Verlamd

Mijn benen kunnen niet meer staan of lopen, mijn armen kunnen zichzelf niet meer optillen en mijn hoofd wil alleen maar hangen. Soms moet ik even naar het toilet, of een kop thee maken. Op deze momenten sleep ik mezelf naar de koelkast, waterkoker of toilet. Als ik klaar ben plof ik weer op bed, sleep ik mijn lichaamsdelen daar waar ze het lekkerst liggen en hoop ik dat ik voorlopig genoeg heb aan mijn thee. 's-Avonds kom ik helemaal mijn bed niet meer uit. Gelukkig heb ik een lieve vriend die mij dan mijn pyjama aantrekt, mijn eten maakt en me van drinken voorziet. Naar het toilet gaan doe ik zelf, na een half uur ruzie te hebben gemaakt met mijn eigen lichaam omdat die het vertikt om naar mijn commando 'opstaan' te luisteren.
Op deze manier breng ik dagen zoals vandaag door. Te verlamd om naar mijn werk te gaan, het huishouden te doen of allerlei andere dingen die een 21 jarige zou moeten doen. Een paar maanden geleden was ik klaar met therapie. Klaar om echt de wereld in te gaan, om eindelijk eens klaar te maken wat ik al mijn hele leven wil bereiken. Ik had plannen gemaakt om een boek te schrijven, een carrière te maken en sociaal te blijven. Maar helaas, de gene die mijn leven beheert heeft weer iets gevonden om mij tegen te houden. Ondertussen ben ik wel bezig met ziekenhuis onderzoeken om erachter te komen waarom ik me zo voel. Ondertussen ben ik met mijn baas in overleg om een cursus te volgen. Ondertussen ben ik met Dwayne bezig een spel uit te brengen en ondertussen probeer ik een boek te schrijven. Maar het gaat allemaal niet zo snel als ik had gehoopt. Sterker nog, het meest van al het bovenstaande ligt stil, net als ik. En daar word je ook niet vrolijker van. Bah.