Stilte in mij

Soms zijn er dagen dat ik geen zin heb om te praten. Dat mijn stembanden moe zijn, mijn tong struikelt en mijn stem klinkt als het liedje dat al voor de dertigste keer vandaag voorbij komt op de radio. Soms zijn er dagen dat ik gewoon even helemaal niets wil zeggen, dan zeg je al genoeg.
Want praten voelt soms als de niets zeggende, zuurstofverbruikende verspilling van de mond. Als ik soms woorden en zinnen hoor denk ik ‘Mens, hou toch eens je zuurstof bij je’. Dat ieder woord van een ander persoon klinkt als het krassen van nagels op een schoolbord. Irritant, onuitstaanbaar en onnodig. Oh wat kan ik me daar aan ergeren.
Maar er zijn ook dagen dat ik graag praat. Dat mijn stembanden actief zijn, mijn tong atletisch is en mijn stem klinkt als hemel op aarde. Zo voelt het ook vandaag. Mijn stem is hees, mijn lichaam is moe, maar ik heb zin om te kletsen. Zin om te bellen, om te praten, om te lachen en om moppen te tappen. Vandaag is een klets-dag.
Dat ik mensen hoor praten en denk ‘Wat heb jij een mooie en prettige stem’. Dat ik mensen hoor praten en het prettig vind dat er mensen om me heen zo kunnen communiceren met elkaar.
Maar niet voor lang, want nu ben ik op mijn werk, in mijn comfortabele bureau stoel met een headset waarbij ik mijn handen niet anders hoef te gebruiken dan het intikken van de nummers die ik wil bellen. Straks, om vijf uur, als ik klaar ben met werken wil ik niks meer zeggen. Hooguit de twintig minuten in de auto met mijn collega, nog even lachen. Maar daarna kruip ik terug in bed met een kop soep, House en mijn boek (drie dochters van China - Jung Chang) om lekker in slaap te doezelen en niks meer te hoeven zeggen behalve misschien een smsje, wat in principe ook niets zeggend is.