tot noch toe bijna onaangeroerd in de kast stond. Ook vertelde ze me over allerlei ontgiftings kuren, middeltjes, ginseng en zo voorts. Maar dat moet ik allemaal nog even laten bezinken. Mijn plan voor nu: maandag bij de dokter toch ingaan op zijn voorstel voor een verwijzing naar het ziekenhuis, de komende tijd bouillon en Rosvallaria blijven drinken en proberen regelmatig te joggen. Het joggen heeft mijn huisarts voor geschreven. Leuk, aangezien ik door de week zo kapot ben als ik thuis kom van mijn werk dat zelfs een maaltijd in de magnetron zetten al teveel werk is. Maar nu is het weekend en hoop ik dat ik het voor elkaar krijg om de eerste les 'start to run' te volbrengen, op te ruimen, mijn huishouden te doen, naar de markt te gaan en vanavond naar mijn lieve vriendinnetje voor een goed glas wijn en tarot kaarten.

Schrijven

Vaak zit ik met mijn handen gebogen over mijn toetsenbord denkend aan iets waar ik over wil schrijven maar inspiratieloos vooruit starend omdat ik simpelweg niet weet waar over. Vandaag hang ik met mijn handen half over mijn toetsenbord met dit zelfde gevoel, ik wil dolgraag schrijven maar mijn hoofd is blanco. Ondertussen flitst de tv de reclames tussen Law & Order voorbij, wat niet erg mee helpt aan mijn inspiratie.
Ik heb mezelf het doel gegeven binnen nu en een half jaar mijn boek naar een uitgever te sturen. Als ik kijk naar hoe snel ik soms schrijf klinkt dit voor mezelf als een reëel plan in de oren. Veel mensen roepen nu dat ik niet zo streng voor mezelf moet zijn en dat een half jaar wel erg snel is, geloof me, ik ben heel flexibel. Als ik over 3 maanden merk dat een half jaar niet werkt stel ik een langere termijn. Maar ook, als ik over 3 maanden merk dat het al tijd is voor een verzending doe ik het eerder.
Mijn plan: minder avonden vol plannen, zaterdag avond minder drinken zodat zondag de kater mee valt, op mijn werk en op de fiets nadenken en brainstormen over scènes en vrijdag de dokter bellen in de hoop dat hij een antwoord heeft op mijn bloedtest.
Ik blijf mezelf verbazen over hoe lang ik dit plan vast houd. Nu moet ik zeggen dat ik al langer met schrijven bezig ben dan welke hobby dan ook. Maar het plan voor het aankomende half jaar bevalt me prima en man, wat heb ik er zin in!
Maar nu ben ik moe, chaotisch en heb ik honger. Over and out.