Pieter's Bankje

Op een plekje aan het water achter de Verkadefabriek, langs het spoor staan twee bankjes. Uitkijkend op het water naar de boten terwijl elke dag de auto's voorbij razen in hun drukke leven. Twee jaar geleden heeft mijn moeder ze 'Pieter's Bankje' genoemd. Dit omdat we denken dat dat misschien zijn laatste rust plaats was voor hij naar zijn definitieve ging. Mijn moeder is er ooit gaan zitten en heeft er een Foursquare incheck punt van gemaakt waar zij elke dag netjes op incheckt als ze langs rijd met de trein. Als een oude vrouw die elke dag bloemen plant bij het Maria beeldje langs de weg in Italië om haar man een goede rust te wensen. Sinds een paar maanden fiets ik er elke dag langs als ik naar mijn werk ga. Al van te voren zie ik mijn moeder inchecken, maar omdat het altijd zo koud is en ik mijn handschoenen aan heb die het onmogelijk maken mijn iPhone te gebruiken, check ik nooit in. Tot vandaag, vandaag had ik net mijn handschoen uit gedaan om mijn iPod van nummer te veranderen toen ik langs de Bankjes fietste. Ik dacht ach, ik check ook eens in bij ons 'Maria beeldje'. Niet stilstaand, niet nadenkend, dat hij 2 jaar geleden op deze dag boven kwam drijven een paar honderd meter verderop nadat hij een twee maanden lange trip in het water had gemaakt met zijn eigen imaginary onderzee boot. Toen ik rond een uur of 10 op Facebook keek zag ik dat mijn moeder zijn rouwkaart had gepost, als bloem ter koestering van zijn leven tot twee jaar geleden. Dit soort momenten kunnen op rare manieren laten zien dat ze er toe doen, dat ze nog allemaal in connectie staan, hoe hard je ook vergeet dat dit eigenlijk een heel belangrijke dag in je leven is geweest. Ik mis hem heel vaak, maar het is geen rol meer in mijn leven. Ik kijk naar zijn foto en denk 'Dag mooie jongen. Dag prachtig kind. Tot in een volgend leven.' Want ik zal altijd van hem houden.