Verhuisbericht

Ik ben voortaan verhuisd naar www.Plastikc.nl
Klick hier!!
And set as homepage ;)

Stuiterbal effect

Iedereen maakt wel eens de opmerking dat als je een dik persoon slaat, je hand terug bounced vanwege al het vet. Vaak zie je ook op tv filmpjes waarin de draak wordt gestoken met dikke mensen en kleine agresieve mensen die geen effect hebben, hoe hard de kleine de dikke ook slaat.
Vandaag had ik een soort gelijk effect. Ik liep over het station in Tilburg als een woesteling met haast. Ondertussen was ik met mijn telefoon aan het inchecken op Foursquare. Onderweg naar de schuifdeuren naar buiten gebeurde het: een grote, dikke vrouw stapte niets vermoedend naar achter, in mijn looppad. Ik had deze grote, dikke vrouw niet in de gaten en liep met al mijn haast tegen haar op. Ik liep, ik bouncede, verloor mijn evenwicht, viel bijna op de grond, kijk even naar vrouw die me een beetje geirriteerd aankijkt, hervat mezelf en loop hard weg. Ik stop mijn telefoon veilig in mijn jaszak en denk nog eens terug over wat er net gebeurd is. Ben ik net echt tegen een grote, dikke vrouw aangelopen en terug gebounced? Ja! Ik heb mee gemaakt wat menig tekenfilmpje verteld dat er gebeurd als er een klein persoon oploopt tegen een groot, dik persoon: ik viel bijna naar achter.

Herinneringen

Geuren, woorden, zinnen of muziek. Kleuren, geluiden, momenten en plaatsen. Soms kunnen ze een hoop herinneringen met zich mee brengen. Ik heb er een aantal op een rij gezet:

Het roekoe van een duif in de ochtend doet me altijd denken aan de Sinjeur semeyn straat in Amsterdam. Waar mijn vader woonde toen ik een jaar of acht was.
Het liedje ‘Whenever Wherever’ van Shakira doet me altijd denken aan mijn eerste liefde toen ik een jaar of 10 was, het duurde twee weken.
De geur van Axe doet mij altijd denken aan mijn langste relatie, toen ik een jaar of 15 was, het duurde een jaar en drie maanden.
Het deuntje van radio 1 doet me altijd denken aan mijn oma, die dat altijd zachtjes aan heeft staan om te luisteren naar diepzinnige gesprekken.
Als ik brocolie en bloemkool door elkaar haal moet ik altijd denken aan die ene keer dat ik ruzie had met mijn vader omdat hij het niet vond kunnen dat ik die twee door elkaar haalde.
Het liedje ‘We no speak americano’ doet me altijd denken aan de grote Bachelor groep in het hostel in Ierland die we ’s-Ochtends tegenkwamen die beweerden dat ze topvoetballers waren.
De geur van brandend hout doet me altijd denken aan toen ik twee weken met een oorontsteking op de bank bij mijn moeder lag met de kachel aan.

En zo zijn er vast nog een hoop andere geuren, melodieën momenten die me altijd weer doen denken aan iets uit het verleden. Ik vind het altijd grappig hoe bijvoorbeeld een geur zo sterk een herinnering omhoog kan halen. Wat zijn jou mooiste herinneringen die voorbij komen bij dit soort dingen?

Stilte in mij

Soms zijn er dagen dat ik geen zin heb om te praten. Dat mijn stembanden moe zijn, mijn tong struikelt en mijn stem klinkt als het liedje dat al voor de dertigste keer vandaag voorbij komt op de radio. Soms zijn er dagen dat ik gewoon even helemaal niets wil zeggen, dan zeg je al genoeg.
Want praten voelt soms als de niets zeggende, zuurstofverbruikende verspilling van de mond. Als ik soms woorden en zinnen hoor denk ik ‘Mens, hou toch eens je zuurstof bij je’. Dat ieder woord van een ander persoon klinkt als het krassen van nagels op een schoolbord. Irritant, onuitstaanbaar en onnodig. Oh wat kan ik me daar aan ergeren.
Maar er zijn ook dagen dat ik graag praat. Dat mijn stembanden actief zijn, mijn tong atletisch is en mijn stem klinkt als hemel op aarde. Zo voelt het ook vandaag. Mijn stem is hees, mijn lichaam is moe, maar ik heb zin om te kletsen. Zin om te bellen, om te praten, om te lachen en om moppen te tappen. Vandaag is een klets-dag.
Dat ik mensen hoor praten en denk ‘Wat heb jij een mooie en prettige stem’. Dat ik mensen hoor praten en het prettig vind dat er mensen om me heen zo kunnen communiceren met elkaar.
Maar niet voor lang, want nu ben ik op mijn werk, in mijn comfortabele bureau stoel met een headset waarbij ik mijn handen niet anders hoef te gebruiken dan het intikken van de nummers die ik wil bellen. Straks, om vijf uur, als ik klaar ben met werken wil ik niks meer zeggen. Hooguit de twintig minuten in de auto met mijn collega, nog even lachen. Maar daarna kruip ik terug in bed met een kop soep, House en mijn boek (drie dochters van China - Jung Chang) om lekker in slaap te doezelen en niks meer te hoeven zeggen behalve misschien een smsje, wat in principe ook niets zeggend is.

Carnaval 2011

Ik schreef voor Carnaval begon een column hier over slettenbakkerij en pakjes. Carnaval is nu nog niet echt voorbij maar van mij mag het wel. Van de slettenbakkerij is niks gekomen en dat vind ik ook helemaal niet erg gezien het iq van de meeste mannen tijdens Carnaval. De eerste avond was op zich wel oke, maar niet heel boeiend. De tweede avond was al een stuk gezeliger, maar had ik het om 2 uur ook wel gezien. De derde avond was ik om 2 uur zo zat dat ik niet meer weet hoe ik in godsnaam thuis gekomen ben. De vierde dag was verschrikkelijk koud, maar enorm gezellig. Ik was alleen wel zo brak van de afgelopen 3 dagen dat ik om half 10 mezelf uit het Plein heb gebeukt (het was te druk voor woorden) en lag ik om 10 uur al te slapen. Carnaval is niet meer wat het geweest was voor mij. Misschien omdat 2 jaar geleden mijn broer boven water kwam drijven, misschien omdat 2 jaar geleden dé Party animal van Den Bosch is overleden of misschien omdat ik terug ben in mijn Carnavals stelling van uit mijn puberteit: het is allemaal aanstellerij. Vorig jaar ging ik Carnavallen om Party Pieter in ere te houden. Dit jaar ging ik omdat ik dacht dat het leuk zou zijn. Maar nu denk ik dat ik een hoop tijd en schone leverfunctie heb ingeleverd om voor een paar dagen als een randebiel door de stad hupellen. Ik denk dat ik volgend jaar maar gewoon oversla.

Pink Bullets

Mijn tweede column is weer hier te vinden :D

Party Pieter

Ode aan Pieter. Omdat het carnaval is.