Vrijheid blijheid 2.0

Hoewel ik in het begin van mijn relatie vertelde dat ik het over had om voor deze jongen mijn vrijheid op te geven, is het maandag voor mij toch tot een eind gekomen. Ik ben enorm egoistisch als het neer komt op wat ik wil en kan doen in het leven. Als ik wil flirten, wil ik dat kunnen doen. Als ik een dag in bed wil liggen, wil ik dat kunnen doen. Als ik niemand wil spreken op een dag, wil ik mijn telefoon uit kunnen zetten en de hele wereld negeren, zonder dat ik mij schuldig hoef te voelen. Bij elke relatie die ik heb, liefdes relaties of vriendschap, gaat het fout zodra er verwachtingen worden gesteld. Vroeger vond ik het vreemd als ik weer eens ruzie had omdat ik geen rekening hield met een vriendin (ik zeg vriendin want die zeuren het meest). Nu vind ik het alleen maar logisch. Ik ben egoistisch in mijn doen en laten. Ik wil kunnen gaan en staan waar en met wie ik ook maar wil. En ik vind niet alleen mijzelf egoistisch, maar ook anderen omdat ze verwachtingen en eisen stellen aan de ander. Ik hou misschien geen rekening met anderen, maar anderen verwachten dat je rekening houd met hen waardoor ze gekwetst worden als dat niet gebeurd en ze boos worden op de gene die dat doet, in de meeste gevallen: op mij. Misschien draaf ik te veel door in het individualisme, maar ik vind het prima in mijn eentje, zonder verwachtingen naar anderen, zonder verwachtingen naar mij. Natuurlijk heb ik dingen over voor mensen om wie ik geef, maar mijn vrijheid is mij te belangrijk. Ik ben jong, ik ben fit, ik wil fladeren.
Voor iedereen die denkt dat deze hele blog over Dwayne gaat: je hebt het mis. Ik heb het over de mensheid in het algemeen. En nee, ik heb ook geen bindingsangst!