De dokter en ik

Zoals jullie weten loop ik al een tijdje te kloten met mijn lichaam. Vermoeide dagen hebben mij vaak het leven zuur gemaakt. Nadat de huisarts niks kon vinden was ik doorgestuurd naar een internist. Weer een hoop testen en andere bullshit verder zijn we vandaag tot de conclusie gekomen dat er niks mis met mij is. Mijn bloed is normaal, mijn bloeddruk is te laag maar er is niks te vinden waar dat door komt en met mijn postuur en lengte schijnt een lage bloeddruk niet vreemd te zijn. Omdat het de afgelopen tijd ook een stuk beter met mij gaat hebben we besloten het hier even bij te laten. Als het weer slecht gaat kan ik weer opnieuw contact opnemen met de dokter om te kijken of er nog iets gedaan kan worden, maar zoals het er nu uitziet ben ik helemaal gezond. Natuurlijk heb ik de dokter verteld dat ik het vreemd vind dat het elke keer weer op komt spelen, maar de dokter is toch echt de baas en als hij zegt dat ik gezond ben en het nu ook weer goed gaat, geloof ik dat maar. Geloof me ook maar als ik zeg dat ik net zo hard weer op zijn stoep sta als ik weer instort! Niet alleen omdat ik wil weten wat er met me aan de hand is, of sterker nog, dat ik wil weten wat ik eraan kan doen, maar ook omdat het idee van een wandelende encyclopedie in de vorm van een jonge, knappe en schattige dokter een iets te leuk aanbeeld is. Mijn huisarts vond ik nooit interessant, misschien omdat mijn vorige een norse fosiel was die 10 jaar geleden met pensioen had moeten gaan, maar zo'n jonge internist heeft toch echt mijn aandacht. Excusser mij, ik ga weer even verder nadenken over de dokter en juichen om het feit dat ik tot nu toe geen rare ziekte heb.