Ik ben voortaan verhuisd naar www.Plastikc.nl
Klick hier!!
And set as homepage ;)
zaterdag 12 maart 2011
Stuiterbal effect
Vandaag had ik een soort gelijk effect. Ik liep over het station in Tilburg als een woesteling met haast. Ondertussen was ik met mijn telefoon aan het inchecken op Foursquare. Onderweg naar de schuifdeuren naar buiten gebeurde het: een grote, dikke vrouw stapte niets vermoedend naar achter, in mijn looppad. Ik had deze grote, dikke vrouw niet in de gaten en liep met al mijn haast tegen haar op. Ik liep, ik bouncede, verloor mijn evenwicht, viel bijna op de grond, kijk even naar vrouw die me een beetje geirriteerd aankijkt, hervat mezelf en loop hard weg. Ik stop mijn telefoon veilig in mijn jaszak en denk nog eens terug over wat er net gebeurd is. Ben ik net echt tegen een grote, dikke vrouw aangelopen en terug gebounced? Ja! Ik heb mee gemaakt wat menig tekenfilmpje verteld dat er gebeurd als er een klein persoon oploopt tegen een groot, dik persoon: ik viel bijna naar achter.
vrijdag 11 maart 2011
Herinneringen
Geuren, woorden, zinnen of muziek. Kleuren, geluiden, momenten en plaatsen. Soms kunnen ze een hoop herinneringen met zich mee brengen. Ik heb er een aantal op een rij gezet:
Het roekoe van een duif in de ochtend doet me altijd denken aan de Sinjeur semeyn straat in Amsterdam. Waar mijn vader woonde toen ik een jaar of acht was.
Het liedje ‘Whenever Wherever’ van Shakira doet me altijd denken aan mijn eerste liefde toen ik een jaar of 10 was, het duurde twee weken.
De geur van Axe doet mij altijd denken aan mijn langste relatie, toen ik een jaar of 15 was, het duurde een jaar en drie maanden.
Het deuntje van radio 1 doet me altijd denken aan mijn oma, die dat altijd zachtjes aan heeft staan om te luisteren naar diepzinnige gesprekken.
Als ik brocolie en bloemkool door elkaar haal moet ik altijd denken aan die ene keer dat ik ruzie had met mijn vader omdat hij het niet vond kunnen dat ik die twee door elkaar haalde.
Het liedje ‘We no speak americano’ doet me altijd denken aan de grote Bachelor groep in het hostel in Ierland die we ’s-Ochtends tegenkwamen die beweerden dat ze topvoetballers waren.
De geur van brandend hout doet me altijd denken aan toen ik twee weken met een oorontsteking op de bank bij mijn moeder lag met de kachel aan.
En zo zijn er vast nog een hoop andere geuren, melodieën momenten die me altijd weer doen denken aan iets uit het verleden. Ik vind het altijd grappig hoe bijvoorbeeld een geur zo sterk een herinnering omhoog kan halen. Wat zijn jou mooiste herinneringen die voorbij komen bij dit soort dingen?
Het roekoe van een duif in de ochtend doet me altijd denken aan de Sinjeur semeyn straat in Amsterdam. Waar mijn vader woonde toen ik een jaar of acht was.
Het liedje ‘Whenever Wherever’ van Shakira doet me altijd denken aan mijn eerste liefde toen ik een jaar of 10 was, het duurde twee weken.
De geur van Axe doet mij altijd denken aan mijn langste relatie, toen ik een jaar of 15 was, het duurde een jaar en drie maanden.
Het deuntje van radio 1 doet me altijd denken aan mijn oma, die dat altijd zachtjes aan heeft staan om te luisteren naar diepzinnige gesprekken.
Als ik brocolie en bloemkool door elkaar haal moet ik altijd denken aan die ene keer dat ik ruzie had met mijn vader omdat hij het niet vond kunnen dat ik die twee door elkaar haalde.
Het liedje ‘We no speak americano’ doet me altijd denken aan de grote Bachelor groep in het hostel in Ierland die we ’s-Ochtends tegenkwamen die beweerden dat ze topvoetballers waren.
De geur van brandend hout doet me altijd denken aan toen ik twee weken met een oorontsteking op de bank bij mijn moeder lag met de kachel aan.
En zo zijn er vast nog een hoop andere geuren, melodieën momenten die me altijd weer doen denken aan iets uit het verleden. Ik vind het altijd grappig hoe bijvoorbeeld een geur zo sterk een herinnering omhoog kan halen. Wat zijn jou mooiste herinneringen die voorbij komen bij dit soort dingen?
woensdag 9 maart 2011
Stilte in mij
Soms zijn er dagen dat ik geen zin heb om te praten. Dat mijn stembanden moe zijn, mijn tong struikelt en mijn stem klinkt als het liedje dat al voor de dertigste keer vandaag voorbij komt op de radio. Soms zijn er dagen dat ik gewoon even helemaal niets wil zeggen, dan zeg je al genoeg.
Want praten voelt soms als de niets zeggende, zuurstofverbruikende verspilling van de mond. Als ik soms woorden en zinnen hoor denk ik ‘Mens, hou toch eens je zuurstof bij je’. Dat ieder woord van een ander persoon klinkt als het krassen van nagels op een schoolbord. Irritant, onuitstaanbaar en onnodig. Oh wat kan ik me daar aan ergeren.
Maar er zijn ook dagen dat ik graag praat. Dat mijn stembanden actief zijn, mijn tong atletisch is en mijn stem klinkt als hemel op aarde. Zo voelt het ook vandaag. Mijn stem is hees, mijn lichaam is moe, maar ik heb zin om te kletsen. Zin om te bellen, om te praten, om te lachen en om moppen te tappen. Vandaag is een klets-dag.
Dat ik mensen hoor praten en denk ‘Wat heb jij een mooie en prettige stem’. Dat ik mensen hoor praten en het prettig vind dat er mensen om me heen zo kunnen communiceren met elkaar.
Maar niet voor lang, want nu ben ik op mijn werk, in mijn comfortabele bureau stoel met een headset waarbij ik mijn handen niet anders hoef te gebruiken dan het intikken van de nummers die ik wil bellen. Straks, om vijf uur, als ik klaar ben met werken wil ik niks meer zeggen. Hooguit de twintig minuten in de auto met mijn collega, nog even lachen. Maar daarna kruip ik terug in bed met een kop soep, House en mijn boek (drie dochters van China - Jung Chang) om lekker in slaap te doezelen en niks meer te hoeven zeggen behalve misschien een smsje, wat in principe ook niets zeggend is.
Want praten voelt soms als de niets zeggende, zuurstofverbruikende verspilling van de mond. Als ik soms woorden en zinnen hoor denk ik ‘Mens, hou toch eens je zuurstof bij je’. Dat ieder woord van een ander persoon klinkt als het krassen van nagels op een schoolbord. Irritant, onuitstaanbaar en onnodig. Oh wat kan ik me daar aan ergeren.
Maar er zijn ook dagen dat ik graag praat. Dat mijn stembanden actief zijn, mijn tong atletisch is en mijn stem klinkt als hemel op aarde. Zo voelt het ook vandaag. Mijn stem is hees, mijn lichaam is moe, maar ik heb zin om te kletsen. Zin om te bellen, om te praten, om te lachen en om moppen te tappen. Vandaag is een klets-dag.
Dat ik mensen hoor praten en denk ‘Wat heb jij een mooie en prettige stem’. Dat ik mensen hoor praten en het prettig vind dat er mensen om me heen zo kunnen communiceren met elkaar.
Maar niet voor lang, want nu ben ik op mijn werk, in mijn comfortabele bureau stoel met een headset waarbij ik mijn handen niet anders hoef te gebruiken dan het intikken van de nummers die ik wil bellen. Straks, om vijf uur, als ik klaar ben met werken wil ik niks meer zeggen. Hooguit de twintig minuten in de auto met mijn collega, nog even lachen. Maar daarna kruip ik terug in bed met een kop soep, House en mijn boek (drie dochters van China - Jung Chang) om lekker in slaap te doezelen en niks meer te hoeven zeggen behalve misschien een smsje, wat in principe ook niets zeggend is.
dinsdag 8 maart 2011
Carnaval 2011
Ik schreef voor Carnaval begon een column hier over slettenbakkerij en pakjes. Carnaval is nu nog niet echt voorbij maar van mij mag het wel. Van de slettenbakkerij is niks gekomen en dat vind ik ook helemaal niet erg gezien het iq van de meeste mannen tijdens Carnaval. De eerste avond was op zich wel oke, maar niet heel boeiend. De tweede avond was al een stuk gezeliger, maar had ik het om 2 uur ook wel gezien. De derde avond was ik om 2 uur zo zat dat ik niet meer weet hoe ik in godsnaam thuis gekomen ben. De vierde dag was verschrikkelijk koud, maar enorm gezellig. Ik was alleen wel zo brak van de afgelopen 3 dagen dat ik om half 10 mezelf uit het Plein heb gebeukt (het was te druk voor woorden) en lag ik om 10 uur al te slapen. Carnaval is niet meer wat het geweest was voor mij. Misschien omdat 2 jaar geleden mijn broer boven water kwam drijven, misschien omdat 2 jaar geleden dé Party animal van Den Bosch is overleden of misschien omdat ik terug ben in mijn Carnavals stelling van uit mijn puberteit: het is allemaal aanstellerij. Vorig jaar ging ik Carnavallen om Party Pieter in ere te houden. Dit jaar ging ik omdat ik dacht dat het leuk zou zijn. Maar nu denk ik dat ik een hoop tijd en schone leverfunctie heb ingeleverd om voor een paar dagen als een randebiel door de stad hupellen. Ik denk dat ik volgend jaar maar gewoon oversla.
zondag 6 maart 2011
zaterdag 5 maart 2011
donderdag 3 maart 2011
Confetti reisje
Vandaag kwam ik op het idee om elk gekleurd vel papier dat via mijn postbus in de papierbak terecht komt, te perforeren tot confetti. Aangezien Carnaval eraan komt en dat papier anders ook maar zo zonder enig toekomstbeeld in die bak ligt, dacht ik het eens nuttig te maken. Zo kwam ik ook een folder tegen met op de voorpagina een rennende man met een koffer in zijn hand. Ooit is er dus een man geweest die heeft geposeerd in een studio voor een fotograaf om op zijn best als rennende zakenman in een folder te kunnen staan. Die folder komt vervolgens bij mij op mijn bureau en ik besluit om mijn perforator er in te zetten. Als ik bij zijn hoofd aangekomen ben, bedenk ik me dat het gezicht van deze man zometeen in het zakje met miljoenen andere confetti deeltjes terecht komt. Waarna hij met mij mee reist naar huis en over een paar dagen mee de kroeg in. Waar hij vervolgens woest in het rond wordt gegooid, onder het bier komt te zitten, op gestampt wordt en misschien wel onder iemands schoen terecht komt op weg naar een andere kroeg. Zo zie je maar dat poseren voor een of ander blaadje dat toch bij iedereen in de papierbak terecht komt, nog een of andere reis voor zich kan hebben. Ik denk dat ik ook maar eens met een koffer ga poseren voor zo’n blaadje, in de hoop dat iemand mijn hoofd perforeert en mee neemt met Carnaval.
Abonneren op:
Posts (Atom)