De dokter en ik

Zoals jullie weten loop ik al een tijdje te kloten met mijn lichaam. Vermoeide dagen hebben mij vaak het leven zuur gemaakt. Nadat de huisarts niks kon vinden was ik doorgestuurd naar een internist. Weer een hoop testen en andere bullshit verder zijn we vandaag tot de conclusie gekomen dat er niks mis met mij is. Mijn bloed is normaal, mijn bloeddruk is te laag maar er is niks te vinden waar dat door komt en met mijn postuur en lengte schijnt een lage bloeddruk niet vreemd te zijn. Omdat het de afgelopen tijd ook een stuk beter met mij gaat hebben we besloten het hier even bij te laten. Als het weer slecht gaat kan ik weer opnieuw contact opnemen met de dokter om te kijken of er nog iets gedaan kan worden, maar zoals het er nu uitziet ben ik helemaal gezond. Natuurlijk heb ik de dokter verteld dat ik het vreemd vind dat het elke keer weer op komt spelen, maar de dokter is toch echt de baas en als hij zegt dat ik gezond ben en het nu ook weer goed gaat, geloof ik dat maar. Geloof me ook maar als ik zeg dat ik net zo hard weer op zijn stoep sta als ik weer instort! Niet alleen omdat ik wil weten wat er met me aan de hand is, of sterker nog, dat ik wil weten wat ik eraan kan doen, maar ook omdat het idee van een wandelende encyclopedie in de vorm van een jonge, knappe en schattige dokter een iets te leuk aanbeeld is. Mijn huisarts vond ik nooit interessant, misschien omdat mijn vorige een norse fosiel was die 10 jaar geleden met pensioen had moeten gaan, maar zo'n jonge internist heeft toch echt mijn aandacht. Excusser mij, ik ga weer even verder nadenken over de dokter en juichen om het feit dat ik tot nu toe geen rare ziekte heb.

Rijlesje

Ik heb mezelf een week of wat geleden een ultimatum gesteld om voor eind Augustus mijn rijbewijs te halen, ervaring op te doen en geld te sparen voor een autotje en een vakantie. Als ik zag hoe lang de mensen om me heen deden over het halen van hun rijbewijs, twijfelde ik even of ik me aan dat ultimatum kon houden. Maar ik was overtuigd dat ik het in ieder geval ging proberen. Ik zocht wat op internet naar een rijschool en kwam zo bij All-in-Solo terecht. All-in-Solo belde na het invullen van een internet formulier meteen de volgende dag om een afspraak te maken voor een proefles. Precies een week later op een vrijdag om 18.00 stond mijn proefles. Hoewel ik blij ben dat het zo snel kon, het was niet snel genoeg, want man o man, wat heb ik zin om mijn rijbewijs te halen!
Gister was het dan zo ver, Asha had een proefles. Na de oh zo oude grappen van iedereen die riepen dat ze om 18.00 niet de weg op zouden gaan, stapte ik in de auto met trillende handen nog niet helemaal gelovend dat ik een bakbeest van minsens 1000 kilo recht op de weg moest zien te houden. Ik kreeg uitleg over hoe de auto werkte, waar het knipperlicht zat en hoe ik de koppeling moest gebruiken. En daar ging ik, een beetje gespannen, met dat bakbeest onder mijn kont, met een rij-instructeur naast me, het verkeer in. Ik schakelde, reed eerst in zijn 1, toen in zijn 2, toen in zijn 3, jeetje, is dit normaal? We reden wat rond, mijn rij instructeur stond redelijk versteld van het feit dat ik het blijkbaar heel goed deed en hij stuurde me de snelweg op. 'Je kunt het Asha!' zei hij de hele tijd. Daar geloof ik dan natuurlijk helemaal geen kloot van, maar ik draaide de snelweg op, in zijn 3, in zijn 4, in zijn 5 en hop, ik reed 120 op de snelweg, alsof het de normaalste zaak van de wereld was dat ik in een bakbeest van 1000 kilo op de snelweg 120 kilometer per uur ging. ‘Heb je echt niet meer dan dat ene rondje op de parkeerplaats gereden?’ vroeg de beste man. Daarna reden we nog wat rond in Den Bosch, wat rotondes over, en weer naar huis. Dat uur was zo voorbij. Hij bood me een pakket van 30 lessen met examen, theorie en een her-examen aan van € 1376,-. Hij zei dat ik het misschien zelfs in 21 lessen wel kon halen, maar hij wilde het ruim houden met 30 lessen. Waarsschijnlijk was dat ook het kleinste pakket wat ze hadden. Als ik de beste man moet geloven heb ik over 4 maanden, na 30 lessen mijn rijbewijs. Ik heb het aangenomen. Eenmaal weer in mijn kamer belde ik vol trots mijn moeder op, danste als een zot mijn kamer door en heb de hele avond met een grote lach op mijn gezicht gezeten. Ik heb er godverdomme zin in!

Dubbelleven

Soms hoor je van de mensen van wie je het niet verwacht dat ze al jaren een dubbel leven leiden. Dat hun man of vrouw erachter komt dat de ander al een hele tijd een affaire heeft met een ander zonder dat iemand dat ook maar verwacht had. Een dubbelleven, met twee levens die zo echt zijn als het beeldscherm waar jij nu naar kijkt. Ik heb ook een dubbelleven. Nee, ik ga nu niet bekennen dat ik al jaren een affaire heb, dat zou vreemd zijn. Maar ik heb een dubbelleven als ik slaap. Al menig maal heb ik relaties, date's, affaires en avonturen beleeft in mijn dromen zonder dat iemand het wist of verwachtte. Zo ook vannacht. Gister avond twijfelde ik even of ik nog de stad in wilde gaan om even een laatste biertje te drinken op donderdag avond. Uiteindelijk heb ik besloten met een kop thee lekker in bed te gaan liggen. Toen ik echter in slaap viel dacht mijn hoofd daar anders over. Ik dwaalde af naar een wereld in de kroeg, waar al mijn vrienden, affaires, date's en avontuurtjes waren. Ik feestte, danste, kletste en had de grootste lol. Naderhand hadden we de trein naar huis gemist en kwam ik pas rond 08.00 thuis. Ondanks dat ik om 08.30 op mijn werk moest zijn besloot ik toch maar te gaan slapen in plaats van de nacht door te halen en naar mijn werk te gaan. Uiteindelijk kwam ik om 20.30 aan op mijn werk. Toen ik wakker werd uit deze heerlijke droom moest ik even heroriënteren. Heb ik een kater? Nee. Ben ik moe? Ook niet echt. Is het echt gebeurd? Volgens mij niet, maar toch twijfel ik. Vandaag gaat de hele dag voelen alsof ik gister ben uitgeweest. De flarden van herinneringen die af en toe opspelen, het feit dat je weet dat je een heerlijke avond hebt gehad en met een glimlach er aan terug denkend. Maar dat alles zonder de kater. Kan ik dit niet vaker dromen? Dat zal me een hoop geld, energie en katers besparen. Ik wil terug naar bed.

Humeur

Soms zijn er van die ochtenden dat je zo verschrikkelijke chagrijnig bent dat je beter niet uit bed kan komen. Dat je de hele wereld zo vervloekt dat het goed is dat er geen laserstralen uit je ogen komen. Vandaag is zo'n dag. Ik begon goed, ik had een heerlijke droom. Maar toen ik mijn computer aanzette om onder het genot van Facebook mijn ontbijt te nuttigen en ik er achter kwam dat mijn internet het niet deed, begon ik wat geïrriteerd te raken. Toen daarna de badkamer bezet was vloekte ik een beetje en bij het op de fiets zitten met mijn collega kwam ik erachter dat ik een flink humeur te pakken had. Deze ochtend gaat vloekend, scheldend en balend voorbij. De telefoon wil ik negeren of uit het raam gooien, mijn computer wil ik op de herrie makende bouwvakkers buiten gooien en de koffie is wederom niet te drinken. Elk persoon die ik aan de telefoon krijg wil ik vertellen dat ze de factuur kunnen stoppen op een plek waar de zon niet schijnt en als ze zuchten over dat ze niet vrolijk worden van de stand van zaken wil ik ze naar een psychiater door verwijzen omdat het niet mijn probleem is dat ze niet het geluk in het leven van de financiën kunnen zien. Als dan vervolgens zo'n grappenmaker ook nog eens zijn humor aan mij probeerd op te dringen heb ik helemaal zin om de hoorn neer te smijten. Nee, mijn dag is niet goed begonnen omdat ik Schoonheid heet! Ik wil niet terug naar bed, ik wil niet hier zijn, ik wil niet buiten in de regen staan of in de zon liggen op Hawaï. Vandaag wil ik gewoon in mijn eigen sop gaarkoken. Is jou ochtend net zo erg?

Pieter's Bankje

Op een plekje aan het water achter de Verkadefabriek, langs het spoor staan twee bankjes. Uitkijkend op het water naar de boten terwijl elke dag de auto's voorbij razen in hun drukke leven. Twee jaar geleden heeft mijn moeder ze 'Pieter's Bankje' genoemd. Dit omdat we denken dat dat misschien zijn laatste rust plaats was voor hij naar zijn definitieve ging. Mijn moeder is er ooit gaan zitten en heeft er een Foursquare incheck punt van gemaakt waar zij elke dag netjes op incheckt als ze langs rijd met de trein. Als een oude vrouw die elke dag bloemen plant bij het Maria beeldje langs de weg in Italië om haar man een goede rust te wensen. Sinds een paar maanden fiets ik er elke dag langs als ik naar mijn werk ga. Al van te voren zie ik mijn moeder inchecken, maar omdat het altijd zo koud is en ik mijn handschoenen aan heb die het onmogelijk maken mijn iPhone te gebruiken, check ik nooit in. Tot vandaag, vandaag had ik net mijn handschoen uit gedaan om mijn iPod van nummer te veranderen toen ik langs de Bankjes fietste. Ik dacht ach, ik check ook eens in bij ons 'Maria beeldje'. Niet stilstaand, niet nadenkend, dat hij 2 jaar geleden op deze dag boven kwam drijven een paar honderd meter verderop nadat hij een twee maanden lange trip in het water had gemaakt met zijn eigen imaginary onderzee boot. Toen ik rond een uur of 10 op Facebook keek zag ik dat mijn moeder zijn rouwkaart had gepost, als bloem ter koestering van zijn leven tot twee jaar geleden. Dit soort momenten kunnen op rare manieren laten zien dat ze er toe doen, dat ze nog allemaal in connectie staan, hoe hard je ook vergeet dat dit eigenlijk een heel belangrijke dag in je leven is geweest. Ik mis hem heel vaak, maar het is geen rol meer in mijn leven. Ik kijk naar zijn foto en denk 'Dag mooie jongen. Dag prachtig kind. Tot in een volgend leven.' Want ik zal altijd van hem houden.

Pink Bullets

De komende maand ben ik elke zaterdag tussen 16.00 en 16.30 te vinden op Pink Bullets als column schrijfster. Eerst een maand op proef en dan zien we verder :) Ik heb er sin an en ben erg benieuwd! Natuurlijk komt de link hier te staan zodra er iets gepubliceerd is. Tot die tijd en in de tussentijd kun je natuurlijk een kijkje nemen naar mijn Column Bullet Collega's.

Vrijdag avond

Hier zit ik dan. Vol energie in mijn lichaam om rond te stuiteren in de kleine 13 m2 van mijn kamer. Denkend aan of ik misschien nog even de stad in ga of dat ik toch met een kop thee en mijn boek in bed plof. Ik weet dat het niet slim is de stad in te gaan omdat ik morgen weer eens een drukke dag heb, ook weet ik dat het niet slim is omdat ik waarschijnlijk toch geen zin meer heb zodra ik een voet binnen de kroeg zet. Maar toch klinkt het te verleidelijk om weer eens als vrijgezel mezelf te laten gaan in de stad. Ik weet dat het uiteindelijk uit komt op een rustige avond met een kop thee en een boek, maar tot die tijd blijf ik nog even piekeren over hoe ik mijn vrijdag avond het beste ga besteden.

Gelukkig ga ik morgen avond ook stappen ter viering van de verjaardag van een vriend van me, dus ik zal niks missen. Lang leven het vrijgezellenbestaan! God wat heb ik het gemist om over dat soort dingen te bloggen.

Vrijheid blijheid 2.0

Hoewel ik in het begin van mijn relatie vertelde dat ik het over had om voor deze jongen mijn vrijheid op te geven, is het maandag voor mij toch tot een eind gekomen. Ik ben enorm egoistisch als het neer komt op wat ik wil en kan doen in het leven. Als ik wil flirten, wil ik dat kunnen doen. Als ik een dag in bed wil liggen, wil ik dat kunnen doen. Als ik niemand wil spreken op een dag, wil ik mijn telefoon uit kunnen zetten en de hele wereld negeren, zonder dat ik mij schuldig hoef te voelen. Bij elke relatie die ik heb, liefdes relaties of vriendschap, gaat het fout zodra er verwachtingen worden gesteld. Vroeger vond ik het vreemd als ik weer eens ruzie had omdat ik geen rekening hield met een vriendin (ik zeg vriendin want die zeuren het meest). Nu vind ik het alleen maar logisch. Ik ben egoistisch in mijn doen en laten. Ik wil kunnen gaan en staan waar en met wie ik ook maar wil. En ik vind niet alleen mijzelf egoistisch, maar ook anderen omdat ze verwachtingen en eisen stellen aan de ander. Ik hou misschien geen rekening met anderen, maar anderen verwachten dat je rekening houd met hen waardoor ze gekwetst worden als dat niet gebeurd en ze boos worden op de gene die dat doet, in de meeste gevallen: op mij. Misschien draaf ik te veel door in het individualisme, maar ik vind het prima in mijn eentje, zonder verwachtingen naar anderen, zonder verwachtingen naar mij. Natuurlijk heb ik dingen over voor mensen om wie ik geef, maar mijn vrijheid is mij te belangrijk. Ik ben jong, ik ben fit, ik wil fladeren.
Voor iedereen die denkt dat deze hele blog over Dwayne gaat: je hebt het mis. Ik heb het over de mensheid in het algemeen. En nee, ik heb ook geen bindingsangst!

Nobody's Wife

Omdat het een goed nummer is. Omdat het lekker mee blèren is. Omdat altijd dit nummer in mijn hoofd zit op dit punt van mijn leven.

Vergaan

Omdat ik niet kan slapen, hierbij een gedicht. Geschreven door mij, op 14 februari 2011 om 0.18 uur. Weltrusten allemaal.

Mijn verloren lover
Mijn weggeraakte minnaar
Het is lang geleden
Dat ik je zag zowaar!

Je stem in mijn oren
Je gaf me kippenvel
Je uitspreken van mijn naam
Je was als een spel...

Je handen op mijn huid
De fluwele streling van je toppen
Jou ruwe lippen in mijn hals
Hoe kon ik dat stoppen?

Maar als ik nu aan je denk
Slechts gefluister van je stem
Slechts een briesje op mijn huid
Een herinnering te min.

Wie niet weg is

Een grote, groene teletubie heuvel spreid zich uit over de desktop van mijn pc op mijn werk. De blauwe lucht met her en der een wolkje en de berg op de achtergrond worden vaak door mij genegeerd. De standaard windows achtergrond is zo cliché dat ik hem niet eens zie. Vandaag ben ik er eens naar gaan kijken, even achterover leunen, desktop vrij van alle programma's en even staren naar het plaatje. Eigenlijk is het een heel mooi plaatje. Het groen, de lucht, de verte, ik zie mezelf al helemaal over de heuvels huppelen terwijl ik liederen uit the Sound of Music zing. De vogels die ik hoor op de achtergrond van buiten werken erg mee aan mijn kleine fantasie van groen. Ik weet al wat ik voortaan ga doen als ik even geen zin heb om te werken.

Lente in Den Haag

Het is misschien nog niet echt lente, maar als ik over mijn schouder door het raam achter mij kijk voelt het wel als lente. De zon schijnt vol op de nog bladerloze takken, de lucht is strak blauw en het ziet er uit of je lekker in je shirtje op een terrasje kan gaan zitten. Het heerlijkste aan het terugkomen van de lente zijn altijd de geuren die je keer op keer doen denken aan de lente van voorgaande jaren. Herinneringen van vrolijke dagen in de zon overspoelen me weer als ik op mijn fiets door de ontwakende wereld rij. Vandaag, achter mijn bureau op ons blauw-paarse kantoor, met de zon achter me en de vogels, moet ik denken aan de achtertuin van mijn opa in Den Haag. Mijn opa stierf toen ik een jaar of 11 was. Maar ik weet nog dat ik daarvoor, toen ik met mijn vader soms nog langs ging op soep te eten op zondag, altijd vol bewondering de tuin in keek die voor mijn kleine lichaam op een enorme jungle leek. Nog voelt het alsof ik hele avonturen heb beleefd in die tuin, alsof er achter elke boom ineens een chimpansee te voorschijn kon slingeren of van achter een struik een tijger kon springen. Maar ook de vijver, verstopt achter de grote bosjes. De sterkste herinnering die ik heb aan de tuin van mijn opa is ik, in mijn mooiste jurkje, op mijn hurkjes voor de vijver. Starend om te zien of er vissen tussen de bende algen verstopt zaten. Ik weet niet of ik ze ooit heb gezien, ik denk goudvissen, maar dat beeld, met de zon op mijn toen nog blonde haar, met de geur van de zomer in mijn neus, met het beeld van pap, oma en opa in de zon voor de schuifdeuren maakt me gelukkig. Want misschien was het anders niet waar, we waren toen gelukkig.