Gister zag ik op Twitter via mijn nichtje dat er een jongen van 23 vermist was in Tilburg. Niemand had hem nog gesproken na een avondje stappen afgelopen zaterdag. Een jongen van 23 die niet thuis komt na een avondje stappen grijpt me naar de keel. De pijn, angst, wanhoop waar de ouders nu doorheen gaan voel ik iets te erg mee. Ik wil ze helpen, met ze praten, misschien doen voor hun wat er voor ons nooit is gedaan. Iets een plekje geven.
Vandaag kreeg ik bericht dat er een lijk was gevonden in het kanaal vlak bij waar zijn fiets geparkeerd stond. Lucky them, na 3 dagen al hun zoon terug vinden. Toen ik net in bed lag begon ik over dit alles na te denken. Over mijn broer, over de eventuele zus van de Tilburger, over dat het al een jaar... Sorry, al 2 jaar geleden is dat dit alles ons is overkomen, maar dan 2 maanden in plaats van 3 dagen. Dat het al 2 jaar geleden is. 2 jaar geleden wat voelt als een ander leven. Als ik terug denk aan Pieter, voelt hij zo ver weg, alsof het een vage kennis is die ik niet meer spreek. Voelt hij zo ver weg alsof het een ander leven is geweest waar hij in voor kwam. Ik raak hem kwijt. En ik weet niet of ik dat erg vind of juist prettig. Want de herinneringen die ik aan hem heb, wegen nog steeds niet op tegen de pijn van het verlies. Want ook nu, al voelt het uit een ander leven, ook nu brand mijn borst als ik aan hem en zijn dood denk.
Je raakt hem nooit kwijt lieverd. Het leven gaat door, zo ook het houden van je broer want dat zal hij altijd blijven. Die vermiste jongen roept een zware herinnering op, meer niet en die moet je nog steeds een plaats zien te geven. We zijn geen portomonee kwijt geweest 2 jaar geleden, maar ons eigen vlees en bloed en dat bloedt door diep in ons hart. Dikke zoen, ma
BeantwoordenVerwijderenDank je wel moeder!
BeantwoordenVerwijderenKus
Je zal hem nooit kwijtraken, hij is nou eenmaal een onderdeel van je. Soms zal de herinnering iets vager zijn en soms weer heel sterk. Koester die momenten, want hij is toch bij je.
BeantwoordenVerwijderenX JP